το κουτί του χρόνου/ εποχές

20140524-101521-36921963.jpg
έτσι ξύπνησα
και έτσι ξυπνάω πάντα/
μια Νηρηίδα που φόραγε ματόχαντρο/
γυμνή/
δάγκωνε το λαγώχειλο πάνω χείλι αφηρημένη/
αυτός έγραφε -σε χαρτί-
κι η ζωή φτιαχνόταν απ´ τις λέξεις του/
ένας λόφος
δροσερός με δάκρυα/
μετά έλιωνε χιονάνθρωπος στη βροχή/
και τα τρίχορδα ατάιστα νιαούριζαν την ερημιά/
-αχ να σε ζούσα ζωή μου/
όπως σε αγαπούσα!/
της είπε το πουλί, μόλις γράφτηκε/
μετά ξάπλωσε/
και τούρλωσε την κοιλιά του διαθέσιμη σαν του σκύλου
για τη χωνευτή ηδονή/
λίγα χάδια διψούν
μια βολή
στον ακίνητο Θεό της/
το φυσικό της δάσος/
ένας μαλακός αλγόριθμος/
λυγμών και βογκητών/
-σε φώναζα, μα δεν με άκουγες να μ´ αγκαλιάσεις/
κι απ’ το χθες/
κι απ’ τις μέρες του κρύου/
μα ήρθε εκείνο το Σάββατο που έτριζε/
και τα ήπιε όλα, άσπρο πάτο/
– τρίχες, φανέλες, άνθρωπο/
και τα ρούχα τα παλιά-
σκότο
-δίνη/
γι’ αυτό έχω εγώ μόνο τη μασχάλη σου/
να αγναντεύω χρόνια/
που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν αθόρυβα
στα σχοινιά/

Κ.Λ. – «το κουτί του χρόνου/ εποχές»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s