όσο μακραίνουμε, κοντεύουμε

Κι αν είναι δυνατόν
ένα ποίημα να επιστρέφει
με σθένος υγρό
(λευκό είναι το χιόνι μα όχι και ο αμέτοχος χιονιάς)
καθώς ξημερώνει και ανοίγονται οι ήχοι,
όπως μια παλιακή βεντάλια
ξεδιπλώνοντας
αγκούσες απ’ τη μια,
μα και των κοριτσιών
το πρώτο ξαράχνιασμα,
βραχνή στέκει κι η φωνή της
σαν τριχιά κερωμένη:
-εδώ ξεσηκώθηκε για λίγο ο χρόνος
κι από μέσα του πέρασα ΕΓΩ/
σαν να λέει,
τώρα που το σημάδι της μακραίνει από εδώ,
μα το δικό μου
κοντεύει κατά κείθε.
ΚΛ – 24/08/2017

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s