ο προηγούμενος άνθρωπος και η σιωπή

Ο προηγούμενος άνθρωπος
ήταν φροντίδα•
ζεστός κι ατέλειωτος,
σαν κάποιο φαράγγι
που ερωτεύτηκε ένα σπίτι•
μέτραγε με τα χέρια του
τις μέρες που ζάρωναν,
κατάπινε τα σύννεφα,
και δεν έλιωνε
ούτε νεκρός•
στο στήθος
φορούσε ένα
μαχαίρι ανάποδο
κι όποτε
μιλούσε με τη σιωπή,
γύριζε και την έκοβε•
όσα παιδιά τού ταίριαξαν,
ήταν ελάφια•
μ’ αδένες μόσχου
κι αντί για αίμα,
κρασί•
κι οι γυναίκες του,
ήταν ιερά της Δήμητρας
που γίνηκαν ξωκλήσια•
όταν πια νυχτώνει
στο νου του επαίρεται,
που χει παλιώσει
σαν όνειρο σκύλου
μετά τη βροχή•
γλύφει τον αντίχειρα
και μυρίζει•
τις απαλές σβουνιές
από τα αιγοπρόβατα,
τη ζύμη του χώματος
με το νερό
ή τη γαλάζια αχλύ
των λαδωμένων βράχων•
ξέρει τι περιμένει•
νά ‘ρθουνε τα τραγούδια
να αλλάξουν σε σιωπή,
ενώ θα προβάρει
στο σώμα του
το τελευταίο φουστάνι του χρόνου,
καθ’ ολοκληρίαν. _

ΚΛ – 27/07/2018

photo: Jindřich Štreit – Moravská Třebová – 1997

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s