ένα καλοκαίρι (και ο θεός του)

Εικόνα
κάθε που πήγαινε να φτάσει την αγάπη/
γλίστραγε/
έφταιγε η εποχή/
το τέλος της γηραιάς εφηβείας/
ενοχικές επισκέψεις στα δωμάτια της Άνοιξης προσημαίνουσες/
όλοι οι παιδικοί Χειμώνες με γυμνή γάμπα στο πορώδες χιόνι/
και τα φυτίλια του Σεπτέμβρη μετά τη βροχή/
εκεί το παγωτό/
ένας λόφος τροχήλατων εμποτισμένων σε νωπό βερνίκι/
κατέρρεε/
η γαζίες μεσημεράκι τρυφερό στον μέσα κήπο/
εξέπνεαν/
ψυχούλες τριζόνια/
στον ασβέστη/
θεριά υδρολύονταν/
άρα διψούσε για αυτό:
ανερμάτιστος ήλιος/
αραιή υγρασία και εν εξελίξει υδρατμοί/
τυφλό φως στο λευκό απόγευμα/
σταρένιο σώμα/
αγκάθι στη γλώσσα του δέρματος τα δροσερά πλακάκια/
αιώνιο θέρος/

ποιός διηύθυνε;
η αφαιρετική υπεροντότητα του θέρους/
– καθε εποχή/
εφευρίσκει το δικό της Θεό-

photo: Arthur Wigram Allen – Joyce preparing to dive, 15 January 1905

Advertisements

λίμνες

truancy-at-the-pond

Αχερουσία ή Κασταλία
Μίσιγκαν ή Μόντζέε
όλες οι λίμνες των αδρών αιώνων με το χρόνο απόστημα
ενδημούν την απόληξη
με ληγμένα συγνώμη και μάταιες βροχές
το κορμί σου βυθίστηκε 
στο κρύο χώμα τους
ξερά
σαν ξύλινος φαλλός
σε λακανική συνεδρία
τρόφιμα των δοντιών
και σάρωθρα πηχτής μάκας
η ελιά στον πυρήνα της 
ευαγγέλιο και παράτα του τέλους
έπειτα ανοιχτοί βραχίονες
άσπρα νύχια
πατ πατ μια βέσπα νεκρή
σε φέρνει απ´ τη δουλειά
απ´ το δισκοπότηρο του αφαλού σου
μια φέτα λεμόνι…

πίνακας:  Jacek Yerka – Truancy At The Pond -1992

αντιβίωση

20140215-112136.jpg
Υγιέστατο κοριτσάκι/
Ρόδο στα μαλλιά/
Γκρεμός για την καρδιά των αγοριών/
Δίχως κιγκλιδώματα/
Μετά σταμάτησε το γάλα/
Κι άρχισε την αντιβίωση/
Κι έγινε γυναίκα/
Και τα γέλια ακούγονταν ως τα καμαρίνια/
Κι αίμα δεν υπήρχε/
Μόνο κερασόζουμο/
Στα νούμερα εκτόξευσης/
Στην καλοκαιρινή τέντα του επίμονου ήλιου/
Στη σκηνή των αλόγων/
Και στην αιώρα της σκόνης/
Γι αυτό χάθηκε ένα βράδυ μετά τη βροχή/
Η έρημος που έφερνε το αίμα/
Είπε να την πάρει/
Στεγνή δίχως γάλα και τίγκα στο Σεκλόρ/

Image

Πάρε τα χείλη/
όρκος του γλύπτη στον άδειο χώρο/
πανιά φουσκώνουν οι στιγμές μου/
και ελευθερώνονται/
σάρισσες/

Πάρε το στήθος/
στο μάρμαρο της εσοχής του άγριοκεντάει/
το νανούρισμα της βροχής/
δίπλα του ο ήλιος/
ντρέπεται/

Πάρε τα δάκρυα/
αιώνες που φυτρώσαν στις στιγμές μου/
αρνούνται να καταπιούν/
τον άχρηστο χρόνο/
αμάσητο/

Πάρε την ίδια τη βροχή/
κερένια κούκλα/
αυλακωμένη στις λαγόνες/
η αφή της τραχιά/
καθαρός χειμώνας/
φαρμάκι

Πάρε το χρόνο/
φοδραρισμένο στην έσω κάψα του εαυτού κυττάρου σου/
παντοτινά
με μιας/
με ότι απέμεινε/
σημαία πληρότητας/
παράσημο…

photo: le sang d’ un poète – extrait du film de Jean Cocteau (1930)

Ηδύπους

20140211-085637.jpg
Ενώ ιωνικές τριήρεις έλαμναν αντίθετα από το μαύρο χώμα/
στο βάθος ένας άνθρωπος χλωμός/
δίχως φτέρωμα/
γυάλιζε τη στάχτη με άμμο κρυσταλλική/
την αύρα των δέντρων μετά τη βροχή/
στο δισθενές περίβλημα/
φύτεψε/
μια ρίζα έρωτας/
που ζευγάρωσε τις ντροπές/
με τις αναίμακτες στύσεις/
το ιδρωμένο μπράτσο του πως βύθισε/
σε μια λίμνη σάρκας/
γλυκιά αμφισημία/
η γάμπα του/
αρνήθηκε το νερό της να κυλήσει
μια ροή πολύτιμο ρευστό
σε αντίρρηση/
πετώντας μέσα από πυκνές κουρτίνες/
υγρασία, έντομα και σαλώμεια
σκόνη/
προσγειώθηκε στην κοιλιά της/
μικρό ροζ σάρκινο αλεξίπτωτο/
έτσι εκείνη περιέβαλε με την ύπαρξή της/
μια ξένη ύπαρξη/
όχι μητρικά/
αλλά σαν ιογενής πανώλη/
όλους τους κύκλους ως το Καθαρτήριο ενσωμάτωσε/
εδώ κατέδειξε τον υιό της/
ένα ρηχό κομμάτι από τη σάρκα της/
διογκωμένο από τις ηδονές
για πάντα/
μες στο περιήλιο της άνοιξης/
έτσι γεννήθηκε/
ο αιώνιος ξενιστής της/
ενώ τα δέντρα αμήχανα/
επέβλεπαν το γάμο/

art: Sascha Schneider
Untitled (study of a reclining male nude with tucked up legs)
1894
Pencil and charcoal with white highlights on grey paper
20.07 x 15.74 in.
Collection of Hans-Gerd Röder

Άρρητη (από τη συλλογή «Ξηρασίες, Η Πρώτη Μάχη»)

4-_heart-shaped-bruise_nan-goldin-web

Ι

έμεινε μπρος μου η νύχτα αεροδρόμιο

με όλα τα φώτα στο διάδρομο προσγείωσης σβηστά

εσύ άδειασες από τη σάρκα

το πεπόνι

κι ακούμπησες το στήθος σου

πάνω στην κοιλιά μου

πως να χωρέσει η αιχμή σου στην καμπύλη μου

όλα αυτά ήταν μαζί σου

ανατομία

 ΙΙ

Θα φέρω δάκρυα στο γαμήλιο ποτήρι σου

και ρόδα ή κρίνα

στης άνοιξης το βάζο

θα φέρω την αφή των φύλλων σου τη γυάλινη

στης χωρισμένης νύχτας τη νυφική παστάδα

τα αγκάθια των λυγμών και της τσουκνίδας το μπαμπάκι μου

στον οίστρο σου και στην αναπνοή

σου

την ώρα που γλιστράει με το χιονιά

αμέριμνος και οξυδερκής

αδιάφορος

του θεϊκού πλανητικού συνδρόμου

ουραγός

στη γραμμή του επάργυρου φωτός

μια χαραυγή

μια αυγή μινόρε

δίχως τριγμούς

δίχως χρώματα

μόνο με μπέσα και ουσία

στης ζωής την παρλαπίπα

το άδειο σου λιμάνι

θα γεμίσει άντρα

απόψε

 ΙΙΙ

Η λήθη του έρωτα στο κορμί της στάχτης αντίκρισε

το φορτωμένο σύννεφο της μετανιωμένης μέρας

σαράντα δόρατα στην αιχμή του βράχου σου γυρισμένα

πρηνηδόν

όπου ο ρυθμός

έκρυθμος

διαλύθηκε σε μια γαλανή κραυγή

ήταν το χώμα αντί για το αίμα φυλαχτό σου

και στην οβίδα της ψυχής σου όλη η οχύρωση

θαλερά ημιτόνια που

σέρνονταν παρεστιγμένα

έξω στο κρύο ακόμη κι η βροχή

δάκρυα μάζευε

να πνίξει το Πάσχα

στον Ιορδάνη του

ΙV

…εκείνο το πρωί

δεν έφτανε που ήσουν μεθυσμένη

μύριζες απ´ τον άλλο

μες στον ιδρώτα σου άπνοη καμφορά

ψηλά στους πόρους του μετώπου

άδειο φουστάνι

το στήθος γέμισε

διαθλώντας φως μες στο νερό

λερή κορδέλα

που τον ζήταγες το ξημέρωμα

ως τα ριζά του σβέρκου σου οι αιχμές του

τα επινίκια

πως σε έχει τώρα

από τη μύτη ως τα ακροδάχτυλα

και το φουστάνι τυλιγμένο πατσαβούρι στο λαιμό

έκπτωτο φωτοστέφανο

κι όλα τα μέταλλα που άγγιξα στη φωλιά του πάγου

ανοδιωμένα

κατέστησαν ανεπαρκή να ανακόψουν την επέλαση

των ενδόξων δράκων

στην αποθήκη ανεφοδιασμού

όπου τα αυγά σου εκκολάπτονταν

προτού γονιμοποιηθούν

photo: Heart-Shaped Bruise, NYC

Nan Goldin (American, born Washington, D.C., 1953) -1980- Silver dye bleach print – 50.8 x 60.96 cm

The Horace W. Goldsmith Foundation Gift, through Joyce and Robert Menschel,

2001© Nan Goldin Courtesy Matthew Marks Gallery NYC

Αγιοποίηση

Image

Στη δειλή εξουσία του θανάτου/

μια φυσική συστολή/

ένας πόλεμος/

ύμνος του φθαρτού/

επί του αοράτου/

τρυφερά η δόξα αντιστέκεται ενδιάμεσως αιμάσσουσα/

ψυχικός αντίλαλος περιωπής/

και τζογαδόρος/

θέλει κότσια να ανατραπεί η αιτιότητα/

κι οποίος επιτυγχάνει/

στέφεται επάξια μη θνητός/

ή έτσι του λένε/

μακάρι να ήταν τόσο εύκολη η αγιοποίηση/

το ίδιο με την ποίηση/

photo: Oleg Klimov
Boatswain takes shower on the deck of the freighter ‘Anatoli Tortsjinov. Russian Far East / Pacific
Julie 2007
© Oleg Klimov

Απόχη

20140201-223510.jpg
στην αριστερόστροφη – για το βόρειο ημισφαίριο – κατελισσόμενη χρονική περιδίνηση/
κι ενώ είναι Δευτέρα/
τρεις τα χαράματα/
η σαρωτική ροή, διακόπτεται ελλειπτικά/
και ασυνεχώς/
από την επιλεκτική απόχη/
έτσι/
δύο στιγμές καθαρού οργασμού στο δυάρι του Νέου Κόσμου/
-πάνε τριάντα χρόνια-/
πετσοκόβονται ζηλότυπα/
και καταρρέουν σε βεβαιότητα/
αν και γεννιούνται ως πιθανότητα/
ενώ με μια διάθεση νοσταλγικού εγκιβωτισμού/
ταξινομούνται ως εαυτές/
αυτό σημαίνει ταυτόχρονα το θάνατο όλων των πιθανοτήτων/ και την αυγή της ακινησίας/
έπειτα/
ανασύρονται κάθε Απρίλη με την ακολουθία του Νυμφίου/
φρέσκες κι αφράτες σαν τσιπούρες αλανιάρες/
άλλοι γελούν- μόλις τις αντικρίζουν-/
άλλοι οδύρονται/
ενώ στην κορυφογραμμή/ λιώνει το χιόνι πιο γκρι/
ο θάνατος είναι ακόμη στη σπηλιά/
και η γαρδένιες μυρίζουν γλυκό θειάφι/
στο σεντόνι μου λίγο θαλασσινό νερό/
στεγνώνει με τη παλιά ζέστη απ´τα πόδια της/

photo: Jane Brown
Big Trout, New South Wales
2010
Museo silver rag print
59 x 46 cm