ο χουχουριστής

Είναι τα ταξίδια ένας τόπος κι ένας άλλος τόπος, ο τόπος που φτάνουμε, λέω, κι έχω στο νου μου την ψυχή της, έτσι που αγωνίζεται να σκίσει τη λήθη τηγανίζοντας, σε τούτο το τρύπιο σπίτι που ήταν σπίτι μας/ Σιωπηλοί … Συνέχεια

άνοιξη

Αντέχεται η άνοιξη με βαριά καρδιά, των νεαρών μίσχων η γλύκα και το πράσινο, το χρώμα μιας φυλακής ή μιας θάλασσας, κι η ρόδα της Ανάστασης που άναβε από μέσα/ όσες πομπές βαδίσαμε αργά, προς το κοιμητήριο του χειμώνα, κι … Συνέχεια

η βροχή ΙΙ/ σπονδές

  η βροχή, ένα φοιτητικό ημιυπόγειο με έπιπλα που έτριζαν από αρθριτικά, κι ένα ασταθές φουρνάκι, η βροχή, ένα ποτάμι από μελάνι, και η πηγές του, -η παλιά Ολιβέττι- σαν συνέρχονται οι λέξεις, ντροπιασμένες από την ευεργετική οξείδωση – άγριοι … Συνέχεια

9 χαϊκού για το καλοκαίρι (5-7-5)

Ι Είπε ο γλάρος: γείρε τη φτερούγα σου, σ’ αυτόν τον νοτιά/ ΙΙ αργεί το κύμα, μονάχο να φορτώσει, όλον τον πόντο/ ΙΙΙ το καλοκαίρι, όπου και αν πλάγιασε, στα χείλη ξυπνά/ ΙV σπόρος ή ανθός; του ήλιου η ποίηση, … Συνέχεια

νόστιμον ήμαρ

  Σαν νύχτωνε τα Σάββατα, έσερνε ένα χάχανο, δροσερό σαν αφόρετο παπούτσι, καθώς τα φτερά της έτριζαν στην αύρα, κι από το δρόμο ένας αχός, άνθρωποι και κένταυροι συγκρούονταν τυχαίως, το ποδοβολητό από τις οπλές τους, και τα ελεεινά ερίφια από … Συνέχεια

10 minimal σπουδές για τη φθορά και τη νύχτα

  Ι Η καμπύλη του λαιμού ο γεωμετρικός μέσος της νύχτας/ αηδόνι – φωλιά – έγκαυμα και διττά πρωινά χάδια/ ΙΙ να πως λιμνάζει η επιθυμία: νύχτες και νύχτες φύεται στο σεντόνι των ταύρων/ μια μελάτη στύση, προτού να σφίξει/ … Συνέχεια

η φωτογραφία στο κέντρο «Ποσειδώνας Μεγάρων»

  Εκείνος πια, δεν μου κουβεντιάζει, στα δωματιάκια του Ιατρικού που βρισκόμαστε στα όνειρα/ Είναι νωρίς το πρωί,  κι ενώ αγωνίζομαι να παρκάρω πάντα, μόλις φτάνω, τελειώνει το φάρμακο, και του βγάζουν τη φλέβα/ Κι ενώ η εικόνα του βουβή, … Συνέχεια

η θλιβερή αγκαλιά

  Δεν είναι άσχημες μέρες ετούτες που διανύουμε/ σεβάσμιοι γέροντες διαπιστώνοντας τη φθορά/ αυτοερωτικοί, έτσι που κλειδώνουμε τα χέρια, στο βάθος της ύπαρξης/ κι όλη αυτήν τη ροή του τέλους, εμμονικά/ -ως ένα εισιτήριο ενσυναίσθησης- την κατακρημνίζουμε αιχμηρά, στα ολοστρόγγυλα … Συνέχεια

η λαχτάρα των θάμνων να ονειρεύονται τα δέντρα

στη σύλληψη της ποίησης εν στάσει/ στην αφή των στίχων με τα δάχτυλα/ η αιώνια έκταση, συμπιέζει την αδιάστατη στιγμή, με μικρές αποδραστικές αυταπάτες/ το σάλιο της, διώρυγα τεντωμένων κλαδιών προς τα νέφη, κι όμως τα χαμηλά σπαρτά αντηχούν την … Συνέχεια

η άχρονη κόλλα

  Κάθε πρωί ξυπνάει σε ένα καλοκαίρι, στις δέστρες των κάβων του, κρεμάει αγκίστρια χρόνου και πετονιές αλλά οι κροτίδες του/ εκρήγνυνται σκοτεινές και βουβές, σαν σκέλεθρα άστρων/ Μετά τον πνιγμό, τεντώνεται να φτάσει την απλότητα των απόντων, ζηλεύει έτσι … Συνέχεια