το χρώμα που απομένει

Γεμάτα χρώμα
στάζουν τα ποιήματα
απ’ τα όνειρα/
μια λίμνη με χρυσάνθεμα
ένας μαχαιρωμένος γλάρος
το άλικο – του έρωτα – το θάμπος
στο στήθος της
ιώδης άλως,
κι η τερακόττα
στη γραμμή της πλάτης/
τυφλό φως πριν
την μπλε στιγμή που σιώπησε τη μάνα μας
έπειτα από εβδομάδες αφωνίας
κι εκείνες οι υποκίτρινες πτυχώσεις
ενός ημιθανούς δέρματος·
όλα σημάδια πώς το χρώμα
είναι αρκετό/
όμως
λευκή
κατάλευκη
του χρόνου η νυχιά,
μαύρο
κατάμαυρο
του θάνατου το χάδι
για αυτό όταν γράφονται
ασπρόμαυρα ψυχορραγούν·
ανήμπορος να υπογραμμίσει αλλιώς ο ποιητής
τις αναγκαστικές
φωτοσκιάσεις._

ΚΛ – 08/06/2019

photo: Oscar G. Rejlander (British, born Sweden, 1813-1875)

The Infant Photography Giving the Painter an Additional Brush

c. 1856

Albumen silver print

6 × 7.1 cm (2 3/8 × 2 13/16 in.)

Courtesy The J. Paul Getty Museum, Los Angeles

 

Advertisements

προθάλαμος

Όταν θα γίνεις ανάμνηση
οι στάχτες σου
θα ακροβατούν
ουράνιο εναιώρημα
σε κείνο τον ιστό που φτιάξαμε
από παιδιά
ονειροπαγίδα
κι η συνοχή τους
θα υποσκάπτεται
απ’ την ατομικότητα
του κάθε κόκκου
σαν ένας διαρκής βιασμός
που αποτάσσεται
τη βία του
καταργώντας
την κλιμάκωση
τη διάρκεια
και το ορμέμφυτο
τα πόδια σου
θα μεγαλουργούν
κρυστάλλινα δόρατα
ως υπήρξαν
γεμάτα κόκκινο
αίμα
και κόκκινο κρασί,
θα θρυμματίζονται
και φίνα θα ματώνεις
κρασί και γυάλινες
καρφίτσες
κι η νύχτα που ξέρει
πώς
να γυαλίζει τα άστρα πιο δυνατά και από το ίδιο τους το φως
θα επιχειρεί
να σβήσει όσες φωτιές απλώθηκαν στη μέρα
σαν σαλιγκάρια
γεμάτα άγχος για ζωή στον ήλιο
δίχως βροχή

μα για τον επιούσιο
οι άνθρωποι ακόμη θα σκοτώνονται
ένας ένας

και εσύ θα στέκεις
στην άκρη το ίδιο
αδιάφορος
κι ανόητος δανδής,
ένας προθάλαμος αναμονής
για πεθαμένους·

από τώρα να στο πω
πριν γίνεις ανάμνηση·
κι εσύ
νεκροτομείο
θα καταλήξεις,
επαναστάτη μου._

ΚΛ – 14/11/2018

photo: Yves Klein (1928-1962)
Leap into the Void
1960
Black and white argentic print
© Succession Yves Klein c/o Adagp, Paris
© Photo Collaboration Harry Shunk and Janos Kender
© J. Paul Getty Trust. The Getty Research Institute, Los Angeles

στην Ελευσίνα, ο χρόνος δεν φοβάται

Στην Ελευσίνα
ο χρόνος δεν φοβάται να μεγαλώσει
κάτω από μια Φρυκτωρία
των ποιημάτων και των καημών
Μάζεψα τα κομμάτια μου
που εκθέτω
ξένοι και δικοί
να τα κοροϊδεύουν
και θλιμμένα τους εξηγώ·
γιατί φουσκώνει η θάλασσα πια
με τη νοτιά
ως τον Ασπρόπυργο
και πώς βρέθηκαν τόσοι πνιγμένοι
μες στο δάσος
με τις πυτζάμες τους ακόμη
ζεστές·
νέοι άνθρωποι πως ανθίζουν στον κήπο μας
και πως χαϊδεύονται ξανά οι λεμονιές μας·
πως έγινε αυτή η επίθεση από φως
λευκότερο απ’ το γάλα
και πώς
αντιρροπεί μέσα στο σπίτι
εκείνη τη μακριά σιωπή
που χρόνια αγωνιζόταν
να γίνει τραγούδι
Με τα μάτια των παιδιών ζαλίζομαι·
εκεί κρύβεται ο χρόνος των άστρων
που έχει κλαπεί._

ΚΛ – 10/11/2018

photo: Konstantinos Loukopoulos –  2018

ποτάμι

Ζω σε ένα ποτάμι
σ’ ένα σημείο
που βουλιάζει
ή φουσκώνει
με τον καιρό
ανάποδα κωπηλατώ
με τη βάρκα μου
για να οριστώ
μα οι λέξεις αρνούνται τη βαρύτητα
που τους αναθέτω·
πχ τ’ όνομά μου
το δαγκάνουν
οι αρκουδιάρηδες
και το κάνουν γαργάρα,
κάθε αλήτης
και κάθε βασανιστής
πριν σκοτώσει
με λέει αλλιώς,
η Εφτέρπη της μάνας μου
αποκτά ένα ύψιλον
και τα πρώτα γράμματα
γίνονται βαβυλώνια
ή σανσκριτικά·
για αυτό κάποιος από πέρα
ψέλνει
μήπως συγκινηθώ,
όμως πέρα ψέλνει
ή πέρα βρέχει·
φορώ ένα σκούφο υπέργηρο
και βαρύ,
σαν τον βαρύ το θάνατο
κι όπως ρεμβάζω,
περνάτε που και που
και με σκουντάτε
καθώς κωπηλατώ·
στη λάσπη πατάτε
ή στο νερό;

ΚΛ – 03/11/2018 – συλλογή ΚΑΤΩ ΧΩΡΕΣ

photo: Robert B. Talfor
Plate VI of the photographic album Photographic Views of Red River Raft
1873
Hand-coloured albumen print, mounted recto only to pages with a stylised U.S. Corps of Engineers printed border
7 x 9¼ inches (17.8 x 23.5 cm)

τα χαμηλά σπίτια και το άπειρο

Τα χαμηλά σπίτια όπου μεγαλώσαμε
αποζητούσαν
την ανθρώπινη μιλιά
σαν αντηχεία της πέτρινης καρδιάς τους
ή σαν γερανοί
που τα φτερά τους κινηματογραφικά
χαϊδεύοντας
κατέρρεαν
στα μάτια των κοριτσιών που τα φορούσαν
μαζί με το πολύχρωμο χαμόγελο
σαν αρσενικά παγώνια
ή σαν μεταξωτοί χαρταετοί
κι
αυτή η καρδιά
τότε μόνο απογειωνόταν
με ένα άλμα από τα χαμηλά
σαν τόξο των αστερισμών
προς τον δέλτα της Δοράδος
καθώς
και των απλών
εωθινών ορτυκιών συναγωγός
στο ευαγές ενύπνιο της ανθρωπιάς
και των θρυμμάτων της,
όπου σπασμένα ανδρείκελα
δίχως αχαμνά
ή μπράτσα
ή σκοτεινή λάσπη
βαφτίζονταν αναθέματα·
αυτό ήταν το άπειρο
που ήταν ένα άπειρο
που υπήρχε
όπως ο Θεός
που υπήρχε
όπως ένα τίποτα.
Και τούτη η εντελέχεια,
της δυνατότητας της πτήσης
προϋπήρχε εντός του,
δίχως να το ενσωματώνει·
όπως ένα κουλούρι στρογγυλό
που αρνείται να χωρέσει
σε μια καρδιά τετράγωνη._
ΚΛ – 20/10/2018

photo: Marcus Bunyan
Tell me your face before you were born
1994
Silver gelatin photograph

ο καιρός γαρ εγγύς

Στου ύπνου το ψεύδισμα
ακούγονται
λέξεις όπως

χρόνος
ειρμός
αυτοδιάθεση
πείνα
οργασμός
συνείδηση
θάνατος
καθρέφτης
υπερχείλιση
συχνότητα εκπομπής
διάτρηση
δοκιμή
χελιδόνι

όλες
μα όλες

πρέπει να νοηματοδοτηθούν
το γρηγορότερο

μες στην αλληλουχία στιγμών
που μας συμβαίνει•
δεν είμαστε πλέον πετεινάρια
ώστε να αγνοούμε
τη μελιχρή στίξη
των ψιθύρων
πάνω στης ποίησης το δέρμα._
ΚΛ – 12/07/2018

photo: Marcus Bunyan
Untitled
1994
from the series Études
Silver gelatin print

cantus in memoriam

Σα σβήσουμε, θα ίπταται
η αιθέρια τύρφη μας
σαν απ’ ενός
κεχριμπαρένιου ηφαιστείου τις εκρήξεις•
ένας ναυτίλος των άστρων και των Συναγωγών,
να ζωντανεύει
μια στο Στρόμπολι
και μια στο Πινατούμπο,
χρόνια και χρόνια
ενώ θα ολοκληρώνει
το έσχατο
υπερπόντιο ταξίδι της•
κι η σύναξη των – κάτωθεν- ανίσχυρων,
το αγλαές φτερούγισμα,
με ζήλεια θα αγναντεύει.
Διαυγές ηφαίστειο,
άσε με να καώ στο κεχριμπάρι σου,
σαν ένας εφημέριος
του παγωμένου αρχιπελάγους
των Λοφούτεν•
και κάθε που θα συναντιέμαι με τη λάβα σου
να σφάλλω από έρωτα κι από γαλάζιο παφλασμό,
κι ας μ’ υποδέχεται
η απατηλή
υποκίτρινη κερκίδα
ως ένα ποταπό φλανέρ
των ποιημάτων,
που πλένει πιάτα στο Μαραί
κι αειφορεί τις νύχτες του
με το Spiegel Im Spiegel._

ΚΛ – 13/07/2018

photo: Jacqui Stockdale
Duel of the Mount 1
2018
C Type Print
130 x 100 cm

αποποιήματα

Λέω πως
τα ποιήματα είναι ο κορμός,
είναι οι λέξεις τους,
κι ας ξεφυσούν οι ποιητές
να τα γεμίσουνε με μέλι.
Αν δεν αντέχουν οι λέξεις
το ζαχάρωμα,
θα πάνε αλλού και θα ερωτευτούν/
Εκεί κοντά θα περιμένει πάντα ένας Καρούζος,
για να ταΐσει αποποιήματα
την Έλαφο των Άστρων._
ΚΛ – 10/10/2017

photo: Robert Rauschenberg
Cy and Relics
1952
Photograph
© The Rauschenberg Foundation

αλήθεια είναι

Αλήθεια είναι πως δεν ψηλώνουμε με τον καιρό
μα μάλλον μαζεύουμε,
ενώ μαζεύει κι η φύση τα σχοινιά της
προς ένα απαλό φθινόπωρο που μας κυκλώνει διακριτικά,
μα επίμονα. 
Αλήθεια είναι πως δεν περισσεύουν τα λεφτά,
και πως ο χρόνος τα απαιτεί
όλο και περισσότερο,
σημαδεύοντας προς
το αυστηρό
-και αξιοπρεπές- τέλος.
Και πως οι άνθρωποι τελειώνουν αναίτια
προτού να αποσώσουν μια μπουκιά,
άλλος ζωγραφίζοντας έναν πίνακα
που δεν προλαβαίνει να γίνει η Νυχτερινή Περίπολος,
άλλος τραγουδώντας ένα απτάλικο, όπως το λεγε ο πατέρας του,
χτυπώντας τα μέτρα τέσσερα τέσσερα,
άλλος ζητιανεύοντας στα τέσσερα,
έξω απ’ το σουπερμάρκετ.
Αλήθεια είναι και πώς η ζωή δεν ολοκληρώνεται
δίχως ήλιο,
δίχως την τρεχάλα στη βροχή
και δίχως τα όνειρα/
ακόμη κι αν τα όνειρα,
σκάνε σαν μπαλόνια ένα ένα,
στον ύπνο μας το βράδυ._
ΚΛ – 05/10/2017

 

photo: Nils Strindberg

Örnen efter landningen. Ur serien Ingenjör Andrées luftfärd, 14/7 1897
14/7 1897. The Eagle Balloon after landing

From the series The Flight of the Eagle
1897/1930
Gelatin silver print

ένα μονοδιάστατο κορδόνι

Αχ η νιότη!
για όσα αγόρια ξαγρύπνησαν,
αφού προσέφεραν εκείνο το λουλούδι,
τόσα κορίτσια κοιμήθηκαν
επάνω στα φτερά των εωθινών ερωδιών,
εκεί που καταλύουν
-στερούμενοι άνωσης και βραγχίων-
οι αυτοδύτες των νεφών/
μα όσο κι αν περιφρόνησαν
βρώμικες πόλεις που ανοίγονταν κάτωθεν,
τους ανθρώπους – υφαντά,
κι όσα αδέσποτα
τους έγλυφαν τα πόδια,
σαρωτικά/
παταγωδώς/
κατέληξαν με τον καιρό,
ένα μονοδιάστατο κορδόνι εμπειρίας και γήρατος,
που όλο και φουσκώνει,
μέχρι να μας αφήσει χρόνους με ένα μπαμ!

photo: Arthur Tress – Woman with Seven Sea Turtles, Bahamas

9334ArthurTress (1)