η λυπητερή

Κι ας γεμίζουμε τα ποιήματα
βοστρύχους και βότανα
εξωτικά/
η υγρασία τους θα προβάλλει πάντα αδιάντροπα
ως ένας
μανιταρόσχημος μύκητας,
κάθε που θα ποτίζουμε τους ροδώνες τους με πάχνη,
ή που θα αποστέλλουμε ένα γλάρο να διεμβολίσει
ένα ακόμη
ματωμένο ηλιοβασίλεμα/
να ξέρουμε ότι
η ουσία μας θα ανιχνευτεί
-έπειτα από χρόνια-
ανάμεσα στις βρούβες και στα πικροράδικα,
στα έκπληκτα μάτια των ζώων πριν τη σφαγή,
ή στων παιδιών τα ενύπνια,
προτού στην κοιλιά τους ανθίσουν
οι τρίχες κι ο έρωτας/
όταν ας πούμε,
ο Σάσα του Πλατόνοφ
θα ξαναβρεί στο Τσεβενγκούρ,
κρυφοκοιτώντας,
πίσω από μια
παλιά ατμομηχανή,
τη σονάτα των απελπισμένων που μια ζωή του διέφευγε/
άλλωστε
εκείνη η στιγμή,
δεν θα είναι παρά μια αστραπή του άπειρου χρόνου/
εκεί μέσα θα κληθούμε να μαρτυρήσουμε
ολόκληρο το χρόνο
κι ολόκληρο το άπειρο,
που μας έχει
παραχωρηθεί/
ΚΛ – 23/02/2018

photo: Paula Rego
The wolf chats up Red Riding Hood
2003
Pastel on paper
104 x 79 cm
Collection of Gracie Smart, London
Courtesy Malborough Fine Art, London
© Paula Rego

4 σκέψεις σχετικά με το “η λυπητερή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s