ένας χωρισμός/ Ξηρασίες, η Πρώτη Μάχη

Όσο βάραιναν οι μέρες,
τόσο καμουφλάριζε τα μάτια,
να μη φαίνεται η στάχτη,
κι ακουγόταν ένα τρέμισμα από φτερά ψαλιδισμένα,
σαν τα ζύγια των χαρταετών/
συχνά,
ακόμη κι εκείνη η γλυκιά βοή,
σαν πρησμένη σταγόνα,
κάθε που ξεκλείδωνε την εξώπορτα.
Έξω από εκεί,
μόνο κόκκινα σπαρτά/

κι όλο το χώμα κίτρινο,
πριν τη λάσπη/

κι όλα τα χωράφια της Αρλ
και οι αμπελώνες της Προβηγκίας,
κι ένα λίλουμ φορτωμένο βερίντιαν,
που άνθιζε σαν αφρός υαλοβάμβακα/
κι ο Ψεύτης Ήλιος
που στο ζύγι του,
διαχώριζε τα βάραθρα
σε έντιμα κι ανέντιμα,
με έναν χρυσό χαράκι/

Ό,τι του ‘μενε, ήταν πάντα μια πηχτή σκόνη,
που περίμενε το δάχτυλό της
να διακορευτεί,
και κάτι βάρκες που καίγονταν στα ανοιχτά
σαν τις κηδείες των Βίκινγκς,
ενώ τα ψάρια αμήχανα,
σφύριζαν στα ίσαλλα τη Φραγκοσυριανή/
Περήφανος βέβαια,
που από τη μέση του κρεμόταν ένα τέτοιο πουλί
βραστό βιολέ λουκάνικο/
κι ας έσκαγε η πόσθη του εδώ κι εκεί,
παραδομένη στην αποσύνθεση
της ζωής εν τάφω/
Μια μέρα, πήρε το παιδί στα χέρια
σαν βαλίτσα
και κρεμάστηκε με τα δόντια,
από ένα περιστέρι/
πίσω τους εκείνη οδυρόταν,
καθώς ξεμάκραιναν,
μες στη σφοδρή βροχή/

Αλίμονο, έτσι χωρίζουν
οι μικροαστοί:
λες και εφευρίσκεται ολόκληρη η ποίηση,
μέσα απ’ το σκατοεγώ τους.

ΚΛ 27/01/2015

Πίνακας: Belmiro de Almeida, Lovers’ Quarrel, 1887, λάδι σε καμβά, 89 x 116 cm, Museu Nacional de Belas Artes, Rio de Janeiro

 

Advertisements

2 thoughts on “ένας χωρισμός/ Ξηρασίες, η Πρώτη Μάχη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s