μετείκασμα

tumblr_ngmkou8nfv1u4v8alo2_1280 (1)

Κάποιες φορές που μαζεύει ο καιρός και λες,
να το προφτάσω κι αυτό
να το χωρέσω,
μετριούνται οι ματαιότητες σβησμένα μνήματα,
και το απογευματινό θάμπος
ανακινεί, το μωβ της νύχτας,
ένα σπουργίτι θερμόαιμο γίνεται η ψυχή
απέναντι στου θανάτου το φίδι,
κι εκείνη,
μια επιφυλλίδα των ετών
στου ματιού το μετείκασμα,
στο βορεινό δωμάτιο
ακόμη συγυρίζει,
κι από το χολ ακούγεται
ο ελλειπτικός της,
αποφασιστικός βηματισμός.

πίνακας: Άλφονς Μαρία Μούχα – Γυναίκα στην ερημιά -(επίσης γνωστός ως Άστρο ή Σιβηρία)1923  -λάδι σε μουσαμά – 201.5 x 299.5 cm *

* αυτό που μου αρέσει ιδιαίτερα σε αυτόν τον πίνακα, είναι η αίσθηση της εγκατάλειψης στο μοιραίο του θανάτου (που θα φτάσει είτε λόγω της πείνας, είτε του κρύου, είτε των λύκων που καιροφυλακτούν στο λοφίσκο) κι αυτή η εγκατάλειψη μοιάζει να είναι ταυτόχρονα και απελπισία και ανακούφιση. Το άστρο καθόλου δεν μου δίνει την εντύπωση της ελπίδας, παρά προσθέτει ένα μεταφυσικό χαρακτήρα απαραίτητο (κάτι σαν μια δήλωση του τύπου: είμαι εδώ διαθέσιμο, για να μαζέψω την ψυχή σου, μόλις παραδοθείς)

http://www.muchafoundation.org/gallery/browse-works/object/248

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s