χειμερία νάρκη

Χρόνια καθώς μεσολαβούν
και τα μαλλιά μας φθίνουν
το πλοίο απλώνεται υφάλμυρο προς τα τσιμεντωμένα του ίσαλα
οι άγκυρες γίνονται το μηδέν μηδέν κι αποκαργάρουν
κι εκείνο το βουνό
γίνεται η ακτίνα μας σε πολικές συντεταγμένες•
οι ναύτες διπλώνουν τα φλάμπουρα κι έπειτα πλοηγούνται
αλλόθρησκοι γερανοί με ωκεάνιες γλώσσες που σβουρίζουν σαν μύγες
γύρω από ένα φρεσκοκομμένο κομμάτι κρέας•
νερό ακούγεται να κελαρύζει από μακριά
και μια αυστηρή δασκάλα από το Όσλο
τυλίγει αμήχανη την φούστα
γύρω από τα μπούτια της•
όμορφη νύχτα, θα είναι για πάντα•
ο χρόνος μας ξαναγεννιέται κι ενώ ψυχορραγεί
σαν ενας φάρος που αχνοσβήνει
στην ομίχλη,
μόνο το σέλας που ιριδίζει
μάς θυμίζει πως είμαστε στο φέρυ Μπέργκεν – Κοπεγχάγη και μόλις διαβήκαμε το Geirangerfjord•
εδώ, κάποιες σταγόνες απ’ τη ζήση μας
συλλέγουν το αλάτι τους
μαζί με τους συντρόφους που χάθηκαν
στη μάχη του πρεστίζ
κι όλους τους ποιητές που επανεφηύραν τον κόσμο τους
ώστε να τους βραβεύει
καθώς, γύρω μας,
η ανάμνηση της δίψας για ζωή
πήζει τον πάγο πριν την έκρηξη
κι ακόμη μια φορά παρεξηγούμε
τη νάρκη που πατάμε
πως είναι μια απέραντη χειμερία νάρκη
που απολαμβάνουμε όλες εμείς,
οι σύνθετες, κι υπεράνω,
πολικές αρκούδες._

ΚΛ – 16/08/2021- συλλογή ΚΑΤΩ ΧΩΡΕΣ

φωτό:Herbert List (German, 1903-1975)
The Enchanted – At the Villa Magica, Rome Italy
1949
Vintage gelatin silver print
29.4 x 23.8cm
© Herbert List Estate, Hamburg, Germany
Courtesy Galerie Karsten Greve, Cologne Paris St. Moritz

19. υπενωμοτάρχης

Στην ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής στην ενορία των Δώδεκα Αποστόλων, και ενώ ορισμένοι έφηβοι πρόσκοποι καλιμπράρουν τα σοσόνια τους ακριβώς τη στιγμή της διέλευσης του επιταφίου, εφευρίσκεται εν τω γεννάσθαι μεταξύ των στοιχισμένων προσκόπων, μια ομοφυλόφιλη δυναμική: ένα αγόρι προσφάτως χρησθέν υπενωμοτάρχης, κάτοχος του αργυρού βέλους και μέλος του συμβουλίου τιμής, κρυφά καμαρώνει για το σημάδι στην γάμπα του από την καλτσοδέτα, ενώ σιάζει το φουλάρι του φιλάρεσκα και κραδαίνει το κοντάρι του είτε αφελώς οριζόντια ως φαλλική προέκταση, είτε χιάζοντας με τα εξαπτέρυγα σε έναν εφήμερο αγώνα επικράτησης της λαμπρότητας της στιγμής. Ταυτόχρονα παρατηρεί με περιέργεια και ασαφή ερωτική έξαψη, τις περιβάλλουσες καλτσοδέτες, τις γάμπες και τα όμορα κοντάρια. Τα ομοιόμορφα αξεσουάρ αποκτούν τη χρηστικότητα που επιβάλει το φύλο, η ιδιότητα και η ιεραρχία, γεννούν όμως και την περιέργεια, την αυταρέσκεια, την κοκεταρία της θηλυκής συνείδησης. Έτσι διαιωνίζεται, μέσω ενός τυπικού και των καθ’ έξιν συμβόλων του, μια παγιωμένη υφή σεξουαλικότητας του πλήθους -από τη μια- σε κάθε επανάληψη της οποίας γεννιέται -από την άλλη- και η ίδια η παρεκτροπή της – που δεν είναι ασφαλώς μονάχα μια – θεωρώντας ένα κοινωνικό οργανικό πρότυπο και μεγεθύνοντάς το έως τα όρια του εαυτού. Διότι πάντοτε ο εαυτός θα ξεπερνάει τα όρια των κοινωνιών, των επιστημών και των αυστηρών απολυτοτήτων τους, μια δικανική διαμάχη με αδιάσειστα επιχειρήματα των συνηγόρων και ή και αυτή ακόμη τη βεβαιότητα της ύπαρξης του ανώτερου όντος, από το σύνολο των πιστών που ακολουθεί την πομπή. #Το σύμπαν είναι τόσο μεγάλο που (δεν) το χωράει ο νους …

19/20 κείμενα για την αφαλάτωση – υπενωμοτάρχης

photo: Robert Doisneau
African Games
1945
© Atelier Robert Doisneau, 2016