η άχρονη κόλλα

 

roger_ballen_three_hands_2006-web

Κάθε πρωί ξυπνάει σε ένα καλοκαίρι,

στις δέστρες των κάβων του,

κρεμάει αγκίστρια χρόνου

και πετονιές

αλλά οι κροτίδες του/

εκρήγνυνται σκοτεινές και βουβές,

σαν σκέλεθρα άστρων/

Μετά τον πνιγμό,

τεντώνεται να φτάσει την απλότητα των απόντων,

ζηλεύει έτσι κι αλλιώς

την άχρονη κόλλα τους,

τα γαλάζια όνειρα,

τα χέρια όπως

υπήρξαν

και όπως είχαν υπάρξει ως εκεί

-χέρια παιδιών ή γερόντων-

και τον ήχο της φωνής τους

στις απλές λέξεις

πρόσεχε/

ντύσου/

γέρασα/

 

art:  Roger Ballen
Three hands
2006

Advertisements

Εγκιβωτισμός ΙX/ η αφή των ροζ φλαμίνγκο

Για χρόνια ταξίδευα με τα βαριά φτερά των αποδημητικών φλαμίνγκο. Όσα αλλότρια σμήνη κι αν αντάμωνα, με διαφοροποιήσεις σχηματισμών, δεν με πτοούσαν. Υπήρχε η σταθερή εμμονή στον προορισμό, η άρνηση του ήλιου- καθώς ο πλανήτης έστρεφε αργά με αρνητική στροφορμή και στο αφήλιο και στο περιήλιο- και η ματαιότητα των αυτοχείρων γλάρων. Όλα αυτά ήταν σημάδια επιτυχίας. Αυτά, κι ένα σταθερό χρώμα, γεννήτορας αδράνειας, ως προϋπόθεση πλοήγησης εν τω μέσω αργών σαλιγκαριών και λυσσασμένων σκύλων. Καμιά συμβουλή δεν έφτανε από τα εριστικά θεοκρατικά συμβούλια της ενδοχώρας, ενώ οι ιερείς, εντός των ροζ ράσων, έμοιαζαν αδέρφια πετεινά του ουρανού και της Άνοιξης, ευφρόσυνοι και συγκαταβατικοί. Στις ευωδιές των ιβίσκων των επιταφίων, απαντούσα με χημικό μύρο και χρώματα από μια γεννήτρια χρωμάτων. 1.024.000 συνδυασμοί που είχα μελετήσει επί 34 χρόνια, απέκλειαν την επανάληψη, ακόμη και σε οθόνες 4Κ. Εκτός των δροσερών κερασιών, εκτός των χειλιών των κοριτσιών, εκτός του συνόλου ελλειπτικών οργασμών με χερουβείμ, ένα άπειρο πλήθος αποχρώσεων, έμοιαζε ελεγχόμενο. Η οργανική ύλη όπως αγαπά να πραγματώνεται γύρω από τη ζωή, η άρνηση του θανάτου και της ταυτότητας του απλού ζώου, μια γλυκιά χαύνωση στο θρόισμα των φτερών, μια ζαλάδα μέθης ερωτευμένου εφήβου. Το φτέρωμα ήταν μαγικό, είχε θερμομόνωση, ηχομόνωση και διάχυτη λιπώδη υγρασία. Στον έρωτα γινόταν σύννεφο. Στις κηδείες αυτοαναφλεγόταν και μύριζε άζωτο, και διοξείδιο του θείου. Σε ορισμένα επίσημα γεύματα, γινόταν φράκο βισκόζ που τύλιγε τις εντράδες δίχως να λερώνεται. Συχνά άνοιγε εσοχές σαν μάρσιπους, με αφή τρίχας και γεύση καστανής καραμέλας βουτύρου. Μπορούσες να χώσεις το ράμφος και να πιεις. Όλη αυτή η οικειότητα, δεν απέτρεψε το μοιραίο. Ένα χάραμα, ενώ πετούσαμε πάνω από το μεγάλο ύφαλο, το παιδί που χωρούσα μέσα μου εν υπνώσει, άνοιξε το μάρσιπο και απελευθέρωσε τη θάλασσα. Ήρεμη στην αρχή σαν ίσκιος απομεσήμερου, φουρτούνιασε απότομα και σήκωσε μια σταχτιά καταιγίδα, που μύριζε όζον ξινό και ροή φορτίων. Πρώτη πρώτη έπεσε η 121 Πτέρυγα Μάχης, με μια εκκένωση 10.000.000 βολτ, ενώ ο αέρας ανέβαζε θερμοκρασίες χιλιάδων βαθμών.  Όσοι από μας κατέπεσαν, άφησαν στο νερό έναν ροζ αφαλό λίγο τραχύ, λίγο κοκαλωμένο. Εκείνη την ώρα, που κέρδιζε ακόμη ο ήλιος, 1.024.000 συνδυασμοί του μπλε, πάσχιζαν να καταπιούν τη νύχτα. Αλλά δεν είχα ούτε 34 δευτερόλεπτα ζωής, για να τους μελετήσω.

photo: Ugo Mulas
Andy Warhol, Gerard Malanga and Philip Fagan in New York
1964
Image courtesy Ugo Mulas Archive
© Ugo Mulas Heirs. All rights reserved. Courtesy Archivio Ugo Mulas, Milano – Galleria Lia Rumma, Milano/Napoli; Andy Warhol artwork
© 2015 The Andy Warhol Foundation for the Visual Arts, Inc./ARS, New York. Licensed by Viscopy, Sydney

ένα οδυνηρό ενύπνιο περί δημοκρατίας

bischof-demonstration-on-the-piazza-del-duomo-web

Σε ένα κυριακάτικο ενύπνιο του χειμώνα που μας πέρασε

-δικοί και ξένοι-

αλλάζαμε αργά σε μια αγκαλιά από ορφανά μόρια

ανθρώπων και τόπων,

μ’ ένα συριγμό ενοχλητικό,

στα όρια της άνω ακουστότητας,

ισοεντροπικοί και δημοκράτες/

μες στην κοιλότητα των εναρμόνιων φάρων που μας τύφλωνε/

ενώ ο παλμός τού καθενός

-που είναι κατιτίς που μεγαλώνει, με δική του ζωή και θέληση εντός του-

τον έχριζε σκεύος απλό

και τον απεμπολούσε,

σαν την τρίχα μες στο γάλα/

Είναι κι αυτό μια προδοσία άμα το σκεφτείς,

βαθιά/

κι εσωτερική όσο δεν παίρνει.

Να μην ταιριάζεις ούτε με τα ίδια σου τα σπλάχνα.

 

photo: Werner Bischof (1916 – 1954)
Demonstration on the Piazza del Duomo
Milan, Italy, 1946