δέρμα

το ξέρω καλά τούτο το δέρμα: όριο του πρώτου έρωτα και των εφηβικών ειρμών έτσι όπως ανάβουν τις νύχτες οι βουβές ιτιές, και τα ακροϋπνια των γλάρων/ στην φαιά έκταση των αδύναμων στίχων μου δεμένο, στα γράδα του με λαιμαριές, … Συνέχεια

άνοιξη

Αντέχεται η άνοιξη με βαριά καρδιά, των νεαρών μίσχων η γλύκα και το πράσινο, το χρώμα μιας φυλακής ή μιας θάλασσας, κι η ρόδα της Ανάστασης που άναβε από μέσα/ όσες πομπές βαδίσαμε αργά, προς το κοιμητήριο του χειμώνα, κι … Συνέχεια

συγχώρεση

Στο καλό μας σερβίτσιο, όπου ζω απερίσπαστος/ οι δεντράνθρωποι αγορεύουν δικηγόροι της διάχυσης κι οι νεράιδες/ απολύουν τα εγώ τους σε χυμένους καφέδες/ τα φορέματά τους από φτηνό χαρτί,  επενδύουν στις λιωμένες μυρσίνες/ και σ’ αυτό το φως στην κορφή … Συνέχεια

η βροχή/ ο ασαφής θάνατος 

​ Η μυρωδιά του κερασιού στη γλώσσα μου, βυθίστηκε βράχος με καυτή κοιλιά και παγωμένα μέλη, πηχτή σταγόνα χρόνου δίχως όρια, όζον αψύ και θρυμματισμένη στάχτη/ Μετράω τη βροχή στα πλευρά σου ενώ βαριανασαίνεις, σε κάθε στάση, ένας φάρος με … Συνέχεια

ο ψίθυρος των απόντων 

Τον ψίθυρο των απόντων αφουγκράζομαι: διατελώντας πλέον ασαφείς και υδαρείς, πώς προέβηκαν στα απονενοημένα που τους καταλογίζουμε, με κόκκινα μάτια κι άσπρα μάγουλα, και νύχια που συνέχιζαν να μεγαλώνουν, εκεί που ο θάνατος στερέωνε το χλωμό του φως επανορίζοντας,  μια … Συνέχεια

10 minimal σπουδές για τη φθορά και τη νύχτα

  Ι Η καμπύλη του λαιμού ο γεωμετρικός μέσος της νύχτας/ αηδόνι – φωλιά – έγκαυμα και διττά πρωινά χάδια/ ΙΙ να πως λιμνάζει η επιθυμία: νύχτες και νύχτες φύεται στο σεντόνι των ταύρων/ μια μελάτη στύση, προτού να σφίξει/ … Συνέχεια

le temps perdu

Το βράδυ πάλι/ είδε το τρίχρονο με το σωσίβιο  και τον μανδύα φωτός, που γελούσε κακαριστά στον ξινό αέρα/ ροκάνες κροτάλιζαν, η ανάσα του μύριζε μασημένο σπίρτο/ στα μάτια δύο κόγχες με μνήματα, όπως στο πρώτο πρώτο όνειρο, δώδεκα του … Συνέχεια

ένα οδυνηρό ενύπνιο περί δημοκρατίας

Σε ένα κυριακάτικο ενύπνιο του χειμώνα που μας πέρασε -δικοί και ξένοι- αλλάζαμε αργά σε μια αγκαλιά από ορφανά μόρια ανθρώπων και τόπων, μ’ ένα συριγμό ενοχλητικό, στα όρια της άνω ακουστότητας, ισοεντροπικοί και δημοκράτες/ μες στην κοιλότητα των εναρμόνιων … Συνέχεια

το δέντρο

  την αυγή κοιτώ το δέντρο από χαμηλά/ μια καμπύλη δύναμη που μαχαίρωσε τη χθεσινή σελήνη ανεβαίνοντας/ βάζω την πλάτη μου στον κορμό κι αφουγκράζομαι/ καθεμιά περίφραξη των ετών/ πως εκτείνεται στο ρυθμό της/ και τον σηματοδοτεί/ και τον εννοιοδοτεί/ … Συνέχεια

εις μάτην

Διαβάζοντας ένα ρόλο από  αναγνωστικό/ κι από τα βλέφαρα ακόμη φαινόταν που ανέπνεε, σαν γαλλικό περιστεράκι το μωρό/ μπλε σκίαστρα και κόκκινες τοξίνες και δόντια τρυφερά, που σπάραζαν στην άρμη/ οι εκβολές της λιμνοθάλασσας με το αιώνιο νερό να περιμένουν/ … Συνέχεια