Malgré Nous*


Στάζει ο χρόνος απ’ τα σπίτια
ερήμην μας
μπαλκόνια εκτείνονται προς τα έγκατα
οι σκάλες μόνο κατεβαίνουν
οι νεκροί μας, χθεσινοί κι αυριανοί, αναμειγνύονται•
τα παιδιά μας γεννάν εγγόνια
αμέσως μόλις γυρνούν απ’ τα φροντιστήρια•

όπως ξημερώνει
ανάβω ένα φως στο χολ και υποκρίνομαι κάποιο κελάηδισμα
κι ας μιλούσαμε όλη νύχτα με τη σιωπή•
τα μάτια μας μεγαλώνουν
όπως αφρίζουν τα μάτια ενός μάνγκα
λες και το Tokyo Story**
με γυάλινες μαριονέτες ξαναγυρίζεται•
κι ακούω•
τον σκύλο της άνοιξης που με τα δόντια σπάει τους πάγους
την εικόνα σου που κυλίεται αντί να ολισθαίνει
ένα χάδι που ξεστράτισε από το αυτί
και κατακρημνίστηκε
μια ρώγα που απ’ τον κόρφο της
θηλάζω ακόμη νιάτα•

αρκούν αυτά
για να ξαναγεννηθούμε;

ΚΛ – 29/01/2021

* ο τίτλος παραπέμπει έμμεσα στο πεζογράφημα Άθελά μας της Ελένης Μπουκαούρη, εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2020 του οποίου την κεντρική ιδέα, παρότι δηλώνεται εντός διαφορετικού εντελώς πλαισίου, τη βρίσκω ενδιαφέρουσα και χαρακτηριστική μιας μοιρολατρικής θεώρησης του βίου απέναντι στην πλημμυρίδα του χρόνου και την οργάνωση των δομών με όρους εξουσίας. Σπουδαίο μυθιστόρημα, αφορμή προς την ποίηση, το συστήνω σε κάθε περίπτωση ανεπιφύλακτα.

** Tokyo Story (1953) ταινία του Γιασουχίρο Όζου

photo: Harry Croner (German, 1903-1992)


The inhabitants of the district discover the fate of their now captive neighbours and the unusual emotion that reigns around the Japy gymnasium

May 14, 1941

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s