εγκιβωτισμός XIV/ Ιερώνυμος Μπος

Το Σάββατο πριν την Κυριακή της Ορθοδοξίας, συναντήθηκε ξανά με εκείνο το όνειρο: την ανάβαση του λόφου μες στη νύχτα, ενώ ήταν γυμνός και τα πέλματά του βούλιαζαν ενοχλητικά και επίμονα στη διψασμένη λάσπη. Ανεβαίνοντας με ταχύ ρυθμό, και ενώ του φαινόταν … Συνέχεια

εγκιβωτισμός ΧΙΙΙ/ η λίμνη

Προς το τέλος τα όνειρα εξελίχθηκαν σε ένα έκδοχο της πραγματικότητας, με όρια ασαφή. Μόλις ερχόταν ο ύπνος ενισχυμένος και μεταλλικός απ’ τα υπνοσεντόν, έβγαινα σε αυτήν την πόλη, όπως φυτρώνει στο τσιμέντο ένα αγριόχορτο: με πείσμα για να ζήσει. … Συνέχεια

εγκιβωτισμός XII/ Γκόλεμ

Η σιωπή είναι μια παγίδα διήγησης. Στην ερμητική εναρκτήρια σιωπή της αυγής, στις μουδιασμένες πρώτες κινήσεις των φυτών και των ζώων, όπου οι λέξεις μαγκώνονται σκουριασμένες στη ροή τους, ένα καλοκαίρι  μετασχηματίζεται σε αρχαϊκό Γκόλεμ, ενώ τα δάχτυλά μου αποκτούν … Συνέχεια

Εγκιβωτισμός XI/ Impostor

Σε μια σκηνή θεάτρου σας έβλεπα, σαν δυο κλειστές παλάμες με πλεγμένα τα δάχτυλα. Οι μάσκες σας, πρόσωπα ωχρά με σταθερή έκφραση, βυθίζονταν αργά σε ένα πλήθος χνουδωτά μαξιλάρια (έτσι είναι η λήθη.) Ένα γυαλιστερό οτομοτρίς  ξεφύσαγε στην αυλή διασχίζοντας … Συνέχεια

Εγκιβωτισμός ΙX/ η αφή των ροζ φλαμίνγκο

Για χρόνια ταξίδευα με τα βαριά φτερά των αποδημητικών φλαμίνγκο. Όσα αλλότρια σμήνη κι αν αντάμωνα, με διαφοροποιήσεις σχηματισμών, δεν με πτοούσαν. Υπήρχε η σταθερή εμμονή στον προορισμό, η άρνηση του ήλιου- καθώς ο πλανήτης έστρεφε αργά με αρνητική στροφορμή … Συνέχεια

Εγκιβωτισμός VIII/ η άπειρη αναμονή

Σε μια γωνία του θαλάμου, που περιμένει να με χωρέσει  αφού τετραγωνιστώ, έχω σχεδιάσει ένα οριζόντιο οκτώ, σύμβολο του αυτοαναφορικού απείρου. Τις νύχτες καπνίζει κατά μήκος του με μιαν ιώδη φωταύγεια -όπως το φως των παρατημένων φάρων – και υπερυψούται. … Συνέχεια

Εγκιβωτισμός VII/ το ασυγχώρητο κενό

Ένα ασαφές μεσημέρι με ελάχιστο φως, αφουγκράζεσαι, τον κενό ήχο που παρήγαγες ως εδώ. Ένα τρόλεϋ υλικών στον αντίποδα, τρίζει δαιμονισμένα σαν πανηγυριώτικη ρόδα, από τον διάδρομο. Ο λαιμός  κατακόκκινος σαν το παλαιό κονιάκ, και τα μάτια κλειστά δεν συνεργάζονται. … Συνέχεια

εγκιβωτισμός VI/ πρωτόκολλο

Η ανάρρωση συμβαίνει πέρα από την αγωνία της υγείας, της θνητότητας, ή της απώλειας, ένα σύνολο χημείας και φυσιολογίας, πραγματώνεται, ούτως ή άλλως, όσο ο καιρός, φουσκώνει σα βραστό γάλα.  Στη διάρκεια των ωρών, παράλληλα γεγονότα αντιστρέφουν την αναμονή, σε … Συνέχεια

εγκιβωτισμός V/ ορόσημα

Αν ήταν άλλοτε- που αυτό το μέρος το όριζε μόνο με το μυαλό- δε θα φοβόταν. Είχε βγει σ’ ένα χωράφι πεόνιες και στερλίτσες, με αίολους παπαγάλους, μια λιμνούλα δίχως βατράχους με αιώνιους γυρίνους γυάλιζε στον ορίζοντα, κι ένας χωματόδρομος … Συνέχεια

εγκιβωτισμός IV/ τετραγωνισμοί

Κοιτώντας το δρόμο μπρος από το σπίτι, η ανάμνηση της πρωινής βροχής, δεκατριών χρονών με πράσινο μακό, μια εσοχή ονείρων που εκδράμει στον ορατό ερειπιώνα του χρονικού συνεχούς. Είναι μια μάσκα αρχαϊκης συνείδησης πια. Την επιθυμούν τα ζώα που συναναστράφηκα … Συνέχεια