…για τον Παύλο/

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/368/59753660/files/2014/12/img_1723.jpg
Αν ήμασταν ξαδέρφια πχ.στο Γουισκόνσιν (αντί για τα Παλιοκούντουρα), θα υπήρχε ένα θυμωμένο ρέμα που θα κατέβαζε αγελάδες τουμπανιασμένες σα φελούκες την Άνοιξη, γλιστερές κροκάλες και ασβεστόλιθοι, τα μαλλιά μας ως τη μέση αχτένιστα, και λαδωμένες νιτσεράδες. Που θα πεφτε η νύχτα, θα περιμέναμε, ο καφές πέτρινος και αιχμηρός, τα αχαμνά μας βαρειά από αντρίλα και ουρανό, θα παίζαμε πόλκες σε ένα τρανζίστορ ελεφάντινο, θα φτύναμε γλυκόριζα, μασημένο καπνό και αστέρια δείχτες εποχών, θα διάβαζαν στο κορμί μας τη βραδινή υγρασία. Αυτά θα ταν ωραία χρόνια, να ζούσαμε μέσα στα χαρτιά, και τα ταξίδια να ξεπληρώνονταν σε ελεύθερα όρνεα κι ας τρώγανε ψοφίμια. Τουναντίον μεγαλώνοντας, στο χέρι σου φύτρωσε ένα δίκανο με εννιάβολα. Οι νύχτες περνούσαν μισές μέρες, μισές νύχτες. Τα γένεια σου άσπριζαν με τσιγάρα Βιρτζίνια, μπόμπες και Βέρτη. Κι ένα αγριογούρουνο -πάνε δέκα μερες- σου στησε καρτέρι. Άλλη ζωή, απ´τη δική μου, άλλη ζωή. Αλλά να την τελειώνεις έτσι – και να μην σου τελειώνει, φουκαρά μου – αυτή την εκκρεμότητα, δεν μπόρεσα να την καταπιώ..

photo: August Sander
Stadtwald [Urban Forest]
c. 1938
Gelatin silver print
23 x 29 cm
Lothar Schirmer Collection, Munich
© The Photographic Collection, SK Stiftung Kultur – August Sander Archive, Cologne, VG Bild-Kunst, Bonn

https://m.youtube.com/watch?v=vEtFq6Htr6s&list=FLCvccQyTBXPnyqtuFMdxQvQ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s