μια άγευστη μέρα και οι καμπύλες λισαζού

image

Μια μέρα δίχως γεύση/
καθυστερεί και τρίβεται/
σαν ένα τρέχον κύμα σε χορδή/
που από ανάκλαση στα όρια/
ομογενοποιείται/
ακούσια μα εξακολουθητικά/
σε μια πηχτή κρέμα χρόνου.

Κι ενώ η ηχώς του απλώνεται στον ελαστικό χώρο/
-και πρωτογενώς,
αλλά και ως μια ακολουθία επανάληψης στιγμών και γεγονότων –
τα άκρα του συναντώνται
σε ένα παλλόμενο χωρόχρονο/
και αλληλοσπαράσσονται
ήσυχα/
ώστε ταυτόχρονα να φέρουν:
και τη λαχτάρα για ζωή,
και την ήττα του θανάτου.

μετά γίνονται όλα
άχρωμα και συνεχή/
με γεύση απο χώμα,
και το χειρότερο:

αδύνατον πλέον, να ξεχωρίσεις,
πότε άρχισε αυτή η μέρα/
και πότε τέλειωσε.

Μόνο η αγωνία της,
εντός της διαυγούς νωθρότητας,
να υπαρξει αυτόνομη/
εκτός της χρονικής μεμβράνης/
μια μέρα λαμπρή,
με νόημα και σφρίγος και περσινό έρωτα/
μου θυμίζει εκείνες τις πριγκήπισσες
καμπύλες λισαζού
στους παλμογράφους της νιότης μου/
όμως και για αυτές ακόμη/
αρκούσε ένα αδέξιο τράνταγμα του χειριστή/
για να εκπέσουν άδοξα από γεωμετρικές  υπερπαραγωγές/
στην ταπεινότητα/
μιας πράσινης τελείας.

photo: Roger Vail-
Evolution 3-
2001
Chromogenic print mounted to aluminium

Αναρτήθηκε από το WordPress για το Android

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s