ο λαμπρύνων εαυτός

Φτάνει κάποτε μια στιγμή,
που η αγωνία της επίδειξης υποχωρεί,
κι ο λαμπρύνων εαυτός
επιστρέφει με ένα φαράσι 
να μαζέψει τις στάχτες του/
Είναι συνήθως σούρουπο
και στην πόρτα τον περιμένει
Ο Μεγάλος Δικαστής ή
ο Μεγάλος Ευεργέτης/
Πίσω του αποθρυμματίζονται
τα τελευταία σκηνικά
των ταξιδιών
και των ερώτων,
όλες οι αφές,
όλες οι γεύσεις
και τα περισσότερα από τα ψοφοδεή ποιήματα,
που έγραψε
ή έζησε
ή σκέφτηκε να γράψει
ή σκέφτηκε να ζήσει/
Μα είναι μια Μόνα Λίζα των ποιημάτων,
που δε λέει να κατακρημνιστεί!
Στέκεται εκεί
σε ένα τέμπλο από αγριοτριανταφυλλιά
κι είναι πάντα άνοιξη και το τέμπλο ανθίζει/
Κάθε που την κοιτά
του αντιγυρίζει το δικό του φως, ζυμωμένο με κείνο το χαμόγελο•
έτσι τυφλωμένος εγκαταλείπεται
-δίχως να προλάβει να σκουπίσει-
στο ερεβώδες βένθος της λήθης
που τον καταπίνει._
ΚΛ – 16/05/2018

photo: Sally Mann (American, b. 1951)
The Ditch
1987
Gelatin silver print
47.5 x 58 cm (18 11/16 x 22 13/16 in.)
The Art Institute of Chicago, Gift of Sally Mann and Edwynn Houk Gallery, 2000.41
The Art Institute of Chicago / Art Resource, NY
© Sally Mann

Advertisements

το σπίτι

Ρωτώ το σπίτι, όταν το βρίσκω κατά τύχη,
στο Παρίσι του Ντεσνός:
– Πώς τα περνάς; και πώς σου φαίνονται οι καινούργιοι;
Τι να μου πει;
παραμερίζει να δω το κοριτσάκι,
δωμάτιο το δωμάτιο
που κυνηγά τις νυχτερίδες,
τις φωλιές στο σαλόνι που γεννάνε τα ξυράφια,
ένα φως που ακολουθεί τα αδέσποτα,
μα σβήνει μόλις σκοτεινιάζει/
και τη μάνα μου
κουτσαίνοντας,
που νταγιαντίζει
των ξένων ανθρώπων
το θάνατο._
ΚΛ – 13/05/2017

photo: Lewis Carroll (1832-98)
Ina Liddell
Summer 1858
Albumen print
5 7/8 in. x 5 in. (150 mm x 126 mm) uneven
Purchased jointly with the National Science and Media Museum, Bradford, with help from the Art Fund and the National Heritage Memorial Fund, 2002
© National Portrait Gallery, London and the National Media Museum (part of the Science Museum Group, London)

ο παιδιόθεν φόβος

Λίγο λίγο βλέπεις τι σου μένει:
μια ρομαντική καρδιά που απεύχεται
– και έλκεται – από τα δράματα πάσης φύσεως,
μια ανάερη αίσθηση καθώς ματώνει η φύση
ή τα σκυλιά
ή τα γαλάζια δέντρα
και ο – παιδιόθεν – αδρανειακός φόβος
να μην σε πουν αδερφή.
ΚΛ – 05/2017

photo: Walker Evans -West Virginia Living Room, 1935, gelatin silver print (High Museum of Art, Atlanta

 

agent provocateur

Το ότι γράφω,
άλλοτε καταλήγει
κι άλλοτε ξεκινά από μια πλεκτάνη,
ενώ συνήθως οι άνθρωποι γύρω μου,
ανάβουν κεριά στα μανουάλια
της σαλότητάς μου,
απομακρύνουν τα παιδιά τους από τις λέξεις μου
και με λυπούνται από καρδιάς,
έτσι αναίτια που χειρονομώ/

Η σάρκα άλλωστε
όπως με φιλοξενεί,
δεν είναι παρά μια Νέκυια
στα ενύπνια των δικών μου,
όπου ως τόπος, καταρρέει
μόλις υπερβεί τις προσδοκίες του,
και είναι το ίδιο απόλυτος
όπως ένας νευτώνειος χώρος:
δίχως κίνηση,
δεν τα καταφέρνει ποτέ να οριστεί/

Για αυτή τη σάρκα αναρωτιούνται/
(όπως παλιότερα,
για την περιστροφή του στερεώματος
περί των πόλων)

Αυτήν τη σάρκα αποστέλλω,
ως έναν agent provocateur
της μύχιας ποίησης.

-Εδώ σας ζητώ να ελεημονήσετε,
σα να λέω,
όπου η ζωή είναι πιο δροσερή
κι από μια φέτα χιόνι,
μυρίζει ξερό θυμάρι και ζευγαρωμένο αχινό
κι υπάρχουν ζώα,
που ανασαίνουν δυνατότερα
κι απ’ ένα αλαφιασμένο παιδικό στέρνο/
ας το πούμε αλλιώς:
η ανάσα σας δεν θα είναι παρά ένας ρέων χυμός
μες στους απειρομήκεις
συμπαντικούς σας μίσχους/

Κάποιοι – ελάχιστοι –
αντιδρούν
με ένα νεύμα,
άλλοι
με ένα χάδι,
μ’ ένα σκίτσο
ή μ’ έναν ψαλμό/
οι υπόλοιποι απλά
απομακρύνονται ενοχλημένοι/
ποιός εγγυάται πως,
από τούτη τη μικρή παραβατικότητα,
δε θα οδηγηθούν στην ποίηση
ιλιγγιωδώς;
ΚΛ – 10/05/2018

photo: Paolo Gioli
Questo volto non è il mio volto (This Face Is Not My Face)
2010
Polaroid 20 x 24 Polacolor and Polacolor transfer on acrylic
71 x 55 cm
© Paolo Gioli

ντετερμινισμός

Κάποτε θα εξαντληθεί
κάθε κόκκος των ποιημάτων που αποδήμησαν
προς τη γνωστή μας φίλια ουτοπία,
γεμάτη πεσσούς, ανέστιους θόλους
κι όλα τα γήινα ορνιθοσκαλίσματα
των ταπεινών και των μεγίστων/
κι εκείνα τα δρύινα ερμάρια τους,
που ρήμαζαν για χρόνια
κάτω από το μεσημβρινό χαγιάτι
δίχως χάδι,
εν τέλει θα κατοικηθούν/
μια λάμα που τρόχιζε για χρόνια
ο πατέρας μου στο σκουριασμένο του όνειρο,
θα πάρει το χρώμα της (που εξ αρχής προοριζόταν)
κι ο θηρευτής θα βγει να στήσει τις ανθρωποφάκες του
ξανά στο ναρκοπέδιο/
μα αυτή η σκηνή,
όπου ο Αστήθας, μάγειρας της Λέσχης ΓΕΣ, τσουρούφλιζε μ’ οινόπνευμα,
ένα μοσχοπόντικα στα μαγειρεία,
θα διαδέχεται πάντα στη μνήμη μου
τη θλιβερή φιγούρα του γιού του Επίλαρχου από τη μια,
-σπασμένη καθώς ήταν
απ’ τη νευροπάθεια
σε οκτώ τεθλασμένες τυχαίου προσανατολισμού-
μα και τα ντροπιασμένα μάτια του πατέρα του απ’ την άλλη,
γεμάτα μια ενοχή για τις συνέπειες της σάρκας
πιο αρχαία κι απ’ το ίδιο το προπατορικό αμάρτημα/
διότι κάθε αιτία, όσο κι αν δόκιμη και ταπεινή,
θα οδηγεί πάντοτε
προς ένα αναπόφευκτο (κι ενίοτε απευκταίο) αποτέλεσμα._
ΚΛ – 07/05/2018

photo: Graciela Iturbide (Mexican, b. 1942)
El sacrificio, La Mixteca, Oaxaca, México
1992
Gelatin silver print
35.9 x 64.3 cm
Courtesy of the Museum of Fine Arts, Boston
© Graciela Iturbide

ορφάνια

Ενώ κατά την αποτίμηση,
κάθε μας σπίθα ξαναζεί
μια ζωή σε παράταση,
η γλώσσα μας συντελείται
στους φθόγγους της
ως εαυτήν/
είναι μακρά κι αργόσυρτη
κι οι ήχοι της σκοντάφτουν με το νοτιά,
άλλοτε σε έρωτες,
άλλοτε σε θανάτους
κι άλλοτε σε κείνη τη χλωμή ημέρα
που μάθαμε τον ίδιο το θάνατο/
πάντως
ο χειμώνας -εν τέλει- υποχωρεί
και το αμυγδαλέλαιο
αναγεννάται
εκτός του χώρου καύσης/
μα ναι,
η ορφάνια απομένει σαν ένα υποβιβασμένο μιτοχόνδριο,
ή σα βάραθρο που κλείνει
ενώ σε έχει πρώτα καταπιεί/
νά ναι ένα θέμα ορισμού του τέλους,
ή να ναι απλά μια
δεύτερη ευκαιρία;/
όπως κι αν
εφευρίσκονται,
οι κρύφιες ερμηνείες της,
εμείς μοιάζουμε
με κάστορες που πηλοδομούν
μες στις υγρές σκιές τους,
ετούτο ακριβώς το λαμπερό αηδόνι,
εξ’ ου το φως γεννήθηκε/
Από εκεί κι έπειτα
προσευχητάρια, θεοί και ευαγγέλια,
δίχως περιττά ψιμύθια,
αργοφυτρώνουν στην ερυσίβη της ορφάνιας μας/
Σε όποια ηλικία κι αν μας βρει._
ΚΛ – 06/05/2018

ήχος και φως

Που και που
γυρίζοντας στα όνειρα,
τους συναντώ,
αδίστακτοι μισθοφόροι του χρονικού επέκεινα
που υλοτομούν τα κωνοφόρα
της λήθης μας,
ως σφάγια των βράχων
και σφάγια της αυγής/
Με νύχια και με δόντια παλεύω να αποσώσω
δύο τρεις σταγόνες καθαρές,
όπου να ακινητούν οι στιγμές επάνω στον παλμό τους,
ν’ ανοίγει η άβυσσος για να χωρέσει
όλο τον ήχο και το φως/
κάπως σαν κείνα τα θεάματα
που οργάνωνε ο ΕΟΤ μετά τη μεταπολίτευση
στις διάφορες πόλεις ,
όπου εκδράμαμε με το πούλμαν του Κατσούρη/
Να όπως εδώ,
που η μάνα μου χορεύει
το «Η ζωή εδώ τελειώνει»
όρθια, στη γαλαρία
και σείεται το πούλμαν απ τα σφυρίγματα/
Δεν υπήρχαν τότε βλέπεις,
ζώνες κι άλλα τέτοια πολιτικώς ορθά,
να μας δένουν με τη ζωή,
μη τυχόν και μας τελειώσει._
ΚΛ – 05/05/2018

photo: Josef Sudek
Dans le jardin [In the garden]
1954-1959
Gelatin silver print
17 × 23.3 cm
Musée des beaux-arts du Canada, Ottawa. Don anonyme, 2010
© Succession de Josef Sudek

ο φρύνος του Κολοράντο

Σάββατο, που το μαθες,
δύο άρκτοι ξανθές σαν αχυρόμπαλες
λόγιαζαν τα ζύγια
ενώ ένας κουρνιαχτός βαρύς
περπατούσε
στις ανεμοδούρες των πουλιών/
στο τέλος,
ο Μάης αφουγκράστηκε
κείνο το πένθιμο σκυλί
που αλυχτούσε απ’ το Σεπτέμβρη/
Το ξέρω πως οι τόποι σου,
γίνονται πλέον γοργά,
ένα ενδεχόμενο που εξαντλείται/
και πως οι οδοδείχτες των προσφιλών νεκρών,
έχουν αρχίσει να τονίζουν την πάχνη σου,
με νέον λεπτομέρειες/
μα ετούτη η μάνα- κουράγιο
που τρίβει το στήθος της
για να εξαφανιστεί
η δική σου πέτρα,
αξίζει περισσότερο από ένα προπέτασμα καπνού
(ακόμη κι αν
όλοι σου οι χείμαρροι,
αποσβαίνουν σωρηδόν στα τενάγη τους,
εκεί όπου ενδημεί
ο γιγαντιαίος φρύνος του Κολοράντο)/
Άσε τους αγγέλους να κατεβαίνουν
με γδαρμένα δάχτυλα
κι ας μην ξέρουμε να πούμε,
αν είναι απ’ τον περίπατο,
ή από κάποια νέα μέθοδο αυτοτιμωρίας/
άλλωστε τι να φοβηθείς;
Από παιδί καθοδηγείς το μελίσσι σου να γητεύει τον καπνό,
καταπάνω στο μελισσουργό του._
ΚΛ – 04/05/2018

photo: Mark Klett
Contemplating the View at Muley Point, Utah
1994
Gelatin silver print from Polaroid-Film Type 55
40.6 x 50.8 cm
© Mark Klett

το πρόβλημα του μεθυσμένου ναύτη

Από τα χρόνια μας μένουν μονάχα
οι συναθροίσεις κι οι αθροίσεις
καθώς ζυγιάζεται το δέρας μας αποτιμητικά,
και μια μακραίωνη βεντέτα με το θάνατο και τα παράγωγά του
τελεσιδικεί
πάντα εις βάρος μας.
Μα είχε γούστο η διαδρομή,
όσο διστάζαμε αναποφάσιστοι στα πολλαπλά μας σταυροδρόμια,
κι ο βίος μας θύμιζε το πρόβλημα
του μεθυσμένου ναύτη.
Τελειώνουν πια οι διαδρομές,
σα να ρθε ο Νικ Μετρόπολις
με τα τεφτέρια του,
να βρει το δρόμο μας
ως εφαρμογή
της φημισμένης μεθόδου Μόντε Κάρλο/
κι ας ήταν η πρώτη μας επαφή
μια Πέμπτη που λογαριάζαμε
γωνίες σκέδασης σε αστέρες νετρονίων,
και μια δεύτερη στις εξετάσεις της Θερμοδυναμικής/
έκτοτε δε σταματήσαμε να τρεκλίζουμε
στα σταυροδρόμια των βημάτων μας,
καθώς έφταναν ριπηδών τα ενδεχόμενα,
με την υπόσταση και το κορμί
μιας πόρνης της Βαβυλώνας/
Όμορφη βόλτα,
τη βγάλαμε ολόκληρη,
τυφλά στο μεθύσι._
ΚΛ – 30/04/2018

photo: Zbigniew Dłubak (1921-2005)
The streets are for the sun and not for people
1948
© Armelle Dłubak / Archeology of Photography Foundation, Warsaw