ήθος της πέτρας

Κάθε φθινόπωρο το χέρι μου βαραίνει,
και μια πέτρα ευθύνεται προς τη μαλακή της υπόσταση, 
ενώ μιλώ, 
η νύχτα διατηρείται,
και τ´άδεια δωμάτια με τα φώτα σβηστά, προστίθενται,
χρόνια ακούγονται τεθλασμένα, σαν κοριτσίσιο γέλιο, 
κι ένα υδρόπτερο αναλύεται 
σε μια θάλασσα από νέφτι.  
Λέω, 
– είναι καιρός πια, να γίνει 
η ζωή μας αλήθεια,
το κρασί να μεγαλώνει 
στο γυάλινο δέντρο του,
κι αβρά παλικάρια 
να φυτρώνουν ελεύθερα, 
δίχως τ´αυγά τους,
κατασκευασμένα, 
ελαστικές σπερματίδες σε λανθάνουσες έλικες. 
Στον τοίχο πικρή,
μια εικόνα της αγάπης -με
μαρτυρικά από τη βάφτιση – 
εσωστρέφεται/ 
Εκείνες οι μέρες που χάθηκαν μέσα σου,
-τ´ορκίζομαι πάλι-
θα υπάρξουν ξανά,  
στο δικό μου κορμί, 
με δικά μου μετρήματα. 
photo: 

Pieter Hugo

Green Point Common, Capetown

2013

© Pieter Hugo

Courtesy Stevenson Gallery, Capetown/Johannesburg and Yossi Milo, New York

Advertisements

3 thoughts on “ήθος της πέτρας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s