εγκιβωτισμός VI/ πρωτόκολλο

sid55180m-webΗ ανάρρωση συμβαίνει πέρα από την αγωνία της υγείας, της θνητότητας, ή της απώλειας, ένα σύνολο χημείας και φυσιολογίας, πραγματώνεται, ούτως ή άλλως, όσο ο καιρός, φουσκώνει σα βραστό γάλα.  Στη διάρκεια των ωρών, παράλληλα γεγονότα αντιστρέφουν την αναμονή, σε ικεσία ή απόρριψη: αυτοϊαση δεν υφίσταται δίχως τη συμμετοχή ενός εαυτού, είτε θρησκόληπτου είτε αγνωστικιστή. Παράλληλα,  στη βεράντα, ένα ελαφρύ στρώμα από περιστέρια, αναπνέει μέσα στο φτέρωμά του. Λευκά περιστέρια, στη μαύρη νύχτα, που και που κανένα μαύρο, σαν ξεδοντιασμένο πρωτάκι, ένα στόμα από πούπουλα και θερμό αίμα. Στο Πρωτόκολλο του ισογείου η ισχνή προϊσταμένη αρχειοθετώντας, διατηρεί μια παιδική ανάμνηση, με το βρακί της κατεβασμένο στην τουαλέτα του σχολείου, ενώ δυο αγόρια χαϊδεύονταν.  Της θυμίζει αυτό: το κορμί, δεν ακολουθεί το πνεύμα πάντα (ή και ποτέ), και πράττει αυτόνομα, σαν ένα χαλασμένο ρολόι με έκκεντρα γρανάζια. Αυτή η ανακολουθία αρχειοθετείται και εδώ, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Ο ένας απέτυχε να εξουδετερώσει τις αιτίες που πυροδότησαν τη ασθένεια και στέκει αμήχανος, σα χασοδίκης δικηγόρος απέναντι στην ετυμηγορία, ο άλλος θέλει να πεθάνει επί τούτου και αγωνίζεται επ’ αυτού αλλά πάντα δεν τα καταφέρνει (επίδοξος αυτόχειρας), κάποιος βρίσκεται στην τροχιά ενός αντικειμένου, που υπάκουε στη βαρύτητα, μια πανέμορφη μέρα με αιθέριο φως, άλλος καπνίζει τα συκώτια του μέχρι να αποσυντεθούν αλλά του αρέσει ο καπνός, και του μοιάζει η μόνη άξια αιτία για να ζήσει. Πολλές (αμέτρητες) περιπτώσεις για να ταξινομηθούν, απλώς πρωτοκολλούνται. Κάθε ένας φέρει την ανακολουθία του ως ορισμό του, ένα σεντόνι πεπρωμένου, αναπόφευκτο και κραταιό, όσο ο κόσμος ο ίδιος ή ο Θεός ο ίδιος. Έτσι μπορούμε με ασφάλεια να πούμε:  κάθε αρχή μιας ύπαρξης αποκωδικοποιεί την εξέλιξη, την ανάπτυξη και τη συνοχή, διότι περιέχει τη γνώση του τέλους της, και συνειδησιακά, αλλά και νομοτελειακά με όρους ενός συμπαντικού αναπόδραστου. Η νύχτα μένει, ενώ ο διπλανός βήχει τρανταχτά, οι αιχμές των πεύκων σβουρίζουν από το βοριά, ενώ τα περιστέρια προσθέτουν ένα γουργούρισμα σα γρηγοριανό ψαλμό. Στη διαδοχή των επιλογών που συμβαίνουν αλλεπάλληλα, βλέπω ξανά το κορίτσι – προϊσταμένη με το φρέσκο χαμόγελο, αγωνία των γλυπτών και των ζωγράφων, αμφιβολία του ποιητή. Ο έρωτας είναι μια συνθήκη πραγμάτωσης, μεγαλύτερη από τη ζωή, γι’ αυτό η τέχνη ανθεί πάνω του δίχως την τελολογική της διάσταση, με κατεβασμένο ή όχι το βρακί της.

photo: Julia Margaret Cameron
Vivien and Merlin from Illustrations to Tennyson’s Idylls of the King
1874
© Victoria and Albert Museum, London

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s