δυο μεταγωγά σε επαρχιακό δρόμο ΙΙ/ τα τριζόνια (απόσπασμα)

3-web

Τι είδα το απόγευμα πριν πλησιάσουμε στην Ιεριχώ; Δυο τριζόνια στην αυλή της γιαγιάς Άρτεμης που έψελναν! Ένα αρσενικό ένα θηλυκό. Οκ το αρσενικό το καταλαβαίνω από τη φύση του είναι ταγμένο για τούτον τον ήχο το εκνευριστικό, και το ξέρει κι ένα μικρό παιδί. Εκείνο που δεν ξέρουν οι πολλοί, είναι πώς να βρίσκουν τη θερμοκρασία, από το τρίξιμο του τριζονιού, μέθοδος ξηγημένη που μου την έμαθε ο πάππος μου ένδοξος πολεμιστής, διακριθείς σε εκστρατείες στα Βαλκάνια και στη Μικρά Ασία, μόλις έμαθα διαίρεση στο δημοτικό. Θα μετράς τερετίσματα του γρύλλου στο λεπτό, θα προσθέτεις δέκα, και θα διαιρείς με το τέσσερα. Όσο αυξάνεται η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας τόσο λυσσάει ο τζίτζικας κι αυξάνει συχνότητα (για τούτο η μάνα μου έλεγε, σκάει ο τζίτζικας, αλλά ελλιπούς μορφώσεως, δεν ήξερε γιατί σκάει) Πες πχ πως μετράς 110 τρίλιες το λεπτό, προσθέτεις και 10, έχουμε 120, διαιρείς με το 4, και βρίσκεις 30ο βαθμούς τη θερμοκρασία του χώρου. Άρα στους 40ο, η συχνότητα στο τραγούδι του έχει φτάσει στα 150 Hz (τα Hz τα έμαθα αργότερα σπουδάζοντας, ο παππούλης μου είχε πια γίνει χώμα, αν και όχι ακριβώς, είχαμε ένα θέμα, θυμάμαι με την πρώτη αποκομιδή, όπως και να’ χει πλέον αναπαύεται στο ύψωμα στο νεκροταφείο του Αη Γιάννη στα πατρογονικά χώματα. Θα περάσουμε πάλι από εκεί σε οκτώ μέρες, αν δεν αλλάξω με την Ιεριχώ, μα να προσκυνήσω, ούτε συζήτηση, δεν έχει εκεί προβλήτες)

Θα το ξεπεράσω λοιπόν, διότι εκτός της συχνότητας, που ήταν πλέον των 140 Hz (όσο μπόρεσα να μετρήσω γιατί κατεβήκαμε σε κόμβους απ’ το πλαγκτόν, και μέχρι να κοντέψουμε και να μακρύνουμε στα προσφυγικά κάναμε πάνω από τέταρτο) άρα έσκαγε ο τζίτζικας,  είχε αλλάξει και η χροιά του ψαλμού, τόσο ώστε να μοιάζει περισσότερο πλάγιος του τέταρτου βυζαντινός, και καθόλου μια βάση για sampling του Mobby. Έπειτα με την ανάβαση, ο θηλυκός γρύλλος έδειχνε να φτάνει  ένα ολόκληρο πεντάχορδο επάνω (42 διαστήματα)… Πάγωσα. Όχι γιατί έβλεπα το πρώτο πρώτο πλινθόκτιστο προσφυγικό της Καισαριανής, μήνες μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Ούτε γιατί διέκρινα τη γιαγιά να κορφολογάει τριαντάφυλλα, ένα απλό φουστάνι με λεπτό ντεσέν τριανταφυλλάκι επίσης  κατάσαρκα, σχεδόν νέα, μάγουλα αναμμένα και φουσκωτά, βαρύ στήθος. Αλλά επειδή εδώ που καταλήξαμε, είναι ένα μέρος, που τα (κωφά) θηλυκά τριζόνια, όχι μόνο τερετίζουν, αλλά ψέλνουν τη Υπερμάχω…. Έπειτα ο αρσενικός έγειρε μπρος, και κείνη τον άφησε να την καβαλήσει, ενώ διέτασσε τα έλυτρα λαμπερά πάνω στα άχρηστα φτερά του… άχρηστα, αλλά τον ρόλο τους τον επιτελούν εν τέλει, τούτο έχω να σημειώσω, αφού κατάφερε και βολεύτηκε ο μονότονος, με την Κάστα Ντίβα…

photo: Vanessa Winship
Untitled from the series Imagined States and Desires. A Balkan Journey
1999-2002
© Vanessa Winship

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s