μια μέρα που πέρασε

Όλο και πιο σπάνια πια,
συναντιέμαι με
λέξεις που ματώνουν/
με τη σάρκα ενός βράχου την άνοιξη,
ή με κάποιους ανθρώπους που σβήνουν άηχα, όπως υπήρξαν,
απέραντες θάλασσες
δίχως παφλασμό/
Έτσι λέω,
ματώνουν κι οι λέξεις όταν
αντηχούν
τις πόλεις που παγώνουν στον χρόνο αγιάτρευτες,
το χειμωνιάτικο Ντιτρόιτ,
την Πάδουα των αποδημητικων,
το γυάλινο Πλόβντιβ/
με τη σκόνη των εραστών που
κρατιούνται από τα ρείθρα με σχοινιά να μην απογειωθούν
ή με την βαριά κήφωση της μάνας μου,
που έρχεται στα όνειρα στητή
να μου πει πως έγιανε/
με κάτι τέτοια αλλάζουν οι συμπαγείς ζωές,
προς μια θαμπή εικόνα ιστορίας/
μ’ έναν ιστό με πάχνη που λαμπυρίζει στο φως,
ή με την πολύ πιο πικρή χωρική νηνεμία,
μιας μέρας που πέρασε σαν ίσκιος και πάει/

ΚΛ – 24/06/2017

photo: Vanessa Winship
Untitled from the series Sweet Nothings: Schoolgirls of Eastern Anatolia
2007

© Vanessa Winship

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s