εγκιβωτισμός ΙΙΙ/ Βενετία 

 

Η αλήθεια είναι μια μεταφορά. Τίποτα καινούργιο δεν έχει καν υπάρξει. Τα αραιά χρόνια που μεσολάβησαν ως εδώ, με υπόνοιες ενότητας και συνοχής, με υποσχέσεις συνέχειας, εξέπνευσαν με τη μορφή της μεταφοράς: φαντάσου π.χ. τον ενετικό αστικό ιστό, έτσι όπως διακόπτεται από τα κανάλια, φλέβες νερού υπό την έννοια της παροχέτευσης ομβρίων, και η διαρκής θάλασσα, ένα παλμικό, επικοινωνιακό σύμπαν. Υπάρχουν όλοι οι χώροι προαυλισμού και ανθρώπινου ενδιαφέροντος ως αναμονές, από ένα μικρό πλάτωμα όπου σημαδεύουν τα παιδιά βώλους με φως, μια ουλή στον ασβέστη από όπου ξεπροβάλλει ένας αρουραίος ερίζοντας επί του μαύρου, μέχρι το κοιμητήριο φορτωμένο και αέρινο σαν αμάξι με άχυρα μες στη βροχή. Ένα χρυσό βέλος που διατρέχει, που είναι και γόνδολα ή και ο ίδιος ο θάνατος. Εδώ ο χρόνος εκρέει και διαρρέει, μεταφέρει, ανακυκλώνει. Αλλά δεν ανανεώνει. Η ουσία παραμένει αρχαία και σκληρή όπως γεννήθηκε, η μελαγχολία της είναι το πεδίο ορισμού της.  Μέχρι κι ο αέρας ακίνητος, περιμένει να τον γδάρει η βροχή. Εσύ απεύχεσαι, ούτως  ή άλλως τους ήχους των χειρουργείων, τα σαμπώ της προϊσταμένης στο πλαστικό δάπεδο, την ξινή οσμή του μπεταντίν, τη φτερωτή μάτια της κοπέλας του 261 ενώ κοκκινίζει, έπειτα από μια ακούσια στύση. Πάλι γδάρθηκες στο μέτωπο ενώ ξυριζόσουν. Μέρα τη μέρα αυτά τα νύχια ενώ κόβονται, δέσμια της μνήμης, συμπεριφέρονται όλο και πιο βρεφικά, επιστρέφοντας στην ανήκεστο μήτρα.  Η τιμωρία μου είναι αυτή: η μελέτη του κορμιού σου. Το διαβάζω με τα χέρια ορθάνοιχτα, ξαπλώνοντας, ενώ τα αδέρφια μου πνίγονται αργά, με λάσπη σε όλες τις κοιλότητες, στην αγκαλιά του ορυζώνα.  Τρυφεροί γαιοσκώληκες μυρμιρίζουν την καμπυλότητα τους διεγερμένοι μέσα στην ατόφια ζέστη. Κι αυτός ο βόμβος, είναι ένας ακόμη υπέρηχος.

image 

photo1: George A. Tice (1938- )

Porch, Monhegan Island, Maine

1971
Selenium-toned silver print
photo2: Larry Fink (b. 1941)

Oslin’s Graduation Party

June 1977
Silver gelatin print


Advertisements

εξύψωση/ ένας βιασμός (από τη συλλογή «η πτήση και το χιόνι»)

  
     Ι
μια φιλόδοξη διάσταση
έξω-κοσμική/
συντηρεί αυτό το θλιβερό εγώ/
σε έναν κόσμο ακέραιων συμβάντων/
οι φερομόνες σιγούν στη μεθόριο/
μια ουλή παιδιού/
ανήσυχη φαγουρίζει/

      ΙΙ
διαβάζω στο χρόνο/
ρήματα/ 
και ρήγματα/ 
τη λευκή αφή του κενού/
στα σημεία που γεύτηκα με το στόμα/
ένα διεγερμένο ερυθρό/
που επεκτείνεται 
αραχνοειδώς/
εκεί όπου δάγκωσα/

       ΙΙΙ
έτσι ανοίγομαι στα δίχτυα των στιγμών,
πρησμένη σφαίρα/
σαν εγκυμονούσα τελεία που αποκτά υπόσταση 
και καθ´ ύψος/
είτε λόγω δίψας/
είτε λόγω βιασμού/

photo: Larry Fink (b. 1941)

Peter Beard’s, East Hampton, from the portfolio 82 Photographs 1974 to 1982


1982; printed 1983

Silver gelatin print

έαρ γλυκύ

Ι

Αυτή μπορεί και να είναι η ελευθερία
έτσι όμορφα που βρισκόμαστε
μέσα στο φως ανάλαφροι,
δίχως την ανησυχία της ύπαρξης,
σαν δυο λουλούδια φρεσκοκομμένα/

ΙΙ

το περίμενα κι ήρθε
ένα απόγευμα ίδιο η θάλασσα,
με τσιγάρα μενθόλ, και αέρα καυτό
στο αερόθερμο του χωλ,
σ´ αυτά τα χρόνια που όλο μακραίναμε
από τη ζεστή καρδιά και το πνευμόνι των πουλιών.

ΙΙΙ

λέω τώρα
πώς ανταμώναμε την ευωδιά της νιότης μας
όπως αλλάζαμε γλώσσες
ο ένας στις κοιλότητες του άλλου
σταγόνες μύρο
-και λιβάνι δυστυχώς –
με όλα τα φτηνά γλιστερά αυτοκόλλητα
ενώ τα λιτά γαρύφαλλα/
εσωστρέφονταν,
στο τυρβώδες αργιλόστρωμα,
εντός του χάους.

IV

μπορεί και να ταν άνοιξη,
και η καρδιά μου πιο δραστήρια,
μπορεί κι ένας Γενάρης της αλκυόνης
που τα σεντόνια ορθάνοιχτα στου βάλτου τη λάσπη,
γεννούσαν αυγά/
έπεφταν οι φωτιές ελεύθερα, δίχως μπαλονάκι/
ώσπου ο πυρετός,
μού παιρνε τις αγκαλιές
όπως ένας βράχος που σκοντάφτει σε ραδίκια/

V

Μετά πνιγήκαμε στη σκόνη,
το κορμί που έχασα εκεί,
δεν ξαναβρέθηκε/
έκτοτε
δεν μου στέκει η ζωή/
όλο ράβει τα φλουριά της λήθης
στο βαρύ σεντόνι μου/

photo: Brassaï (French, born Hungary, 1899 – 1984)

Kiss on the Swing

1935-37

Gelatin silver print

29.7 x 23.3 cm

© Estate Brassaï-RMN