το σύκο δεν είναι καρπός

Όλα δουλεύουν ερήμην μας (σαν τρένα χωρίς μηχανοδηγό) ενώ αέναα παραλλάσσει η συνείδηση από κάμπια σε χρυσαλίδα κι αντιστρόφως. Είναι ένας δαίμονας ο χρόνος που περνά μα η επανάληψη είναι το ξόρκι του κι η προσευχή του. Όταν στον δαίμονα υποκύψεις την ανάσα του στον σβέρκο σου καλωσορίζεις καθώς κι ένα τρέμουλο στα δάχτυλα που μετρούν στον καρπό σου τους σφυγμούς. Αυτός ο ρυθμός είναι η ζωή σου.


Δες το κορίτσι γεμάτο λουλούδια που, σαν ανθοδοχείο, στα πόδια της ευωδιάζει· ένα ποτάμι αναβλύζει απ’ το αιδοίο της γυάλινο κι αιχμηρό. Τα σφυρά της φυλακίζουν ένα Πι κυρτό σαν την Παναγιά του Πάνορμου. Το σύκο της αμβλύνεται (τη σφήκα να ζαλώσει.) Χρόνια μετά ένα δροσερό της ανάλογο στη Ναμύρ της Βαλλωνίας πετάει από τις όχθες προς μια ποταμίσια υδροφόρα κι απάγεται αντίστοιχα από την αρπάγη του απορριματοφόρου καθώς ένας τελωνειακός, που μιλούσε μόνος του, βαδίζει πάνω στο πετρέλαιο σαν Ιησούς των Αράβων. Οι συκιές της οχύρωσης γεμίζουν κι αυτές με μεταβολισμένες σφήκες που διαλύονται στα ένζυμα των λουλουδιών τους. Το κορίτσι επικαλείται μία δίδυμή της ενώ τα μάτια της ξεχώριζουν απ’ το κορμί κι η ίδια η ροή της την ξεπλένει απ’ την καταραμένη στάχτη. Μία πεταλούδα που πασχίζει να επαναληφθεί πεθαίνει απλώς μές στη χρυσόσκονή της ματαιωμένη. Οι δικές της δίδυμες έρχονται προς το τέλος επιταχύνοντας γεμάτες φως να ξαναδηλωθούν και ως υπάρξεις και ως ονόματα. Το κορίτσι δίχως μάτια σφαγιάζει ένα σύκο κι αποκαλύπτει το κουφάρι της σφήκας που αστράφτει μες στη σάρκα του. Από την αποβάθρα διαχέεται του φθινοπώρου το ποίημα που έχει πια ασπρίσει._

ΚΛ – 24/10/2020 – συλλογή ΚΑΤΩ ΧΩΡΕΣ

photo – Namur citadelle – ΚΛ – 2018

οξείδωση – τρεις ορισμοί

Η σκουριά μαδάει τα σεντόνια•

Τα μύδια που ζουν μια Πλειστόκαινο
σε ένα αστικό λεωφορείο
μυρίζουν
τη θάλασσα που μεταφέρουν
τις αποικίες στη Νέα Πέραμο
ένα κορίτσι που ίδρωσε για πρώτη φορά

το κορμί της έπειτα από χρόνια
προτού τη νεκροπλύνουν

ένας διάδρομος φορτοεκφόρτωσης
λαμαρίνα στραντζαριστή
εργατάκια
παλιοπάπουτσα στραβοπατημένα
λίπος πηχτό
που κολλούσε στη θάλασσα
αδένες ελαφιού
σπρώχναμε εκεί τα βαρέλια προς τις λάντζες
όπως σπρώχναμε τη ζωή
όπως σπρώχναμε
μέχρι να μας βγει το λάδι

τώρα που περνάω απ’ τη μαρίνα
βλέπω
πριν να ανέβουν στο ντεκ
βγάζουν τα λόουφερς

ο Θόδωρος καθώς έβηχε με τα Όσκαρ
έλεγε για τη μάνα του
που την είχε δαγκώσει ένα μουλάρι
όταν ήταν έγκυος στη Μυρτώ,
μόλις που είχαν δώσει τον μικρό για παραπαίδι•
σχεδόν μεσήλικες
εργάτες γης
δίχως στον ήλιο μοίρα

η μάνα του
ακόμη
βγαίνει μέσα από τα χέρια του
τις νύχτες
και τον χτενίζει

ξημερώνει
τρύγος και πουλί
και στα πεύκα σφίγγει το ρετσίνι•

μέχρι να βρεθούμε

μεγαλώνουμε ανάποδα
σαν σταγόνες
που ανεβαίνουν
και με την τριβή
ξεφορτωνονται το νέφτι τους._

ΚΛ – 16/10/2020

photo:John Degotardi Jr. (Australian, 1860-1937)
NSW Department of Public Works photographer
179. Clearing the rubbish at Smith’s Wharf
1900
From Vol. III of Views taken during cleansing operations. Quarantine areas, Sydney, 1900
Gelatin silver print
New South Wales State Archives & Records NRS-12487 Photographs taken during cleansing operations in quarantine areas, Sydney
Public domain

πείσμα


Θα επιστρέψω
έπειτα κι απ’ αυτήν τη διερευνητική
ιχνηλασία
βουνά και θάλασσες
και σεληνιακοί κρατήρες
μερικά δοκιμαστικά κορμιά
με σύριγγες

και τα μαλλιά τους που πέθαιναν νωρίς
ενώ ακόμη τραγουδούσαν στον άνεμο

θα ‘μαι ακέραιος
από χώμα και κρασί
τα ρούχα μου θα φοράω
σαν άλογα
κι οι νύχτες μου δεμένες στα χάμουρα κι αυτές
θα ακολουθούν

εκεί που σε άφησα
θα σε βρω
και το μέτωπό σου
δεν θα ναι πια
μια πυρωμένη πέτρα

θα έχεις πιει το αντίδοτο της θλίψης
που είναι μια θλίψη κι αυτό από μόνο του
όπως κάθε αντίδοτο
όπως κάθε θλίψη
καινούργια μαλλιά
καινούργια φρύδια
και το πανηγύρι της ζωής
το αποχαιρετιστήριο

το ξέρω, το ξέρω
πόσο θελκτικό μοιάζει το χώμα•
όμως για δες
τούτο το φύλλο που πέφτει νικημένο
με πόσο πείσμα αντιστέκεται._

ΚΛ – 03/10/2020

photo: Alfred Horsley Hinton (English, 1863-1908)
Day’s Awakening
1896
Platinum print
George Eastman Museum, gift of the 3M Foundation, ex-collection Louis Walton Sipley. Courtesy of the George Eastman Museum

Συνέχεια ανάγνωσης «πείσμα»