η εμπειρική πρόσληψη/ θεός αν είναι

Σε μια κυριακάτικη λειτουργία που συμβαίνει σε κάποιο ναό, μεγάλης ενορίας, ενώ οι ιερείς, εκτελούν χειρονομίες, σχηματοποιώντας τους υποδοχείς δικτύου – σταυρούς, λάβαρα, εξαπτέρυγα, κλπ- η αυστηρή και πυκνή θεϊκή ουσία κατευθύνεται προς την απλοϊκή συνείδηση των πιστών που περιμένει … Συνέχεια

παγοθραυστικό

το χιόνι, που σκάλιζε το σπίτι, στον υπόκωφο χρόνο/ κι ένας ένας τους παρέλαυναν με τις εικόνες φορεμένες στο πρόσωπο, φωτογραφίες διαβατηρίων με μισή σφραγίδα ακόμη νωπή/ ανέκφραστοι σαν να μη γνωρίζονταν, στα ταξίδια που βρίσκονταν ενώ απομάκρυναν/ την υγρή … Συνέχεια

η βροχή ΙΙ/ σπονδές

  η βροχή, ένα φοιτητικό ημιυπόγειο με έπιπλα που έτριζαν από αρθριτικά, κι ένα ασταθές φουρνάκι, η βροχή, ένα ποτάμι από μελάνι, και η πηγές του, -η παλιά Ολιβέττι- σαν συνέρχονται οι λέξεις, ντροπιασμένες από την ευεργετική οξείδωση – άγριοι … Συνέχεια

εγκιβωτισμός ΧΙΙΙ/ η λίμνη

Προς το τέλος τα όνειρα εξελίχθηκαν σε ένα έκδοχο της πραγματικότητας, με όρια ασαφή. Μόλις ερχόταν ο ύπνος ενισχυμένος και μεταλλικός απ’ τα υπνοσεντόν, έβγαινα σε αυτήν την πόλη, όπως φυτρώνει στο τσιμέντο ένα αγριόχορτο: με πείσμα για να ζήσει. … Συνέχεια

τα τανκς στο μουσείο

Με τα δανεικά σου φώτα όχημα εσύ, της νιότης περιστέρι, πού χάθηκες; στα χέρια που εξεγέρθηκαν αγκαλιασμένα, στις θάλασσες που σου δίδαξα την άνωση, το κενό σου πως αναπαράχθηκε πάνω τους, μυκητιακά; πως άντεξες τους συναυτουργούς σου πλέοντες, σε μια … Συνέχεια

Σταχινά ΙΙ

     Σαν σίγασε και το τελευταίο κλαρίνο κι άρχισαν οι γυναίκες να μαζεύουν τα τραπέζια, μια γλυκιά ευωδιά από νυχτολούλουδα κατέβηκε από την πλαγιά σαν μια σταγόνα ρετσίνι, ενώ φωσφόριζαν τα βράχια στο φως του φεγγαριού κι οι βερβερίτσες … Συνέχεια

συγχώρεση

Στο καλό μας σερβίτσιο, όπου ζω απερίσπαστος/ οι δεντράνθρωποι αγορεύουν δικηγόροι της διάχυσης κι οι νεράιδες/ απολύουν τα εγώ τους σε χυμένους καφέδες/ τα φορέματά τους από φτηνό χαρτί,  επενδύουν στις λιωμένες μυρσίνες/ και σ’ αυτό το φως στην κορφή … Συνέχεια

σίγαση

Στο δέρμα που ακουμπάω τον κύκλο της βροχής, ένα στολίδι στίξης με περιορισμένη ακρίβεια, φυτρώνει/ ορίζω τη διάρκειά του ώστε να διεμβολίσει τη βεβαιότητα του σχήματος/ οι αχνές γραμμές να γίνονται σκληρότερες, ώσπου να εντοιχιστούν μες στην φθορά, μια τιμωρία … Συνέχεια

ηθμός

τα βράδια παρασύρομαι με κόκκαλα κι άλλα/ ο άνθρωπος παγώνει στα χέρια, παγώνει/ από τα χέρια όπως συνέρχομαι -όπως έρχομαι- κι ένα κασκολ στο χρώμα του αιχμηρού χιονιού με στραγγίζει, είμαι νερό/ είμαι πέτρα/ είμαι ο αιώνιος ηθμός/ το δοχείο … Συνέχεια

η βροχή/ ο ασαφής θάνατος 

​ Η μυρωδιά του κερασιού στη γλώσσα μου, βυθίστηκε βράχος με καυτή κοιλιά και παγωμένα μέλη, πηχτή σταγόνα χρόνου δίχως όρια, όζον αψύ και θρυμματισμένη στάχτη/ Μετράω τη βροχή στα πλευρά σου ενώ βαριανασαίνεις, σε κάθε στάση, ένας φάρος με … Συνέχεια