Εν αρχή ην (ο καταραμένος χρόνος)

Image

εν αρχή ην το φως/

κι όλα τα ψιχία κόσμου/

εξ´ αυτού παρήχθησαν/

κι άρχισε να φουσκώνει η μαγιά στα πέρατα/

και η συναίσθηση απέκτησε τομάρι δράκου/

και η εντροπία ανέλαβε μάζα και δράση/

ενώ/

το απόλυτα θερμό άρχισε να ψύχεται/

-κι έκτοτε πάντα το θερμό ψύχεται-

και το απόλυτα πυκνό άρχισε να αραιώνει/

όμως εν αρχή ην και ο λόγος/

κάθε ψιχίο μετά λόγου φορτώθηκε/

και μετά λόγου παραδίδει/

κι ενώ αραιώνει και ψύχεται/

ο λόγος διατηρείται/

άτμητος και καθαρός/

μετά λόγου γνώσεως και αιτίας/

και φέρει το φως/

ως εικόνα κατά μονάς/

κι ως αρχή/

ως έναρξη της ψύξης/

και ως τέλος/

εν αρχή ην και ο χρόνος/

κι έκτοτε είναι και μεταφέρει/

ψιχία λόγου σε θερμούς παγετώνες/

σχηματισμούς μοναξιάς σε ποτάμια μοναξιάς/

μια στάμπα αίμα στο φόρεμα της βαρύτητας/

καθόλου ένα συμπλήρωμα σύμπαντος/

καθόλου εν τρίτον μιας ομοούσιας τριάδας/

μα μια καταβόθρα ζέστης/

φωτός και λόγου/

ο χρόνος πήρε/

τους αγαπημένους μου/

ο χρόνος πήρε/

τις αυτόχθονες στιγμές μου/

ο χρόνος πήρε/

το φορτίο λόγου των ψιχίων εαυτού/

τον έρωτα δάκρυ σφαίρα στη ράχη της διαστολής/

τα ρίγη συνείδησης απ´ το κορμί του εμβρύου/

ο χρόνος χάραξε/

τις περιδινούμενες αγάπες μου/

στη ταλαντωτική τους τραμπάλα

προς ένα χαριτωμένο ελκυστή/

ο χρόνος έφερε/

το άχρονο μέλλον/

της ζωής εντός του/

ο καταραμένος χρόνος

photo: Vietato fumare II – K.Loukopoulos 2012 – photomanipulation, laser printing on canvas (120cm×60cm) – copies available at Saachi on line gallery

 

το τέλος και ο φόβος του τέλους

stromholm_sjalvportratt-web

Το τέλος για τη συνείδηση
είναι η καρδιά της αφαίρεσης
μια φούξια πατάτα
σε μπλε λαχανόκηπο
Το τέλος δεν ενσωματώνεται
δεν καταπίνεται από τον εαυτό
δεν συντελείται
δεν πραγματοποιείται
Είναι μια γνώση αρχέγονη
Πηχτή
Όπως το σύμπαν
ή η αναπνοή
ή το πεινασμένο βρεφικό κλάμα
ή ο τυφλός έρωτας προς μια άλλη ύπαρξη
εντελώς ανοίκεια στο εγώ
ανεπεξέργαστη από τη φωτοσύνθεση της ανθρώπινης ηγεμονίας..
Το τέλος
Δε νοείται ως τμήμα του φθαρτού
αλλά ως όριο – εμπόδιο
ακόμη και της ίδιας της συναίσθησης της θνητότητας
και ταυτόχρονα συνθήκη πραγμάτωσής της
ενώ το ίδιο πάλλεται
στην απυρόβλητη καυτή κάψα
μιας μεταφυσικής προΰπαρξης…
Στα ζεστά κύτταρα που θηλάζουν ζωή
αδύνατο να εξηγήσεις
ότι θα έρθει στιγμή που θα στραγγίξουν χάρτινα
ότι θα εγκαταλείψουν το είναι
ότι θα απολέσουν τη συνείδηση
και ότι, το καλύτερο που τα περιμένει,
είναι ένα μικρό θηκάρι αχνιστού νόστου
στις κυψελίδες φίλων,
εραστών,
συγγενών,
αλλά ακόμη χειρότερα,
τυχαίων γνωριμιών που διήλθαν ανούσια του βίου τους…
..μόνο ο φόβος του τέλους,
έχει τη διάσταση της γραμμικότητας
που αντιστοιχεί στη ζωή
έχει συνάφεια με το ζεστό κορμί
με το ζεστό αίμα (και τη ροή του)
με τον πόθο που εκπληρώνεται
με την ψυχή που εράσσεται
με τον πλούτο και τη φτώχεια
του σύνθετου έρωτα..
…όλα τελειώνουν, λέμε
κι αυτό σημαίνει:
και ότι το διαπιστώνουμε,
και ότι ελπίζουμε να μην είναι έτσι…
αλλά, κυρίως ότι,
φοβόμαστε πως είναι έτσι…

photo: Christer Strömholm
Hotel Central, Paris (Self-portrait)
1951/1981
© Christer Strömholm/Strömholm Estate