προσχέδιο/ 1. το καλύβι/ αγιασμός

mkg_whenwesharemorethanever_10_photographs_hofmeister-webΤα δυό πρώτα μερόνυχτα, έφτιαξε τις σκαλωσιές. Μάζεψε ξερόκορμους από τα ρέματα, τους έδεσε με τριχιές και τους κάρφωσε στους αρμούς μ’ ατσαλόπροκες. Πολλοί θυμόνταν αργότερα πως οι σκαλωσιές φαίνονταν πολύ πιο στέρεες από το σπίτι του. Έπειτα έχτισε έναν προθάλαμο σαν πρόναο με τσιμεντόλιθους χιαστί, διπλόφαρδο, επίσης αταίριαστο με το υπόλοιπο κτίσμα, σα χρηματοκιβώτιο. Τέλος άρχισε να σκάβει θεμέλια μισό μέτρο βάθος σε σχήμα ισόπλευρου τριγώνου. Μόλις τέλειωσε, ανέβηκε στον Αι Γιάννη και βρήκε τον παπά.«- Να ΄ρθείς να αγιάσεις» του είπε. Ο παπάς μήτε τον γνώριζε, μα μήτε και ήθελε να τον μάθει. Και τον φοβότανε και τον αψηφούσε ταυτόχρονα, αλλά περίεργος δεν ήταν. «-Θα ΄ρθώ παιδί μου» του είπε, «ίσαμε το χάραμα, θα ΄μαι εκεί.» «- Τώρα να ΄ρθείς. Να μη μείνει αδιάβαστο όλη νύχτα.» Σήκωσε τον παπά άρον άρον από το τραπέζι, αλλά έγινε το δικό του. Έκανε τον αγιασμό πριν καλά καλά σουρουπώσει. Ενώ ο παπάς ράντιζε με την αλαβούτα του, σταγόνες σπίθιζαν στον αέρα με το τελευταίο φως του ήλιου σα πορτοκαλανθοί κι οι πρώτες κουκουβάγιες ξεκινούσαν τον πνιχτό τους θρήνο. Στο «Δι΄ ευχών των αγίων Πατέρων ημών…» άνοιξε το πανωφόρι του και χάραξε το σύμβολο του σταυρού, βιαστικά και κοφτά, στη μέσα τσέπη. Ο παπάς στην επιστροφή αισθανόταν τον ιδρό να τρέχει στη ραχοκοκαλιά του σα φίδι…Παρότι Νοέμβρης…

Πριν τα Χριστούγεννα, κι ενώ ο τόπος γυάλιζε σκαλισμένος στον πάγο και στο χιόνι σα σουρεαλιστικό γλυπτό, είχε τελειώσει. Οι τσιμεντόλιθοι έφτιαχναν ένα τέλειο ισόπλευρο τρίγωνο με πλευρά γύρω στα έξι μέτρα. Από τη δυτική πλευρά το φως ξεγελούσε το μάτι κι έδινε την εντύπωση πως οι τοίχοι έφτιαχναν παραλληλόγραμμο. Αν το κοιτούσες όμως από την πλαγιά, δυό τρία επίπεδα κάτω,  ήταν ξεκάθαρο πως επρόκειτο για τρίγωνο. Στη μια κορυφή του, εφαπτομενικά, είχε χτίσει έναν κύβο με φάρδος περίπου το ήμισυ των πλευρών του τριγώνου.  Στο χειμωνιάτικο ουρανό, νοτισμένο σα βρεγμένο πανί, τριγύριζαν σταυραετοί σε προσεκτικές ελλειπτικές τροχιές. Βουτούσαν χαμηλά μαζεύοντας τις φτερούγες κι έπειτα άνοιγαν δυό απλωτές κι εκσφενδονίζονταν μες στα σύννεφα σαν πυρωμένα σουβλιά.  Που και που ξέκριναν στο χιόνι κανένα αρουραίο και εφορμούσαν. Δεν το σκότωναν. Το γράπωναν με τα νύχια τους και ανοίγονταν για τη φωλιά τους. Να μη δούνε άλλα μάτια το αναγκαίο φονικό.

photo: Theodor und Oscar Hofmeister
Postcards
1910s and 1920s
Silver gelatine prints
14.8 x 10.6 cm
3 Intaglio prints
14 x 8.9 cm
© Museum für Kunst und Gewerbe Hamburg

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s