μνήμη του απλού συμβάντος τέλους και καμιάς αρχής (Ι)

par168228-web

Κρύσταλλα ιριδίζοντας
με τη φωνή του κλέφτη,
απόσωσε μια φράση
δυό χιλιάδες χρόνια πριν
αρχινισμένη,
πως: αν πιαστείς φθινόπωρο,
σ’ αλφαδιασμένο δίστρατο,
δε θα προλάβεις
να μαντέψεις,
της δίψας σου το δρόμο,
πριν να σε βρει ολόγυμνο
του νεκρού σου η θύμηση,
πάγος και σπίρτο
στο στομάχι ή στ’ αχαμνά.

Χειμώνας ήτανε,
μα όχι βαρύς, θυμήθηκε,
και το κεφάλι του
εδώ στην παλάμη του χωμένο,
ένα αυγό στρουθοκαμήλου
με λίγες τρίχες κοντές,
και χρώμα χάρτινο.
Απόδιωξε τη ζέστη προς το βοριά
και σβούρισε τα βαριά καντήλια.
-Να κι οι φλογίτσες τους!
να ανεβάσουν την ψυχή
στο βάθρο της
πρωί.

…μάλλον το δεξί να πάρω, σκέφτηκε
σαν είδε με την άκρη του ματιού,
το γέροντα σκιά
να στρίβει απ’ την άλλη.
Δέντρα ξερά κι ορθά τον κατάπιναν.

Μα ούτε γεια
να μην προλάβει;
που τον ήπιε το φως,
που ΄σβησε η δίνη του
σαν το νερό στο νεροχύτη,
ούτ’ ένα γεια;

photo: FRANCE. Alpes de Haute-Provence. Near Cereste. 1999.
1999
© Henri Cartier-Bresson /Magnum Photos

 

Advertisements

Περιττοί

Maurits Cornelis EscherΈχω μια μέθοδο/
Ακίνητος να μετρώ/
Και να διατάσσω/
Αρχίζω απο τους πρώτους/
Επειδή ο ένα είναι πρώτος/
Και του πρόσθετω τους ζυγούς/
Ετσι καταλήγω σε μια περιττή ακολουθία/
Κάθε μέλος μεγαλύτερο/
Στο άπειρο όταν φτάνω/
Αρχίζω και αφαιρώ/
Πάλι το ένα το πρώτο/
Ώσπου καταλήγω στον πρώτο/
Έτσι/
Μ´ αυτά και μ´ αυτά/
Σημασία δε σου δίνω/
Εδώ που αναλώνεσαι/
Με αγάπες και λουλούδια/
Και ζωή/
Και θάνατο/
Και επαφή/
Και αναπνοή/
Και χάδι/

Εικόνα του Maurits Cornelis Escher (17 Ιουνίου 1898 – 27 Μαρτίου 1972)