λυσιτελής πυκνότητα

de105107_web.jpg

Η φύση πυκνώνει στη σάρκα σου

εν τω βάθει/

όπως οι τρωγλοδύτες των

αχανών εκτάσεων,

τόσο μακριά από την ψυχή,

μα τόσο δίπλα στην ακούσια

καύση της.

Αυτή είναι η δροσιά σου/

ένα  υδαρές κατάπλασμα,

για ψυχικά εγκαύματα/

στην λευκή του έκταση,

το μυαλό μου αγκιστρώνεται

σαν άρρυθμη φλέβα,

απελπισμένο/

κι αν στα μάτια σε κοιτώ,

κι ανοίγω τα ποιήματα,

πουλιά που ξενύχτησαν στο

λαιμό σου,

απαγγέλλοντας,

τα όνειρά αυτά/

τα απλά όνειρα/

διεγέρσεις μιας ακολουθίας

πικρών διαπιστώσεων,

σφιχτά μ’ αγκαλιάζουν

-σαν άσωτα παιδιά-

το χάραμα που αποχωριζόμαστε,

δαγκώνουν τα χείλη τους χλωροί

ηλίανθοι,

εκεί που πεθαίνει διαρκώς

με τη νερωμένη γύρη σου,

η λυσιτελής πυκνότητα/

του ακέραιου εγώ σου.

 

photo: Polixeni Papaetrou (b. 1960)
Ocean Man
2013
From the series The Ghillies 2012-13
National Gallery of Victoria, Melbourne
Purchased NGV Foundation, 2013

Advertisements

Εγκιβωτισμός VIII/ η άπειρη αναμονή

Σε μια γωνία του θαλάμου, που περιμένει να με χωρέσει  αφού τετραγωνιστώ, έχω σχεδιάσει ένα οριζόντιο οκτώ, σύμβολο του αυτοαναφορικού απείρου. Τις νύχτες καπνίζει κατά μήκος του με μιαν ιώδη φωταύγεια -όπως το φως των παρατημένων φάρων – και υπερυψούται. Ενώ  το φροντίζω καθησυχαστικά, είτε με λόγια είτε με νάματα, βομβίζει μονότονα, διαστέλλεται και με αγκαλιάζει. Έπειτα με κοιμίζει στις καμπύλες του και το πρωί με βρίσκει στο πάτωμα ξυλιασμένο. Για μένα που στέκομαι αμήχανος εδώ, εκθέτοντας το αδύναμο περιεχόμενό μου, υπομένοντας τούτη τη μακρά περίοδο μη καταληκτικής αναμονής, το άπειρο είναι μια παρηγοριά. Η διάρκεια  και ο χρόνος, ως γνωστόν, είναι εφευρέσεις. Την αναμονή, μιαν έννοια χρονική που περιέχει τη διάρκεια, την υπομένουμε σε κάτι τέτοιες στιγμές που η διαστολή της γίνεται αφόρητη, σαν έναν ατέλειωτο χιονισμένο σεντόνι που διακόπτει τη συνέχεια του κορμιού με τον ορίζοντα, ενώ γύρω μας η άνοιξη επελαύνει, και τα πνευμόνια μας λαχταρούν τις ευωδιές της. Η σύλληψή της καθαυτή υπερβαίνει την ουσία της, που είναι μια φοβική εκδοχή του τελικού αποτελέσματος ενός ενδεχομένου. Λίγοι και εκλεκτοί την αποφεύγουν, απομακρύνοντας τον εαυτό τους αφαιρετικά, για να συλλάβουν την ύπαρξη μεταξύ των ορίων – αγνοώντας εντελώς το χωροχρονικό συνεχές – σαν ένα είδος κβαντικών αλμάτων. Ορίστε ένας υψηλός βαθμός φιλοσοφικής ωριμότητας, ένα ιδιώνυμο κεντίδι, «θεϊκής» προέλευσης, ανεξάρτητο από την καλλιέργεια, την τάξη, τις σπουδές, εξίσου ισχυρό με το ισοδύναμό του: να συλλογιέσαι επί του τέλους, όταν το τέλος θα έχει πια συντελεστεί. Για μας τους υπόλοιπους, η άπειρη αναμονή είναι ένας χαλασμένος συναγερμός μα ταυτόχρονα ένα συνεχές εκμαυλιστικό κελάηδισμα. Στο άκουσμά του, σιγεί το τραγούδι των εντοιχισμένων πεύκων, οι κίτρινες διαγραμμίσεις του όρχου ασθενοφόρων, οι κλαγγές των σκευών στο εστιατόριο του ισογείου, οι βόλτες με συνοδεία, με στραβοπατημένες παντόφλες και πράσινες λινάτσες. Γενικά, η ίδια η ζωή όπως συμβαίνει, μες στο ντουλάπι της. (Όπου τίποτα δεν συμβαίνει , μέχρι να συμβούν τα πάντα μονομιάς).

photo: Joshua Yeldham (born 1970)

Owl of tranquillity (detail)
2015
Pigment ink-jet print
Collection of the artist

 

πυρομαχικά

Όταν σίγασε για λίγο η μάχη με τον μαύρο σκύλο/

μια στιγμή της ξεχώρισε/

που τα μαλλιά της τριμμένα με ξέφτια από ιουράσια όστρακα/

-αποφεύγοντας,

πολλές λαχτάρες και βυθίσεις-

είχαν επανακτήσει τον ήχο

που έκαμαν/

όταν ήταν ακόμη παιδικά παιγνίδια.

Μαζί με άλλα όνειρα,

με ασημένια ελάφια και αγόρια δασείες/

κι αυτόν που σφύριζε όταν σιδέρωνε μόνη της,

και τα πυκνά της ματόκλαδα

που έστριβαν στην αύρα σαν λοκομοτίβες/

την έδεσε στο σεντόνι/

και ξαναφώναξε τον μαύρο σκύλο να κοπιάσει/

 

 

photo: Walker Evans
Subway Passenger, New York
1938
Silver gelatin photograph

εις μάτην

little-fugitive-engel-web

Διαβάζοντας ένα ρόλο από  αναγνωστικό/

κι από τα βλέφαρα ακόμη φαινόταν

που ανέπνεε,

σαν γαλλικό περιστεράκι

το μωρό/

μπλε σκίαστρα και κόκκινες τοξίνες

και δόντια τρυφερά,

που σπάραζαν στην άρμη/

οι εκβολές της λιμνοθάλασσας με το αιώνιο νερό

να περιμένουν/

τα γένια μου,

με μια μπάλα φως/

στον μηρό μου να σιγούν και να αφουγκράζονται/

εις μάτην/

πια το κρύο,

ταξιδεύει προς την Άνοιξη/

όπως τα πρώτα μας απογευματινά λεωφορεία,

που μας πηγαίναν στα Αγγλικά/

σαν υποβρύχια/

 

photo: Morris Engel (American, 1918-2005)
Under the Boardwalk, Coney Island [Production still from Little Fugitive]
1953
Gelatin silver print
8 x 10 inches
Orkin/Engel Film and Photo Archive, New York