δράση της μοναξιάς στο αυστηρό δωμάτιο ΙΙ

 

Έπειτα εσύ
που κλειδώνεις μέρες και βροχές
αντίρροπα της άνοιξης,
που σε καταψύχω μέσα μου
μια εικόνα αυστηρή, 
και αξιοπρεπή με πλαίσιο δεδομένο
κι αν χώνεσαι στο δέρμα μου υποδόρια,
μεχρι να βρεις τον ύπνο μου
να τον κορφολογήσεις,
σε θυμάμαι πως ήσουν ένα κορίτσι γλαφυρό και αιώνιο
μα αρκεί η μυρωδιά
στου κορμιού την θύμηση,
μια ένσταση κυτταρική στη μαύρη επέλαση
κι έτσι
σε αυτές τις ζωές που ζήσαμε
άνθρωποι και στιγμές
με μια κλωστή ενοχής κι ανολοκλήρωτου
υφασμένοι
χίλια παράθυρα που αμπαρώθηκαν με μιας
από ένα δεσμόφυλλο μάνταλο
κι αν είναι μέρα τη μέρα
ο βίος πιο αβίωτος
και τα χαμόγελα των παιδιών
όλο και πιο μουτζουρωμένα,
ο ήλιος παραμένει παρηγορητικά
για χάρη μας
το ίδιο αυτόφωτο, παντοτινό
λιμάνι/

photo: Emmet Gowin
Nancy, Danville (Virginia)
1969
Gelatin silver print
© Emmet Gowin, cortesy Pace/MacGill Gallery, New York

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s