η άνθηση του άστρου/ μερικές μέρες τυφλότητας

Αντίθετα από τα φωνήεντα μες στα χρόνια δε λέω μόνο «άσπρισα», λέω και «μαύρισα». Διότι δυο μονοπάτια χαράζει ο καιρός ένα του κορμιού/ που ασπρίζει με τα χρόνια, από την κεφαλή ως την ήβη του, -θλιβερά, σα μια φέτα χιόνι- … Συνέχεια

η ευγνωμοσύνη των κυττάρων/ από τη συλλογή «Ξηρασίες, η πρώτη μάχη»

Όταν εγκατέλειψα τη γλώσσα, σύρθηκαν τα βουνά από κάτω μου να με σηκώσουν, εμένα που τι ήμουν, ένα άδειο σπήλαιο, χωρίς ποτάμια, χωρίς χρόνους, δαγκωμένο στη μιαν άκρη από τον καημό της μικραγάπης. Γύριζα και γύριζα στον αέρα της και … Συνέχεια