πυρίτιδα

20140622-111730-40650325.jpg
Τότε που μιλούσαμε με τα χέρια
τα αχνίζοντα χάδια μας
ταξίδευαν ξύνοντας
των στιγμών μας τους πάγους
το χαλάζι σου έλιωνε
στον ειρμό του χειμώνα
και για τούτο – για άμυνα-
διάνθιζες
το δεμένο μου στόμα
πλίνθους κι άχυρα και κόκκινη λάσπη
με το δέρμα κι αν πόθησες
-ένα ρήγμα του χρόνου στο λειμώνα των νόστων μας-
κάτοπτρο ωχρό
που το ρου σου εξέτρεψε
επιστρέφοντας την εικόνα
αντεστραμμένη
ένα ηφαίστειο γεννήθηκε με πλαγιές εφήβους
στις φωτιές του πύκνωναν τα καλοκαίρια
κι η λάβα του
ανακλούσε την ανάσα σου σε γωνίες και μέρες
βουβές
σταθερά και επίμονα
την ουσία σου μάζεψα δίχως δέρμα ή χάδι
πυρίτιδα
κι από τότε κάθε νύχτα ορφανή
την ανάβω ηχηρά πυροτέχνημα

photo: Igor Moukhin “Moscow”, 1996

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s