διπλή σκιά/

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/368/59753660/files/2014/12/img_1737.jpg
Εκεί που μιλούσε, τον είδε που γύριζε γύρω γύρω στο κάθισμα κι έβγαζε μια βαριά μυρουδιά σα ζώο πριν το ζευγάρωμα, γεμάτη αδένες, είπε να μην ασχοληθώ, που ξέρω γω τι είναι τούτος, όμως τα μάτια του την κάρφωσαν κι ανατρίχιασε, τόσο κοφτά, μόνο αίμα που δεν έτρεχε απο τις κόρες. Έβγαλε το πορτοφόλι και του μέτρησε το ποσό, μέσα στο πιάτο, μετά σήκωσε το κουτάλι και κατέβασε μονορούφι το κυδώνι, λες κι ήταν κουφέτο. Έκλαψε λίγο ως να καταπιεί, όμως το κατάφερε. Μετά έκατσε πίσω με τα μπούτια ανοιχτά, ένιωσε την κοιλιά της να τη στρίβει, ένιωσε και μια λιγούρα σχεδόν ερωτική. Ζαλίστηκε. Την έκοψε κρύος ιδρός, κλειστά τα μάτια, τα χέρια σφιχτά στα μπράτσο της πολυθρόνας άσπριζαν. Έτρεμε και λίγο. Αυτός ήρθε πίσω της, έχωσε τα δάχτυλα του στα μαλλιά της, κι άρχισε να τη χαϊδεύει, τώρα η μυρωδιά του πλάι στα ρουθούνια της. Τον άφησε να κάνει ότι ήθελε. » -Αν θέλεις να του μιλήσεις, είναι κι άλλα να κάνεις» της είπε. «- σαν τι δηλαδή;» » – να τρίψεις ασπρόπετρα το βράδυ στον τάφο, να του διαβάσεις λόγια, να βράσεις χόρτα και να σκορπίσεις το ζουμί στις σκάλες, να δέσεις κεριά με μαλλιά, τέτοια. Να ρθεις την Πέμπτη να σου τα πω αναλυτικά. » » – Θα τα κάνω όλα», του είπε, » – πρέπει κάτι να του πω για τα παιδιά… να αλαφρύνει η ψυχή του.» Έξω σκοτείνιαζε γοργά, κι οι γάτες έπιασαν το τραγούδι, πάνω στον οίστρο τους. Γεμάτος Ιούνιος πια. Μετά κατάλαβε ότι πήγαινε να τη χουφτώσει, και συνήλθε, άναψε ο Λευτέρης στο μυαλό της ζωντανός, σαν πολυέλαιος, όχι τώρα που ήταν άρρωστος, αλλά μια εικόνα του πολύ πιο νεανική, τα μαλλιά του ξανθά ανακατεύονταν με τα μαλλιά της, τα μάτια του σαν να καιγαν μέσα στα μάτια της, η γλώσσα του πάνω στη γλώσσα της… του είπε μέσα σε μια στιγμή, όλα όσα ήθελε να του πει πριν πεθάνει, κι όλα όσα θα του λεγε μέχρι να πεθάνει η ίδια. Τέλος γύρισε και τράβηξε μια αγκωνιά στα αχαμνά του άλλου, διπλώθηκε αυτός στα δυο και την άφησε. Μάζεψε τα λεφτά της και του πέταξε το πιάτο στο κεφάλι.»- Α να χαθείς σιχαμένε!» του φώναξε, «-που νομίζεις ότι σε έχω ανάγκη να μιλήσω στον άντρα μου!» Κι έφυγε από την πλαϊνή πόρτα προς την πλατεία με γρήγορο βήμα, μες στην απόγνωση και στους λυγμούς. Στο διάβα της οι γάτες σκόρπιζαν απρόθυμα, δεξιά αριστερά, ενοχλημένες απ´ τη διπλή σκιά της.

photo: Boris Mikhailow
From the series Serie von vier (Series of four)
1982-1983
Silver gelatin print, unique copy
From a 20-part series
Each 18 x 23.80 cm
Museum Ludwig
© Boris and Vita Mikhailov

Advertisements

2 thoughts on “διπλή σκιά/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s