Για τον Έρωτα (του Μαθιού Θαλασσινού)

 

i

Νάτοι οι αδήριτοι καιροί όπου οι οιονεί εραστές
οι τέλεια αγαπημένοι στην ιερότητα τους
σωπαίνουν υπο την κλίμακα του πραγματικού
Τουμπάνιασαν από την λύπη και τον ατέλειωτο νόστο
μια τεράστιας αιωνιότητας και μιας μέρας
θα φαγωθούν στον κανιβαλισμό του κυνικού
ανόσια γεύματα στην καθαρότητα του βίου

Δεν αντέχεται τόση ιερότητα
Ξεχάστε την

ii

Ο έρωτας σου είναι το πιο ανάξιο άνθος
μια πόα με τσαλακωμένα λουλούδια στην άκρη του κήπου σου

Ο έρωτας σου με καταστρέφει για να στήσει
την εικόνα της τρυφερότητας στο κεφάλι σου

Ο ερωτάς σου με πονά ο ερωτάς σου υποκρίνεται αδιαφορεί για εμένα σκληρά

Ο έρωτας σου με εγκαταλείπει για την υποταγή

Ο έρωτας σου με αφήνει μόνο σαν παιδί στο δάσος

Ο έρωτας σου με εξουθενώνει με βάζει να κλαίω
επάνω σε τραγούδια, δεν έχει καμία τρυφερότητα

Ο έρωτας σου βυσσοδομεί στο μυαλό μου
την λαχτάρα ενός έρωτα κανονικού
με αγέρι παράθυρα κουρτίνες φωτιές φρυκτωρίες μουσικές

Ο έρωτας σου αιώνες εικασίες και ψέματα
θα τον ονομάσω τα εις εαυτόν αμαρτήματα
εκατέρωθεν

iii

Μου αρέσει να μυρίζω τη τρυφερή σάρκα
να μου δώσεις ένα μαντήλι σου κάποτε
κάτι που να χει την ανάμνησή σου

θέλω να μεθύσω από τo κύπελλό σου
και να ουρλιάζεις ακατάληπτα τη λέξη σ αγαπώ

ιv

Υπαρξιακά με νοιάζει ο κόσμος και η απόδοση του
αυτό είναι μια ηδονή μια ευδαιμονία

η απόδοσή του η περιγραφή του ποιητικά

η ποίηση η γλώσσα αυτή
η φόρμα, ο κόσμος
είναι η φωνή μου
αυτή είναι η ευδαιμονία
που μου δόθηκε,η ηρεμία
ότι δε θα με βρει ο θάνατος ανερμάτιστο

Είσαι βέβαια Eσύ
«ο κολοσσιαίος ήλιος
με τους χορωδιακούς δακτυλίους»

ο έρωτας η νέα διάσταση
το σύμπαν από την αρχή
σαν μια έκρηξη νέα
σαν μια νίκη ολότελα απρόσμενη
σαν η επανάσταση να νίκησε

Μαθιός Θαλασσινός
Χειμώνας Άνοιξη 2016

Πηγή: Για τον Έρωτα

άτιτλο – Αθηνά Τιτάκη

Εικόνα

Ήταν κι οι φορές που τρόμαζε όταν η ιδιοτροπία της φύσης χώριζε τον κεραυνό από τη λάμψη του και η βροντή χτύπαγε μία μία τις πέτρες των τοίχων και τις ράγιζε. Τσούγκριζαν τα κρύσταλλα του πολυελαίου και τα ξύλα έτριζαν, έσπαζαν τα βάζα του καφέ και της ζάχαρης και τα κρόσσια των χαλιών χόρευαν σαν πλήκτρα πιάνου. Έβρισκε με δέος το κέντρο του σπιτιού, με τα χέρια ανοιχτά βαστούσε τα κύματα του αέρα που την κράδαναν, μαδούσαν τα ρούχα της στα μπράτσα και το στήθος κι έστεκε σαρωμένη μ’ ένα τρέμουλο γύρω απ’ τον αφαλό και το βλέμμα γυμνό της απόστασης. Όταν ο ήχος έλιωνε και οι δονήσεις κάθιζαν τα κάδρα στραβά στα καρφιά τους, εκείνη έβγαζε τα κουρέλια και ντυμένη μόνο το χνούδι της μάζευε ρετσίνι απ’ τον κορμό της μυγδαλιάς, γέμιζε τις ρωγμές της πέτρας κι άλειφε με το λάδι της ελιάς το χερούλι του γραμμοφώνου, τους καρπούς και τους αστραγάλους της. Πριν βάλει το δίσκο να παίζει άγγιζε τα αυλάκια του, κοιτούσε το πρόσωπό της στον εβένινο καθρέφτη του, κι ύστερα, με την μουσική να κλείνει τα ντουλάπια και να ισιώνει την κουπαστή της σκάλας, άφηνε τις χρυσόμυγες απ’ τα σπιρτόκουτα να συντονιστούν με τη μελωδία, να τεντώσουν τα τρίχινα πόδια τους και να γυμνάσουν τα γυαλιστερά φτερά τους.

photo: Francesca Woodman

 

Μικρή ξανθογάλαζη θάλασσα (του Στρατή Φάβρου)

Μικρή ξανθογάλαζη θάλασσα
Που ποτέ δεν σε φίλησα
Ιδανική ερωμένη στο νου μου σε κράτησα
Ήταν που ποτέ δεν σ΄αγάπησα;

Μικρή ξανθογάλαζη θάλασσα
Με μιαν ελιά σου στο μάγουλο, μαγεμένη πορεία…

cropped-294543_10150325496633874_2127067964_n.jpg

Στρατής Φάβρος - Strates Fabbros

Μικρή ξανθογάλαζη θάλασσα
Που ποτέ δεν σε φίλησα
Ιδανική ερωμένη στο νου μου σε κράτησα
Ήταν που ποτέ δεν σ΄αγάπησα;

Μικρή ξανθογάλαζη θάλασσα
Με μιαν ελιά σου στο μάγουλο, μαγεμένη πορεία
μανταρίνι και άψινθο μες τα μάτια σου μέθυσα
το φιλί σου επόθησα , ω εσύ απωθημένη μαγεία

Μικρή ξανθογάλαζη θάλασσα
Σε σπηλιάδων τρυφερών δροσάτο το κάλεσμα
θερινού γοργόφτερου ανέμου η άνασσα
Στο πυργάκι του φάρου νοερό το γυμνό μας αγκάλιασμα.

Μικρή ξανθογάλαζη θάλασσα, του αγνώστου
Πως η μοίρα ξεγίνεται, και πως το φύλο
σου από μετάξι και γλύκα καραμέλας βουτύρου
θα μου χαρίσει το τρυφερό σου το κρίνο

Μικρή ξανθογάλαζη Θάλασσα, μανία και μέθεξη
Πως μοιάζεις στη Μαίριλυν, αύρα αιθέρια
παγωτό κρέμα γλυκασμός και ονείρωξη
την ηδονή σου ζητώ σε έρευνας μάταιης μιαν απόρροια

Μικρή ξανθογάλαζη θάλασσα
Αυταπάτη και κρίμα στο μυαλό που σε ντύνω
Και με λίγο Βοριά και Λεβάντε σαν κάλεσα
Κύμα το κύμα να γυρίσεις πίσω…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1 επιπλέον λέξη

Kριτική, Αλεξάνδρα Μπακονίκα: Iφιγένεια Σιαφάκα, Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες (e-περιοδικό Φρέαρ)

Kριτική, Αλεξάνδρα Μπακονίκα: Iφιγένεια Σιαφάκα, Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες (e-περιοδικό Φρέαρ).

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Σκάλα υπηρεσίας (e-περιοδικό Στάχτες)

Ενύπνια Ψιχίων

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Σκάλα υπηρεσίας (e-περιοδικό Στάχτες)

http://www.staxtes.com/2013/10/blog-post_17.html

Η σκάλα υπηρεσίας είναι σε αχρηστία πλέον. Λόγω πρόσφατης ανακαίνισης των προσωπικών αρχών μας, αποφασίσαμε να απολύσουμε την Κάντια, την υπηρέτρια, παρόλο που διέθετε όλα τα απαραίτητα προσόντα: φωτεινό χαμόγελο, ευέλικτους γοφούς, διακριτική υποτέλεια και άκρα αξιοζήλευτα σε σχέση με θέματα που άπτονται της στιβαρότητας — τα πόδια μας ενδιέφεραν κυρίως, διότι είχαμε ρητά αποφασίσει πως κάποιος, επιτέλους, θα ’πρεπε να στέκεται όρθιος εδώ μέσα. Αν και της δώσαμε τελικά το πασαπόρτι, ακολουθήσαμε, κατά την έξοδό της από την κύρια είσοδο, αξιοπρεπείς διαδικασίες, για λόγους καθωσπρεπισμού και ευγενείας, ενστερνιστήκαμε ύφος πένθιμο με συγκαλυμμένη βλοσυρότητα, λυπούμαστε ειλικρινά, της είπαμε, με χαμηλωμένο βλέμμα, όταν της χώναμε μαζί με το μηνιάτικο κι ένα λευκό μαντήλι με ξεραμένο αντίδωρο για πουρμπουάρ στην τσέπη (δεν είχαμε άλλα σταυρουδάκια), αν και προσωπικά είχα επισημάνει πως ίσως να ήταν υπερβολική η κίνηση για τα νεύρα της μητέρας, δεν  μοιραζότανε ποτέ τα εκκλησιαστικά παρασκευάσματα.John atkinson 6 Η Κάντια ήταν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.180 επιπλέον λέξεις