19. υπενωμοτάρχης

Στην ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής στην ενορία των Δώδεκα Αποστόλων, και ενώ ορισμένοι έφηβοι πρόσκοποι καλιμπράρουν τα σοσόνια τους ακριβώς τη στιγμή της διέλευσης του επιταφίου, εφευρίσκεται εν τω γεννάσθαι μεταξύ των στοιχισμένων προσκόπων, μια ομοφυλόφιλη δυναμική: ένα αγόρι προσφάτως χρησθέν υπενωμοτάρχης, κάτοχος του αργυρού βέλους και μέλος του συμβουλίου τιμής, κρυφά καμαρώνει για το σημάδι στην γάμπα του από την καλτσοδέτα, ενώ σιάζει το φουλάρι του φιλάρεσκα και κραδαίνει το κοντάρι του είτε αφελώς οριζόντια ως φαλλική προέκταση, είτε χιάζοντας με τα εξαπτέρυγα σε έναν εφήμερο αγώνα επικράτησης της λαμπρότητας της στιγμής. Ταυτόχρονα παρατηρεί με περιέργεια και ασαφή ερωτική έξαψη, τις περιβάλλουσες καλτσοδέτες, τις γάμπες και τα όμορα κοντάρια. Τα ομοιόμορφα αξεσουάρ αποκτούν τη χρηστικότητα που επιβάλει το φύλο, η ιδιότητα και η ιεραρχία, γεννούν όμως και την περιέργεια, την αυταρέσκεια, την κοκεταρία της θηλυκής συνείδησης. Έτσι διαιωνίζεται, μέσω ενός τυπικού και των καθ’ έξιν συμβόλων του, μια παγιωμένη υφή σεξουαλικότητας του πλήθους -από τη μια- σε κάθε επανάληψη της οποίας γεννιέται -από την άλλη- και η ίδια η παρεκτροπή της – που δεν είναι ασφαλώς μονάχα μια – θεωρώντας ένα κοινωνικό οργανικό πρότυπο και μεγεθύνοντάς το έως τα όρια του εαυτού. Διότι πάντοτε ο εαυτός θα ξεπερνάει τα όρια των κοινωνιών, των επιστημών και των αυστηρών απολυτοτήτων τους, μια δικανική διαμάχη με αδιάσειστα επιχειρήματα των συνηγόρων και ή και αυτή ακόμη τη βεβαιότητα της ύπαρξης του ανώτερου όντος, από το σύνολο των πιστών που ακολουθεί την πομπή. #Το σύμπαν είναι τόσο μεγάλο που (δεν) το χωράει ο νους …

19/20 κείμενα για την αφαλάτωση – υπενωμοτάρχης

photo: Robert Doisneau
African Games
1945
© Atelier Robert Doisneau, 2016

Advertisements