Εγκιβωτισμός VIII/ η άπειρη αναμονή

yeldham-b

Σε μια γωνία του θαλάμου, που περιμένει να με χωρέσει  αφού τετραγωνιστώ, έχω σχεδιάσει ένα οριζόντιο οκτώ, σύμβολο του αυτοαναφορικού απείρου. Τις νύχτες καπνίζει κατά μήκος του με μιαν ιώδη φωταύγεια -όπως το φως των παρατημένων φάρων – και υπερυψούται. Ενώ  το φροντίζω καθησυχαστικά, είτε με λόγια είτε με νάματα, βομβίζει μονότονα, διαστέλλεται και με αγκαλιάζει. Έπειτα με κοιμίζει στις καμπύλες του και το πρωί με βρίσκει στο πάτωμα ξυλιασμένο. Για μένα που στέκομαι αμήχανος εδώ, εκθέτοντας το αδύναμο περιεχόμενό μου, υπομένοντας τούτη τη μακρά περίοδο μη καταληκτικής αναμονής, το άπειρο είναι μια παρηγοριά. Η διάρκεια  και ο χρόνος, ως γνωστόν, είναι εφευρέσεις. Την αναμονή, μιαν έννοια χρονική που περιέχει τη διάρκεια, την υπομένουμε σε κάτι τέτοιες στιγμές που η διαστολή της γίνεται αφόρητη, σαν έναν ατέλειωτο χιονισμένο σεντόνι που διακόπτει τη συνέχεια του κορμιού με τον ορίζοντα, ενώ γύρω μας η άνοιξη επελαύνει, και τα πνευμόνια μας λαχταρούν τις ευωδιές της. Η σύλληψή της καθαυτή υπερβαίνει την ουσία της, που είναι μια φοβική εκδοχή του τελικού αποτελέσματος ενός ενδεχομένου. Λίγοι και εκλεκτοί την αποφεύγουν, απομακρύνοντας τον εαυτό τους αφαιρετικά, για να συλλάβουν την ύπαρξη μεταξύ των ορίων – αγνοώντας εντελώς το χωροχρονικό συνεχές – σαν ένα είδος κβαντικών αλμάτων. Ορίστε ένας υψηλός βαθμός φιλοσοφικής ωριμότητας, ένα ιδιώνυμο κεντίδι, «θεϊκής» προέλευσης, ανεξάρτητο από την καλλιέργεια, την τάξη, τις σπουδές, εξίσου ισχυρό με το ισοδύναμό του: να συλλογιέσαι επί του τέλους, όταν το τέλος θα έχει πια συντελεστεί. Για μας τους υπόλοιπους, η άπειρη αναμονή είναι ένας χαλασμένος συναγερμός μα ταυτόχρονα ένα συνεχές εκμαυλιστικό κελάηδισμα. Στο άκουσμά του, σιγεί το τραγούδι των εντοιχισμένων πεύκων, οι κίτρινες διαγραμμίσεις του όρχου ασθενοφόρων, οι κλαγγές των σκευών στο εστιατόριο του ισογείου, οι βόλτες με συνοδεία, με στραβοπατημένες παντόφλες και πράσινες λινάτσες. Γενικά, η ίδια η ζωή όπως συμβαίνει, μες στο ντουλάπι της. (Όπου τίποτα δεν συμβαίνει , μέχρι να συμβούν τα πάντα μονομιάς).

photo: Joshua Yeldham (born 1970)

Owl of tranquillity (detail)
2015
Pigment ink-jet print
Collection of the artist

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s