θαλασσοσπηλιά

mirror

Λέω μάνα,

στα χρόνια αυτά που ήρθανε,

-των έρημων ωρών τα χρόνια-

η ζέστη σας έγινε θαλασσοσπηλιά,

λίγο πιο άσπρη απ’ τα σβησμένα μάτια,

λίγο πιο μπλε απ’ τα πλακούντια υγρά,

με έπινε και την έπινα στην κορυφή της μέρας,

βαρκούλα του θανάτου,

καράβι της ιερής αφής,

σαπούνι χτενισμένο,

στου λύκου το ημίπαλτο,

κι αν ξόδεψα όσα δίφραγκα ξέθαβα απ’ τις τσέπες,

όταν ανάβατε φωτιές στις κάτασπρες αυλές

-όπου λειψό το χιόνι-

σκέπαζε το κρεβάτι μας το χάδι αυτό

(της θερινής μας θλίψης)

κι άλλαζε ο ρους στα χαμηλά

με πέταλα κι ασπράδια,

την ευθεία ζωή πληγώνοντας

είτε με νύχια/

είτε με ποιήματα/

Έλεγα.

Όπως από μικρός στο παραμύθι της πτήσης ταϊζόμουν,

για τούτο να πειστώ:

πως αν πετούσε αυτός ο αητός/

θα ήτανε αυτάρκης,

ωχρός μα άτμητος,

ωσάν ωραίος νέος,

άγγελος παγωμένος,

λάτρης των νεφών

και ρέκτης ηφαιστείων/

Κρίμα που πνίγηκε προτού,

να μάθει και κολύμπι.

nimbus-daspremont-web

εικόνες: α. Αντρέι Ταρκόφσκι – 1975 – Ο καθρέφτης – 

β. Berndnaut Smilde – 2012 – Nimbus D’Aspremont (Digital C-type print mounted on diabond, 75 x 110                      cm, Courtesy the artist and Ronchini Gallery, London)

Advertisements

One thought on “θαλασσοσπηλιά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s