εσύ, ήσουν πάντα ποιητής

Απάνω που λες: – μεγάλωσα πια δε θα ξανανταμώσω Αρχάγγελους/ όμως είναι τότε που συνωστίζονται στην σκάλα ανεβαίνοντας, τα νυχτοπατήματά τους σαν τα περίπολα εφοδευόντων, κι από τη σκόνη τους να πυκνώνει ο χρόνος και να πλημμυρίζει τα όνειρα/ ούτε που … Συνέχεια

10 minimal σπουδές για τη φθορά και τη νύχτα ΙΙ

Ι σ’ αυτή τη ζωή, έχουμε κι άγκυρες: πχ το φως της μάνας μας, δεν επιταχύνεται για κανένα αδρανειακό παρατηρητή/ ΙΙ λειτουργείς και δίχως όρια/ πως δεν το ξέρεις, όταν νηολογείσαι στο Πορτ-ο-Πρενς βαρκούλα εσύ, καρυδότσουφλο των τροπικών/ ΙΙΙ στην … Συνέχεια

ο χουχουριστής

Είναι τα ταξίδια ένας τόπος κι ένας άλλος τόπος, ο τόπος που φτάνουμε, λέω, κι έχω στο νου μου την ψυχή της, έτσι που αγωνίζεται να σκίσει τη λήθη τηγανίζοντας, σε τούτο το τρύπιο σπίτι που ήταν σπίτι μας/ Σιωπηλοί … Συνέχεια

δέρμα

το ξέρω καλά τούτο το δέρμα: όριο του πρώτου έρωτα και των εφηβικών ειρμών έτσι όπως ανάβουν τις νύχτες οι βουβές ιτιές, και τα ακροϋπνια των γλάρων/ στην φαιά έκταση των αδύναμων στίχων μου δεμένο, στα γράδα του με λαιμαριές, … Συνέχεια

άνοιξη

Αντέχεται η άνοιξη με βαριά καρδιά, των νεαρών μίσχων η γλύκα και το πράσινο, το χρώμα μιας φυλακής ή μιας θάλασσας, κι η ρόδα της Ανάστασης που άναβε από μέσα/ όσες πομπές βαδίσαμε αργά, προς το κοιμητήριο του χειμώνα, κι … Συνέχεια

…η ψυχή μου, για πάντα

        Μια ηλικιωμένη ηθοποιός, δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από τον διευθυντή της κρατικής σκηνής, για να υποδυθεί μια νεκρή ποιήτρια μέσα σε ένα φέρετρο. Ενώ επιφυλάχτηκε ευγενικά -προς ώρας- για την απάντηση, σκεφτόταν αυτά: να υποκρίνεσαι ρόλους σε … Συνέχεια

(τι χρωστώ στην) Εθνικής Αντιστάσεως

Στην απόγνωση που λειαίνεται τα Σάββατα – με ελάχιστα φράγκα μα πολλές δαγκωνιές – το παλιό μας σκοτάδι εξηγείται: είναι ένα πηγάδι αδρανούς φωτός, που βαθαίνει ακυβέρνητο/ Γενναίε Ακρίτα, των ενδογενών μου συνόρων, για πότε μεγάλωσες; Πώς και δεν είσαι … Συνέχεια

παγοθραυστικό

το χιόνι, που σκάλιζε το σπίτι, στον υπόκωφο χρόνο/ κι ένας ένας τους παρέλαυναν με τις εικόνες φορεμένες στο πρόσωπο, φωτογραφίες διαβατηρίων με μισή σφραγίδα ακόμη νωπή/ ανέκφραστοι σαν να μη γνωρίζονταν, στα ταξίδια που βρίσκονταν ενώ απομάκρυναν/ την υγρή … Συνέχεια

η βροχή ΙΙ/ σπονδές

  η βροχή, ένα φοιτητικό ημιυπόγειο με έπιπλα που έτριζαν από αρθριτικά, κι ένα ασταθές φουρνάκι, η βροχή, ένα ποτάμι από μελάνι, και η πηγές του, -η παλιά Ολιβέττι- σαν συνέρχονται οι λέξεις, ντροπιασμένες από την ευεργετική οξείδωση – άγριοι … Συνέχεια

σίγαση

Στο δέρμα που ακουμπάω τον κύκλο της βροχής, ένα στολίδι στίξης με περιορισμένη ακρίβεια, φυτρώνει/ ορίζω τη διάρκειά του ώστε να διεμβολίσει τη βεβαιότητα του σχήματος/ οι αχνές γραμμές να γίνονται σκληρότερες, ώσπου να εντοιχιστούν μες στην φθορά, μια τιμωρία … Συνέχεια