ο βασιλιάς σαύρα

20140624-041026-15026752.jpg
Όλα τα βινύλια- συλλεκτικά και βαριά (140g +) – θρυμματισμένα, πορτρέτα λαϊκών τραγουδιστών με γυαλιστερές φράτζες και ξεκούμπωτα πουκάμισα, τεχνικολόρ από άλμπουμ των 70ς κολλημένα στους τοίχους, και μια νευρική βίδρα (πρώην σαύρα) που διέσχιζε το μονοπάτι από τη θάλασσα ως το δάσος. Ενώ βάδιζε άτσαλα από λοφάκι σε λοφάκι, γρατζούνιζε με τα νύχια, τα κατσαρά μεταβλητά ερείπια με θησαυρούς από παζάρια κι αμερικανικές αγορές ανά την Ευρώπη, δυο γραβάτες δερμάτινες στενές (μια μπλε, μια μαύρη) απ´το Camden Town, άπαντα του Ντάντε Αλιγκέρι από παλαιοβιβλιοπωλείο στη Γένοβα, τη χειρουργική του Ντε λα Μοτ, από τους μπουκινίστ στο Παρίσι, με την έγκριση του Λουδοβίκου -δεκατρία χρόνια πριν τη γαλλική επανάσταση. Ζαλισμένη από τα κατάμαυρα πλακάκια σε άεναη κίνηση, σταματούσε που και που, και ξερνούσε κομμάτια πορσελάνης, που είχες κερδίσει σε εκείνη τη γιορτή της τρίτης λυκείου. Μέχρι πρόσφατα υπήρχε το θλιβερό σετ, σκονισμένο στο παλιό ντουλάπι της σερβάντας με τα ασημικά της μάνας σου. Τέσσερα φλυτζάνια μινιατούρες και τα αντίστοιχά πιατάκια τους αντί ενός τριπλού του Woodstock, αγορασμένο απ´ τον Βανάκο, με όλα τα τραγούδια της απελπισμένης εφηβείας μας. Μια τσαγιέρα μινιατούρα με γυριστό καπάκι και χρυσοπόρφυρη μπορντούρα αντί του Ημερολογίου Καταστρώματος Α των εκδόσεων Ίκαρος, σε μπλε σαγρέ σκληρόδετο. Τέλος μια τόση δα ζαχαριέρα, ίσα να χωράει δυο κουταλάκια σε έκταση, αντί των ποιημάτων του Μόρισον σε εκείνη τη μετάφραση με τη φράση που διάβαζε και ξαναδιάβαζε ο Μήτσου στην τάξη: «-είμαι ντάουν, ντάουν που να πάρει ο διάολος.» Από το παράθυρο εσύ, χάζευες ένα στρατιωτικό C – 130, που διέσχιζε τον Αττικό ουρανό-εκείνο το πρωί του Απρίλη του ´80- χτυπημένο από έρωτα στον αριστερό κινητήρα, ενώ δώδεκα χιλιάδες κατακόκκινα χελιδόνια που έκρωζαν σαν γλάροι, προσβεβλημένα από τον ρετροϊό «κόκκινη Σόνια», πρόδιδαν την αισθητική της γενετικής τους προδιάθεσης προς το ασπρόμαυρο, σχηματίζοντας μια αιμάτινη καμπύλη. Οι φωλιές τους κενές, άχνιζαν κατάμαυρα περιττώματα, υπάρχουν όρια στο τι μπορεί να ξεχάσει η φύση. Και όλοι οι ήχοι προϊόντα αντίθεσης στην αξημέρωτη ανάμνηση ενός φιλιού κάτω από τη γλώσσα, ενός μελένιου φιλιού στον γκρεμό της σάρκας με τα χερουβείμ. Η άνοιξη δεν ξεπεράστηκε στα παιδικά μας δωμάτια με το βασιλιά σαύρα και τη γυναίκα του Λος Άντζελες, μια Βίκινγκ ξανθιά με τα μάτια των Μάουι και της Καραϊβικής. Έγινε χειμώνας ταχύτατα, όπως όλες οι ανοίξεις για όλους τους εφήβους από καταβολής. Απότομα, με ένα μπαμ. –
ΚΛ-2014

20140624-041404-15244968.jpg

http://youtu.be/NoBFhdeR9PE

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s