EVENT HORIZON

20131122-103909.jpg

Ένα μαύρο άστρο ορίζοντας/
γέννα σου στη διάταση ή στη διάσταση/
εντρυφόν στη ζωή εντός/
-δίχως την πνοή της άμμου-
περιέχει έκταση και ρυθμό/
περιέχει κοινωνία/
αλλά κενό όγκου/
και κενό στερεού πυρήνα/
-παρότι διάχυτο αερίων και πλάσματος-
έτσι όταν πιάστηκα στην ξώβεργα δίκρανο του πεδίου/
τυφλός από το φως του/
που ήταν σκοτάδι έν εξελίξει/
γκρι γεράκι – μαύρο κοτσύφι/
πτήση ασαφής σε ανίσχυρο ενδιαίτημα/
συστράφηκε το εγχειρίδιο
αριστερόστροφα/
κι ο κρότος
των σπασμένων φτερών συντριπτικός/
αλλά σιωπηλά/
υδρολύθηκε το πηδάλιο
και χαμήλωσε/
έως να χωρίζονται οι νύχτες από τις μέρες με χρόνια/
και τα χρόνια απ´ τους αιώνες με λεπτά/
φούσκωσε ο χρόνος αντίστροφος/
κι η γραμμικότητα διάπυρη αναδύθηκε στη θέση του/
μια εικόνα μου -εισόδου με τσακισμένα φτερά- στερεοποιήθηκε/
κι έκλαψα το αιώνιο δάκρυ/
με το κεφάλι γερτό στη μασχάλη σου/
έμβρυο και χειμώνας σε αέναο πλου/
μετά σε είδα Εκάβη/
που σταύρωσες τα χέρια ευχέλαιο σα να μην υπήρχα/
ένα παιδί που συστήθηκε δήμιος/
και γονάτισε ο ίδιος στο ικρίωμα/
ένα παιδί μήλο του Μαγκρίτ χωρίς καπέλο/
ένας ορίζοντας όμορρος του λιμού/
πόσα χρόνια ζεις έν ζωή; μου είπες/
και μ´ άφησες να φύγω…

φωτο: Solaris (1972) – Αντρέι Ταρκόφσκι