Σε αναζήτηση του κβάντου της θλίψης (Quantum of sorrow’s request)

Image

Η θλίψη/
τραχύ συναίσθημα/

ευγενές και αιχμηρό/
ίσως το πιο ανθρώπινο συναίσθημα/
συχνά με σιγοψήνει/
όμως, όσο κι αν ψάχνω/

δε βρίσκω την απαρχή της/
τη βάση της οντότητάς της/
στον ωκεανό τού είμαι/
εκείνη την πρώτη θλίψη –  κβάντο/
που εκίνησε τις ενορχηστρώσεις/

διατύπωσε την κατοπινή συγχορδία/
διηύθυνε τη σονάτα/
και απελευθέρωσε το συμφωνικό ποίημα/

Είναι που γδύνονται τα δέντρα κάθε φθινόπωρο;/

Ή η εναλλαγή
του φωτός και της σκιάς/
στα βρεμένα τους φύλλα;/

Είναι η έλλειψη της αγάπης στο κενό της απουσίας;/

Ή το ίδιο το κενό;/
Ή η ίδια η αγάπη;/
Ή η ίδια – φοβάμαι να το πω – η απουσία;/

Τι φύση έχει -τελικά -αυτό το κβάντο;/

Γιατί τα βράδια είναι πιο υδαρές και μυρίζει αίμα κι οινόπνευμα;/

Γιατί διαρρηγνύει τα τριχοειδή/
μέσα από χιλιόμετρα σε ορούς και σωληνάκια;/
και αφήνει κόκκινες στάμπες/
στο χάρτινο δέρμα;/

Γιατί δεν έχει μνήμη αθροιστική/
όπως ο άνθρωπος φορέας του;/

Όταν το ακούω ( αφού έχει ήχο ) γιατί μιλάει ψιθυριστά;/

Κι άλλα πολλά/
σαν κι αυτά, αναρωτιόμουν/

Κατέληξα εν τέλει σε έναν δυϊσμό:
Φθορά κι Απώλεια/
είναι ο χαρακτήρας του/

αγνώστου πατρός η αιτίασή του/

αιματηρά τα συμφραζόμενά του με άλλα συναισθήματα ( αγάπη, μίσος κλπ )

ακέραια πολλαπλάσιά του, τα παιδιά του…

ένα ακόμη ζητούμενο απομένει να βρω.

πόσα κβάντα θλίψης
παράγουν μια κατάθλιψη/

photo: Gregory Crewdson-Untitled, blue period (2003-2005)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s