Καζαντζίδης/ purple rose

     Το ξημέρωμα της Δευτέρας 8 Ιουνίου του 1985, ανήμερα Αγίου Πνεύματος, κι ενώ θερμές αέριες μάζες από την Αφρική στροβίλιζαν το χώμα στην περιοχή Μασταμπά,  ένα σκουπιδιάρικο του Δήμου Ηρακλείου, φορτώνοντας έναν από τους καινούργιους κάδους που βρισκόταν μπροστά από … Συνέχεια

δέρμα

το ξέρω καλά τούτο το δέρμα: όριο του πρώτου έρωτα και των εφηβικών ειρμών έτσι όπως ανάβουν τις νύχτες οι βουβές ιτιές, και τα ακροϋπνια των γλάρων/ στην φαιά έκταση των αδύναμων στίχων μου δεμένο, στα γράδα του με λαιμαριές, … Συνέχεια

εγκιβωτισμός XIV/ Ιερώνυμος Μπος

Το Σάββατο πριν την Κυριακή της Ορθοδοξίας, συναντήθηκε ξανά με εκείνο το όνειρο: την ανάβαση του λόφου μες στη νύχτα, ενώ ήταν γυμνός και τα πέλματά του βούλιαζαν ενοχλητικά και επίμονα στη διψασμένη λάσπη. Ανεβαίνοντας με ταχύ ρυθμό, και ενώ του φαινόταν … Συνέχεια

άνοιξη

Αντέχεται η άνοιξη με βαριά καρδιά, των νεαρών μίσχων η γλύκα και το πράσινο, το χρώμα μιας φυλακής ή μιας θάλασσας, κι η ρόδα της Ανάστασης που άναβε από μέσα/ όσες πομπές βαδίσαμε αργά, προς το κοιμητήριο του χειμώνα, κι … Συνέχεια

Βέμπο/Πειραιώς

Νύχτωνε, κι ενώ κάπνιζε το τελευταίο τσιγάρο, κι άφηνε τα αυτιά της να μουλιάσουν στο συνεχές βουητό από την κίνηση της Πειραιώς, παρατήρησε πώς επέπλεε το σκοτάδι στα κίτρινα φώτα της πόλης, σαν ένα βέλος με θάνατο που μουτζουρώνει μια … Συνέχεια

παγοθραυστικό

το χιόνι, που σκάλιζε το σπίτι, στον υπόκωφο χρόνο/ κι ένας ένας τους παρέλαυναν με τις εικόνες φορεμένες στο πρόσωπο, φωτογραφίες διαβατηρίων με μισή σφραγίδα ακόμη νωπή/ ανέκφραστοι σαν να μη γνωρίζονταν, στα ταξίδια που βρίσκονταν ενώ απομάκρυναν/ την υγρή … Συνέχεια

τα τανκς στο μουσείο

Με τα δανεικά σου φώτα όχημα εσύ, της νιότης περιστέρι, πού χάθηκες; στα χέρια που εξεγέρθηκαν αγκαλιασμένα, στις θάλασσες που σου δίδαξα την άνωση, το κενό σου πως αναπαράχθηκε πάνω τους, μυκητιακά; πως άντεξες τους συναυτουργούς σου πλέοντες, σε μια … Συνέχεια

συγχώρεση

Στο καλό μας σερβίτσιο, όπου ζω απερίσπαστος/ οι δεντράνθρωποι αγορεύουν δικηγόροι της διάχυσης κι οι νεράιδες/ απολύουν τα εγώ τους σε χυμένους καφέδες/ τα φορέματά τους από φτηνό χαρτί,  επενδύουν στις λιωμένες μυρσίνες/ και σ’ αυτό το φως στην κορφή … Συνέχεια

ηθμός

τα βράδια παρασύρομαι με κόκκαλα κι άλλα/ ο άνθρωπος παγώνει στα χέρια, παγώνει/ από τα χέρια όπως συνέρχομαι -όπως έρχομαι- κι ένα κασκολ στο χρώμα του αιχμηρού χιονιού με στραγγίζει, είμαι νερό/ είμαι πέτρα/ είμαι ο αιώνιος ηθμός/ το δοχείο … Συνέχεια

η βροχή/ ο ασαφής θάνατος 

​ Η μυρωδιά του κερασιού στη γλώσσα μου, βυθίστηκε βράχος με καυτή κοιλιά και παγωμένα μέλη, πηχτή σταγόνα χρόνου δίχως όρια, όζον αψύ και θρυμματισμένη στάχτη/ Μετράω τη βροχή στα πλευρά σου ενώ βαριανασαίνεις, σε κάθε στάση, ένας φάρος με … Συνέχεια