το κερί του χρόνου Ι,ΙΙ,ΙΙΙ,IV και V/ από τη συλλογή «Ξηρασίες, η πρώτη μάχη»

20140605-163106-59466756.jpg
ΤΟ ΚΕΡΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Ι

Το Παρόν
φοριέται σα ρούχο
και παίζεται σα θεατρικό
τα Σάββατα το σκηνοθετούμε καλύτερα
από Γκολντόνι έως Ίψεν κατά περίσταση
ή το τρώμε ωμό
χωρίς σαλάτα
σε εστιατόρια
τα Σαββατα κατά παράδοσιν
ζούμε για το σήμερα…
το Παρόν
δεν απεικονίζεται πουθενά
είναι συμπαγές,
άτμητο
και συγκροτείται ακαριαία
λέμε,
» το Παρόν είναι αβέβαιο, πόσο μάλλον το Μέλλον»
και πρόκειται για μια τεράστια ανοησία…
στην πράξη
το Παρόν δεν είναι τίποτα
δεν είναι κάν…

Το παρελθόν
είναι που το έχω ζήσει
όταν
είδα αυτά τα μάτια πρώτη φορά
οταν
τα ξαναείδα μια δεύτερη
αλλά μου φάνηκε πως ήταν η πρώτη
όταν
έκλεισα τα δικά μου μάτια να μην τυφλωθώ
σε τέτοιους ήλιους
όταν
άφησα το κορμί μου να βουλιάξει στο κερί του χρόνου
και πήρα ένα πρόπλασμα
όταν
διάβασα τα 100 χρόνια μοναξιάς
και τα έζησα ένα ένα σε λίγες μέρες
όταν..
λέμε » όταν » και νομίζουμε πως είναι παρελθόν,
μια ακόμη εφεύρεση ανάχωμα
της άχρονης δικτατορίας του παρόντος…
στην πράξη Παρελθόν,
είναι τα πάντα εκτός μας
ό,τι γεννιέται αλλού
και παίρνει το χρόνο του να μας φτάσει
αυτός ακριβώς ο χρόνος το δηλητηριάζει και το κάνει Παρελθόν..

Το Μέλλον δεν υπάρχει
είναι ενα Παρόν
αυτοαναιρούμενο
ως να σχεδιαστεί,
να μελετηθεί,
να δοκιμαστεί,
έχει ήδη συμβεί
και είναι άλλο…

..το βαρύ βράχο της
ύπαρξης σέρνω σε αυτήν τη διαδρομή
μπερδεμένος
αν κατάλαβα καλά
ποια διαδρομή και αηδίες…
ενα σύνολο στιγμών παρόντος
ούτε κάν μια συνεχής καμπύλη
σε καρτεσιανό επίπεδο
να μας επιβραβεύσει για το δρόμο
άσε που κανένας άξονας
δεν είναι ως προς χρόνον…

photo: Santu Mofokeng (1956 Soweto)
Windmill, Vaalrand
1988
From the Bloemhof Series, 1988/9, 1994

20140605-163733-59853007.jpg
ΤΟ ΚΕΡΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΙΙ

…όλοι το λένε πως πρέπει να ζεις στο παρόν/
αλλά πώς να σταματήσεις το χρόνο/
ανάμεσα σε μια πρόσθεση
και μιαν αφαίρεση;

στο στρατό μετράς τις μέρες έτσι:/
είτε προσθέτοντας γραμμές στο τζόκευ/
είτε αφαιρώντας τα δόντια μιας τσατσάρας/

τούτο επομένως διδάσκεσαι:
πως υπάρχουν δυο τρόποι αφομοίωσης του χρονικού γίγνεσθαι/

λέμε πχ. «-τελειώνουν οι μέρες μας», και εννοούμε:
κάθε μέρα που περνάει αφαιρεί ζωή από μια στέρνα ζωής…
(έτσι πρέπει να δεις το χρόνο σου:
ως στέρνα και όχι ως πηγή!
η στέρνα δείχνει κάποτε τον πάτο της και το νερό δεν ανανεώνεται)

ή λέμε:
«- τα χρόνια περνάνε»
και εννοούμε άλλο ενα σακκί άμμου προστίθεται στην άκατο
και κρατάει το αερόστατο του βίου
δεσμώτη της βαρύτητας…

κι όσο κι αν λαχταράμε
να κόψουμε τα σχοινιά/
και να ξεφορτωθούμε το έρμα/
να πετάξει η ψυχή ελεύθερη/
τόσο δεν είμαστε σίγουροι καθόλου ότι με αυτήν την ελευθερία/
δεν κάνουμε ενα βήμα προς το τέλος της εκκεχειρίας/
της περιόδου χάριτος…

…έτσι η ψυχή τρομαγμένη και ανήμπορη να πετάξει/
αγκαλιάζει το χρόνο πίσω/
παρηγορητικά/

πιο βολικό φαίνεται -το λοιπόν- /
να κολλήσουμε στο παρελθόν που συσσωρεύει…
οικείο και εκμαυλιστικό/
μπορεί να προσφέρει τη σιγουριά της πεπατημένης/
που να τρέχουμε να σηκώνουμε το αερόστατο τώρα;

…και ξεχνάμε ότι αυτό που συσσωρεύει/
είναι φθορά, ρυτίδες, συχνοουρία και αρθριτικά…

…όμορφη αναδύεται έτσι κι η στέρνα της αφαίρεσης…

photo: Hiroshi Sugimoto (Japanese, born 1948)
Manatee
1994
Gelatin silver print
42.2 x 54.1 cm (16 5/8 x 21 5/16 in.)
The J. Paul Getty Museum, Los Angeles, Purchased with funds provided by the Photographs Council
© Hiroshi Sugimoto

20140605-164633-60393849.jpg
ΤΟ ΚΕΡΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΙΙΙ

εν αρχή ην το φως
κι όλα τα ψιχία κόσμου
εξ´ αυτού παρήχθησαν
κι άρχισε να φουσκώνει η μαγιά στα πέρατα
και η συναίσθηση απέκτησε τομάρι δράκου
και η εντροπία ανέλαβε μάζα και δράση ενώ
το απόλυτα θερμό άρχισε να ψύχεται
κι έκτοτε πάντα το θερμό ψύχεται
και το απόλυτα πυκνό άρχισε να αραιώνει

όμως εν αρχή ην και ο λόγος
κάθε ψιχίο μετά λόγου φορτώθηκε
κι ενώ αραιώνει και ψύχεται
ο λόγος διατηρείται
άτμητος και καθαρός
μετά λόγου γνώσεως και αιτίας
και φέρει το φως
ως εικόνα μάνας
κι ως αρχή
ως έναρξη της διαδικασίας της ψύξης
και ως τέλος

εν αρχή ην και ο χρόνος
κι έκτοτε είναι και μεταφέρει
ψιχία λόγου σε θερμούς παγετώνες
σχηματισμούς μοναξιάς σε ποτάμια μοναξιάς
μια στάμπα αίμα στο φόρεμα της βαρύτητας
καθόλου ενα συμπλήρωμα σύμπαντος
μα μια καταβόθρα
ζέστης, φωτός και λόγου

ο χρόνος πήρε
τους αγαπημένους μου
ο χρόνος πήρε
τις αυτόχθονες στιγμές μου
ο χρόνος χάραξε
τις περιδινούμενες αγάπες μου στη ταλαντωτική τους τραμπάλα
προς μια θέση ισορροπίας
ο χρόνος αφαίρεσε
το φορτίο λόγου των ψυχίων εαυτού
τον έρωτα δάκρυ σφαίρα στη ράχη της διαστολής
τα ρίγη συνείδησης απ´ το κορμί του εμβρύου

ο χρόνος έφερε
το άχρονο μέλλον
τη ζωή εντός του χρόνου

καταραμένος χρόνος

photo: Ansel Adams (born San Francisco, CA 1902 – died Monterey, CA 1984)
Monolith: The Face of Half Dome, Yosemite Valley
1926-1927, printed 1927
Gelatin silver print
Sheet: 11 7/8 x 9 7/8 in. (30.2 x 25.1 cm.)
Smithsonian American Art Museum
Museum purchase, 1992.101.3, © 2013 The Ansel Adams Publishing Rights Trust

ΤΟ ΚΕΡΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΙV

ένα φίδι είναι ο χρόνος
που χωνεύει φρέσκα όνειρα
και το όνομά σου στη γαστέρα του
ένας απλός βορβορυγμός
αφήνει δαγκωνιές ψωμάκια από έρωτα
την ώρα που τσακίζει του πόθου τις κορφές
αφήνει ρίμες και ευχές λυτές
στον άσπρο βράχο του
και μια ευωδιά μικρού αχινού στυφή πάνω στη βάρκα

άνεμος να τανε ή οδηγός όταν ξεκίναγε
που γέννησε τα αυγά του αιώνια
στην αντήχηση της θλίψης του θανάτου;
κάλυψε το στέρνο του με σύννεφα κι αστέρια κι είπε:
-θεός είναι η βροχή και η διάρκειά της,
θεός είναι η βαρύτητα για όσο είμαστε κοντά,
θεός είναι που μάτωσες και που το αίμα δεν επιστρέφει στην πληγή
(για αυτό κι όταν ντύνεται τ´άμφια τα αθάνατα
βαδίζει ανάποδα
κι από το σώμα του κυλούν οι ποταμοί
αντιεντροπικά προς τις πηγές τους)

ΤΟ ΚΕΡΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ V

Όταν ονειρεύομαι το χρόνο
κρυώνω πολύ/
κι αν πω να αφεθώ να με συλλέξει/
γύρω μου πήζει και σφίγγει αμετάκλητος/
ο χρόνος είναι ένας γαλάζιος παγετώνας/
πάνω του βλέπω να αγκιστρώνονται/
λευκά ανθρωπάκια άσφαιρα/
καρφώνουν καρφίτσες εδώ κι εκεί/
άλλοι για να ορίσουν την αρχή τους
(-εδώ γεννήθηκα!-)/
ή να μετρήσουν και να αποτιμήσουν τις μέρες τους/
άλλοι για να ορίσουν την ίδια τη ζωή/
την μερίδα του χρόνου που τους αναλογεί προς κατανάλωση/
για τούτο τη γεμίζουν σημάδια και ορόσημα/
έτσι μετρήσιμη την κατανοούν περισσότερο/
και την αναπαράγουν/
τα μωρά που φέρνει ο πελαργός ξημερώματα Δευτέρας/
μια παλιοαρρώστια που εισέβαλε ένα απόγευμα όταν αποτραβιόταν στην κουζίνα το φως/
έναν έρωτα πολύτιμο/
που τον κράτησε ο πάγος σε χειμερία νάρκη τριάντα χρόνια/
τους στιγμιαίους θανάτους/
και τους χαμούς για πάντα/
των αγαπημένων/
τα μάτια των σκύλων μέσα στη βροχή/

έτσι οι καρφίτσες ταξιδεύουν αργά χαμηλότερα/
«χαμηλότερα» είναι μια λέξη που μας δείχνει τη βαρύτητα/
όμως -«αργά»/
είναι μια λέξη που χωράει στο χρόνο-
σταθερά γλύφοντας την ελάχιστη καμπύλη/
ακολουθώντας ένα νόμο υδροδυναμικής/
που είναι και μηχανική των ρευστών/
-έχει ο παγετώνας αυτό το πλεονέκτημα/
να είναι ενα στερεό ρευστό που ολισθαίνει-
σαν ηπειρωτική τευκτονική πλάκα/
στην κούνια της αιώνιας λάβας/
ή σαν αδιάθετο γατί/
που αναγνωρίζει τις διαφορές θερμοκρασίας/
από αγκαλιά σε αγκαλιά/
έτσι κι αλλιώς ο χρόνος ο ίδιος δεν πονά-
ούτε ματώνει/
ούτε υποφέρει/
αν ήταν να διαλέξει να γίνει θεός/
θα γινόταν ένας Βούδας/
έτσι ψύχραιμος και υπεράνω που τοποθετείται/
στο λαϊκό νου/
-δεν καταδέχεται όμως τη θέωση –
περιέχει τους θεούς και τους καταπίνει/
στην απέραντη έκτασή του/

καβάλα παν οι άνθρωποι σε τούτο το συμπαγές ποτάμι/
βαστώντας τις καρφίτσες τους
σα να τανε πηδάλια/
-ενώ δεν είναι ούτε καν βοηθητικές προπέλες-
κι όταν εγκαταλείπουν/
κανείς δεν αναρωτιέται/
γιατί οι καρφίτσες απομένουν ορφανές/
δίχως τους καπετάνιους τους/
ή οτιδήποτε
εν πάση περιπτώσει
επι της οντολογίας τους/
τι μετρούν επιτέλους αυτές οι καρφίτσες;
τη ματαιοδοξία των θνητών και πεπερασμένων/
να μετρήσουν το αιώνιο και άφθαρτο/
περιβάλλον του παντός/

IMG_1112.JPG

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s