Για τον Έρωτα (του Μαθιού Θαλασσινού)

 

i

Νάτοι οι αδήριτοι καιροί όπου οι οιονεί εραστές
οι τέλεια αγαπημένοι στην ιερότητα τους
σωπαίνουν υπο την κλίμακα του πραγματικού
Τουμπάνιασαν από την λύπη και τον ατέλειωτο νόστο
μια τεράστιας αιωνιότητας και μιας μέρας
θα φαγωθούν στον κανιβαλισμό του κυνικού
ανόσια γεύματα στην καθαρότητα του βίου

Δεν αντέχεται τόση ιερότητα
Ξεχάστε την

ii

Ο έρωτας σου είναι το πιο ανάξιο άνθος
μια πόα με τσαλακωμένα λουλούδια στην άκρη του κήπου σου

Ο έρωτας σου με καταστρέφει για να στήσει
την εικόνα της τρυφερότητας στο κεφάλι σου

Ο ερωτάς σου με πονά ο ερωτάς σου υποκρίνεται αδιαφορεί για εμένα σκληρά

Ο έρωτας σου με εγκαταλείπει για την υποταγή

Ο έρωτας σου με αφήνει μόνο σαν παιδί στο δάσος

Ο έρωτας σου με εξουθενώνει με βάζει να κλαίω
επάνω σε τραγούδια, δεν έχει καμία τρυφερότητα

Ο έρωτας σου βυσσοδομεί στο μυαλό μου
την λαχτάρα ενός έρωτα κανονικού
με αγέρι παράθυρα κουρτίνες φωτιές φρυκτωρίες μουσικές

Ο έρωτας σου αιώνες εικασίες και ψέματα
θα τον ονομάσω τα εις εαυτόν αμαρτήματα
εκατέρωθεν

iii

Μου αρέσει να μυρίζω τη τρυφερή σάρκα
να μου δώσεις ένα μαντήλι σου κάποτε
κάτι που να χει την ανάμνησή σου

θέλω να μεθύσω από τo κύπελλό σου
και να ουρλιάζεις ακατάληπτα τη λέξη σ αγαπώ

ιv

Υπαρξιακά με νοιάζει ο κόσμος και η απόδοση του
αυτό είναι μια ηδονή μια ευδαιμονία

η απόδοσή του η περιγραφή του ποιητικά

η ποίηση η γλώσσα αυτή
η φόρμα, ο κόσμος
είναι η φωνή μου
αυτή είναι η ευδαιμονία
που μου δόθηκε,η ηρεμία
ότι δε θα με βρει ο θάνατος ανερμάτιστο

Είσαι βέβαια Eσύ
«ο κολοσσιαίος ήλιος
με τους χορωδιακούς δακτυλίους»

ο έρωτας η νέα διάσταση
το σύμπαν από την αρχή
σαν μια έκρηξη νέα
σαν μια νίκη ολότελα απρόσμενη
σαν η επανάσταση να νίκησε

Μαθιός Θαλασσινός
Χειμώνας Άνοιξη 2016

Πηγή: Για τον Έρωτα

Advertisements

νόστιμον ήμαρ

 


Σαν νύχτωνε τα Σάββατα,
έσερνε ένα χάχανο,
δροσερό σαν αφόρετο παπούτσι,
καθώς τα φτερά της έτριζαν στην αύρα,
κι από το δρόμο ένας αχός,
άνθρωποι και κένταυροι συγκρούονταν τυχαίως,
το ποδοβολητό από τις οπλές τους,
και τα ελεεινά ερίφια από τις παρακείμενες στρούγκες,
αιωνίως διψασμένα.
Η φωτεινή μέρα που κατέληγε
μες στην στενή θαλάμη,
ενώ στην κουζίνα τα χνούδια σβούριζαν,
λες κι ήμασταν κάνας αγρός πρωτομαγιά.
Τηγάνια και τυριά καμένα και
μια σεληνιακή αιθάλη,
πικρή σαν αψύ αμύγδαλο,
και το θρασύ ελαιόλαδο
που άναβε στο στήθος της,
σαπωνοποιημένο.
Εκεί που χα δαγκώσει,
ξεφύτρωνε χρυσίζον,
ντροπαλά,
το πλέον νόστιμόν μου ήμαρ .


photo
: Vanessa Winship
Untitled from the series she dances on Jackson. United States
2011-2012
© Vanessa Winship

10 minimal σπουδές για τη φθορά και τη νύχτα

 

Ι

Η καμπύλη του λαιμού

ο γεωμετρικός μέσος της νύχτας/

αηδόνι – φωλιά – έγκαυμα

και διττά πρωινά χάδια/

ΙΙ

να πως λιμνάζει η επιθυμία:

νύχτες και νύχτες φύεται

στο σεντόνι των ταύρων/

μια μελάτη στύση,

προτού να σφίξει/

ΙΙΙ

Η εκτέλεση της ζωής/

είναι προϋπόθεση μιας αναγέννησης

με όρους,

κι αυτός είναι ένας

ικανός και αναγκαίος φόνος/

για οποιαδήποτε εξουσία/

ΙV

σε ένα μπράτσο καλοκαιριού/

κάμποσα ανθάκια γιασεμιού,

χλωμιάζουν απ’ το λευκό στο

κίτρινο/

μια επιτύμβια αντίδραση

στον παστέλ θάνατο/

V

λίγο πριν την παράδοση

στην ταπεινή τους σαρκοφάγο/

όλοι οι ανέστιοι αγγέλοι/

λάμνουν στο χρόνο,

σα λιβελλούλες τραβεστί/

VI

στα χέρια όπου ανθούν

οι φλέβες αραβουργήματα/

δεν αποκαλύπτεται το θείο

δια της απεικονίσεως/

VII

από τα πιο ισχνά λιόδεντρα

μετά από τη βροχή/

φουσκώνει ο καρπός,

νευρικός κι αψύς σα νεαρό λεμόνι/

VIII

Μέγιστος ο ήλιος,

μα το σκιάδι του τρισμέγιστο/

ο καθείς ας ορθώνει/

τη δική του σκιά/

ΙΧ

η έπαρση της ζωής διαβρώνει/

την ίδια τη συνείδηση της φθοράς/

πολλά φλύαρα πετεινάρια

κακαρίζουν αθανασία,

μετά από λίγο καλαμπόκι/

X

η εντολή του χρόνου

τελεί υπό αμφισβήτηση:

μοναχικοί μοναχοί,

συμβιώνουν ισοκρατώντας τη διαστολή/

ενώ το σύμπαν σιωπηλά εσωστρέφει.

photo:

Ernst Hugo Lorenz-Murowana (1872 -1950)

Mondschein über dem alten Berliner Schloss, im Vordergrund spiegelnder Fluss mit angelegten Booten.

ιταλικό μεσημέρι

requiem-for-a-dream-web
Νύχτα
αλητεύοντας,
στη θάλασσα των άστρων,
ανακαλύπτεις αυτήν την αντιμετάθεση:
των πλοίων οι θόρυβοι
– αντί να υψωθούν –
πως κατακρημνίζονται στα σμήνη του αρχιπελάγους!
τα χέρια που δέχτηκες στο κορμί,
-αντί να σιωπούν-
πως εκτελούν τα φωνήεντα!
Λυπάμαι αφάνταστα,
που αυτή η συνάθροιση ερωτευμένων λεόντων,
ξεψύχησε πια/
Απέσταξε όμως ένα ποίημα αραιό,
που συμπυκνώθηκε
με σαματά,
στο ζεστό σου στόμα.
Και κείνη την ανεξίτηλη γρατσουνιά,
στην ατυχήσασα γλώσσα.
Ίσως/
όπως ξημερώνει και αποσβαίνουν τα όνειρα σε κύματα,
να παγώσεις ξανά/
σ’ αυτήν την ασημένια ριπή,
που τα έλη σαλιώνει,
μες στης ανάσας σου
τον ανήκεστο νόστο/
Ίσως/
έτσι να χαθεί κι ο νοτιάς,
αφού δεν πρόλαβε
να πιεί,
ολόκληρη την αγάπη που του τάξαμε.
Μα μια τέτοια νύχτα,
κοσμική αστροθάλασσα,
αέναη σταγόνα θα ιριδίζει
μες στη στιγμή που μετρηθήκαμε,
με την αυθάδη βεβαιότητα
της ύπαρξης,
γαλάζιοι και ακέραιοι και αιχμηροί,
σαν κάποιο ιταλικό μεσημέρι.
photo: Requiem for a Dream, production still, directed by Darren Aronofsky, 2000