Marijke

 

Adriaen_van_Utrecht-_Vanitas_-_Still_Life_with_Bouquet_and_Skull

 

Όλη τη βδομάδα, δουλειά σαν τον σκύλο, μα τις Κυριακές βυθιζόταν στο υγρό σώμα ενός ταπί ντε φλερ, πίσω από τον πάγκο με τα νευρικά αηδόνια, στην Γκραν Πλας.  Ενόσω εκείνα έθεταν ένα υπόστρωμα αρμονίας με ανιοκατιούσες, στα ακουστικά άκουγε Κάννονμπολ Άντερλεϊ  κι έπινε υγρή γύρη. Από το δυτικό κιόσκι του Ίσμαελ, αγόραζε πομ φριτ που τις έτρωγε με μαγιονέζα και μουστάρδα τσιμπώντας τες με ένα πλαστικό τσατάλι. Μάσαγε πάντα δυνατά και με όρεξη,  όπως θυμόταν να κροταλίζει σε ένα μεσημεριανό της όνειρο, η μασέλα στο κρανίο του καρδινάλιου Φλερύ, από κάποιο πολύ γνωστό μεσαιωνικό βάνιτας. Ενίοτε έγλυφε τα χείλη, και με το μικρό δάχτυλο, παραμέριζε τις τζίντζερ άφρο τούφες.

Τα Σάββατα χτύπαγε τατού. Ενότητα πρώτη, αστρικές συστάδες, o M2-9 ένα γαλαζωπό τουίν νέμπιουλα, στο μέσα αριστερό μπράτσο, επί της καρδιάς. Ενότητα δεύτερη, αηδόνια πολλά σε σχηματισμό σμήνους στον αφαλό και στη γραμμή της ήβης. Της θύμιζαν τα αηδόνια των ανθρακωρύχων που χρησιμοποιούσαν για την ανίχνευση αερίων στις στοές. Κυρίως μεθάνιο χαμηλής επικινδυνότητας (λόγω οσμής) και  μονοξείδιο του άνθρακα υψηλής επικινδυνότητας (τελείως άοσμο). Ενότητα τρίτη, γκόμενοι.

Ο καιρός ήταν πάντα χάλια. Οι άνθρωποι ήταν πάντα αμίλητοι. Το σεξ ήταν πάντα χλιαρό. Αλλά Η Τζαζ ήταν πάντα Η Τζαζ. (και ναι κάποιοι σκόρπιοι οργασμοί, ήτανε σαν την Τζαζ επίσης)

Τη στιγμή της έκρηξης, κι ενώ κατέβαινε προς την αποβάθρα χαζεύοντας μια αφίσα των Μεντεσέν σαν Φροντιέρ, άστραψε ένα φλας άσπρο σαν περιστέρι και από το μυαλό της διήλθε μια ξυραφιά: την έλεγαν Μαρίκε, όπως τη γιαγιά της Μαρίκα Ορφανού το γένος Ματαλιωττάκη, που γεννήθηκε στις Αρχάνες το 1927 κι ερωτεύτηκε τον πάππο της Ιωσήφ το 1949, στο πανηγύρι της Αγίας Ειρήνης.  Τους στεφάνωσε στο ομώνυμο ξωκκλήσι μια λαμπρή ανοιξιάτικη Παρασκευή, ο (κοτζαμ) Δεσπότης, Ιερόθεος. Ενώ έψελναν οι ψάλτες τον Ησαΐα, όλα τα αηδόνια του νομού Ηρακλείου σιγόνταραν από το διπλανό δασάκι. Κανένα ίχνος μονοξειδίου, όλες οι τρίλιες έβγαιναν στακάτο. Στο λευκό εκείνο φλας, το σαξόφωνο του Κάννονμπολ έπαιζε κι εκείνο πλάγιο δεύτερο βυζαντινό σε κλίμακα ουσάκ, κάτω απ’ το πετρόκτιστο γεφύρι. Έπειτα είδε το σμήνος των αηδονιών από τον αφαλό και την ήβη της, που πετούσαν απεγνωσμένα για να τους συντροφέψουν μέσα από τα σύννεφα. Τα σύννεφα ήταν τζίντζερ άφρο. Στο βάθος αναβόσβηνε ένα γαλαζωπό τουίν νέμπιουλα.

πίνακας: Adriaen van Utrecht, Vanitas Still Life with Flowers and Skull, 1642. Oil on canvas, 67 x 86 cm.

https://fr.wikipedia.org/wiki/Tapis_de_fleurs

http://omeka.wustl.edu/omeka/exhibits/show/flowerstilllifes/17thand18thcenturies/vanitasstilllifewithflowersand

https://en.wikipedia.org/wiki/M2-9

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%B1_%CE%95%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7_%CE%97%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

το δέντρο

Την αυγή κοιτώ το δέντρο από χαμηλά,
ένα φονιά των βράχων
που μαχαίρωσε τη χθεσινή σελήνη
ανεβαίνοντας·
βάζω πλάτη στον κορμό
κι αφουγκράζομαι·
καθεμιά περίφραξη
πως εκτείνεται στο ρυθμό της
και τον σηματοδοτεί
και τον εννοιοδοτεί
καθαγιάζοντας
που σπρώχνει το σπίτι αποβραδίς
συθέμελα
στη σκάλα, με τη νοτιά,
δόντια που βγάζει και επαίρεται
και λέει·
η μάχη μου
είναι μετρική
και εμβαδού
κι απόστασης·
μα η ψυχή μου
είναι των νεκρών σου,
η πυκνή ανάσα,
που την αραιώνεις
μες στο χρόνο
αυτάρεσκα,
για λόγους επιβίωσης._

 

photo:Lucia Radonchonska – untitled 1973

 

για να σωθεί το καλοκαίρι

image

 
ο έρωτας είναι ένα ταξίδι αδιάλειπτο/
σιωπές και άρνηση
στον φαιό  διάλογο με τα φίδια
απόρριψη ή θέωση/
και ουρανός που αντέχεται μόνο
με υφή και χρώμα/
όμως μηδενική εγγύτητα/
στο δέρμα εκτός/
εκεί όπου ανάγεται το σύνορο της αφής του/
μια αντιστροφή της συναίσθησης
με ιδεολογικό φορτίο/
για τούτο/
σε όσα αστρικά πυροφάνια
κι αν προσκλήθηκα εφέτος/
όφειλα να αρνηθώ ευγενικά/
ειδάλλως ήταν για να χάνεται/
ακόμη και αυτό το ίδιο το καλοκαίρι/
να γιατί προκύπτει μάταιο το πρόταγμα της ποίησης/
δίχως μάτια να αλητεύουν στον ήλιο οι κηφήνες/
τι μέλι να πήξει σε δανεική κυψέλη;

photo:
Félix Gonzalez Torres – Untitled – 1991

Αναρτήθηκε από το WordPress για το Android

ο χρόνος που περνά

image2006_close_up.jpg

όταν απαγγέλλω το χρόνο/
τα ποιήματα διδάσκονται
από τα μεσημέρια μου/
ενώ το φως τους,
ισαπέχει από τις νύχτες πριν – μετά/
με ακρίβεια χιλιοστού/
αυτή η καθαρότητα στιγμών και ιάμβων
-μια εύθραυστη ασπίδα εφηβείας-
με σκατογερνάει,
διατηρώντας με «ακέραιο»
σαν κατεψυγμένο αρακά/

φωτο: «Self,» 2006 – Marc Quinn,  αυτοπροσωπογραφία από παγωμένο αίμα.