Σκοπός Ι,ΙΙ και ΙΙΙ (2ο απόσπασμα)

Η σκοπός ΙΙ – καθώς ήταν άνθρωπος της επανάληψης – έμοιαζε να κάνει την πλέον επιτυχημένη δουλειά για τον ψυχισμό της. Όριζε με το μάτι μια μέγιστη ακτίνα περιπολίας που περιλάμβανε την περιοχή όπου ήταν υπεύθυνη, έπειτα άρχιζε να διασχίζει την απόσταση κατά μήκους μιας διαμέτρου. Την επόμενη διάμετρο την μετατόπιζε κατά ένα μέτρο επί της περιφέρειας, τη μεθεπόμενη άλλο ένα και ούτω καθεξής, ώσπου στο τέλος του τετραώρου είχε σχεδόν επιστρέψει στην αρχική. Χάραζε έτσι πάνω στον κύκλο της, μια ροζέτα που έμοιαζε πολύ με την τροχιά του Ερμή γύρω από τον ήλιο, του οποίου η βαρυτική έλξη προκαλεί τη μετάπτωση του περιηλίου του πλανήτη κατά μερικά λεπτά σε κάθε εκλειπτική, με αποτέλεσμα τον σχηματισμό μιας πλήρους ροζέτας κάθε είκοσι πέντε γήινους αιώνες. Ο Ερμής που είναι μικρούλης και εγγύτερος είναι που την πατάει λόγω της καμπύλωσης του χωροχρόνου από τον ήλιο. Οι υπόλοιποι παθαίνουν ανεπαίσθητες μεταβολές. Η σκοπός ΙΙ ένιωθε πολύ τυχερή για δύο λογους: αφενός, της άρεσε πολύ το ίδιο το – φαινομενικά – πολύπλοκο αποτέλεσμα της τροχιάς το οποίο όμως στηριζόταν σε αυτή την αρχή της απλής μετατόπισης κατά ένα μέτρο, και αφετέρου ο τρόπος που είχε διαλέξει να εκτελεί την περιπολία της την άφηνε ελεύθερη να ορίζει το δικό της κέντρο κατά βούληση. Αυτή η επιλογή έμοιαζε κάπως με τη χριστιανική θρησκευτική ελευθερία, όπου η δυνατότητα της επιλογής παραχωρείται από τον Θεό στον άνθρωπο, όπως σε εκείνη παραχωρείται το δικαίωμα να ορίσει τον τρόπο που θα εκτελέσει την περιπολία. Κάπως κατασκευασμένη ελευθερία να πούμε την αλήθεια (ή ψευδοελευθερία) καθώς οι πυλώνες της αυθεντίας (η Εκκλησία στην περίπτωση των πιστών ή η Διοίκηση Ευρωπαϊκών Νήσων στην περίπτωσή της) όριζαν στην πραγματικότητα το ένα και απόλυτο κέντρο για τη ροζέτα (τον Θεό ή την περιοχή της περιπολίας.) […]

ΚΛ – 16/02/2020

photo: Dora Maar (French, 1907-1997)
The Simulator
1936
Silver gelatin print printed on a carton
27 x 22.2 cm (excluding the margin)
Gift from Marguerite Arp-Hagenbach in 1973
Collection Centre Pompidou, Paris Musée national d’art moderne, Centre de création industrielle
© Adagp, Paris 2019
Photo: © Centre Pompidou, MNAM-CCI / P. Migeat / Dist. RMN-GP

Σκοπός Ι, ΙΙ, ΙΙΙ

(απόσπασμα)

Η σκοπός Ι, βάδιζε σε επιφυλακή τεντώνοντας τα αυτιά σε κάθε νέο ήχο, όπως είχε δει να κάνει ένας μικρός σκίουρος στο Τιγιερί, όταν ήταν μικρούλα και για κάποιο λόγο που δεν τον θυμόταν – μα δεν ήταν μια απλή βόλτα – είχαν βρεθεί εκεί με τη μητέρα της, φορτωμένες μπαγκέτες, μικρά τριγωνικά τυριά, ένα τυπικό καρό τραπεζομάντηλο και το ευγενικό κοκκινέλι που παρήγαγε ο παππούς της, με εξοντωτική αγάπη και φροντίδα, από τα αμπέλια του κτήματός τους, στην κοιλάδα του Λίγηρα. Ήταν ένα δροσερό πρωινό, το πεζοδρόμιο φαινόταν να κυματίζει σαν μασημένη τσίχλα κι ο Σηκουάνας λαμπύριζε με μια παλλόμενη εναλλαγή ανάλογα με τα χρώματα των μπατώ μους που τον διέσχιζαν. Η πυκνότητά του αέρα ήταν εντυπωσιακή, θύμιζε το μείγμα Σατώ Μπερνούλλι, και είχε σίγουρα δοκιμαστεί σε εξαντλητικές δοκιμές, προτού οπλίσει τους αγωγούς της Σακρέ Κέρ. Τελικά, σκέφτηκε η φρουρός Ι, μερικές φορές δεν παίζει ρόλο η ίδια η χημεία των συστατικών αλλά η επίδρασή τους στη χημεία των υπολειμμάτων του θύμου αδένα και της υπόφυσης, η αδράνεια των εντυπώσεων και η ισχύς του συναισθήματος που παράγεται εξ αυτής σαν ανάδραση του ανοσοποιητικού. Αν έκλεινε τα μάτια πχ, και φαντασιωνόταν εκείνο το πρωινό στο Καλαί τον προηγούμενο Μάρτη, το πρωινό μπορούσε να προκύψει καλύτερα ή χειρότερα, ανάλογα με το μείγμα των αερίων. Μια ζέστη που είχε χαράξει το δέρμα της εκεί όπου την ακούμπησε ο D49, και το κατοπινό εξέλκωμα που έκανε δώδεκα μέρες να κλείσει, και πάλι ήταν αποτέλεσμα πρόσληψης. Δεν είχαν καθόλου οπτική επαφή• άλλωστε είναι αδύνατον να προκληθούν πληγές μόνο με το βλέμμα. Ο D49 έψαχνε τα σκουπίδια και το χέρι του ήταν βρώμικο (είχε μια καφετιά μάκα πιο σκούρα κι από πικρή σοκολάτα) την έγδαρε με το νύχι του κι έπειτα ο συνδυασμός των αερίων της προκάλεσε συμπτώματα έρπητα ζωστήρα (ευτυχώς δίχως την ίδια την αποκρουστική χρονιά πάθηση πάρα μια βιωματική παραλλαγή της στη σφαίρα Λιοτάρ) Πολύ λυπηρό αυτό• το ότι δηλαδή η επιστήμη γινόταν όλο και πιο εκλεπτυσμένη με τα χρόνια, μα η ουσία της αναπτυσσόταν ερμηνευτικά μόνο για τους Α (και εν μέρει τους Β) και όχι ουσιαστικά για όλους (ακόμη και για τους D). Εννοούσε αυτόν τον συνειρμό που μόλις έκανε: τη μετατροπή της εμπειρίας σε ένα σύννεφο δεδομένων που παρέπεμπε στη σφαίρα Λιοτάρ για αυτούς. Ενώ οι C,D συνέχιζαν να ψάχνουν σκουπίδια, να βρωμίζουν, να μυρίζουν, να ασθενούν και να πεθαίνουν στα αλήθεια, πενήντα χρόνια τώρα. Άλυτο πρόβλημα όσο συνέχιζαν να αναπαράγονται. […]
ΚΛ – 15/02/2020

photo: Dora Maar (French, 1907-1997)
Blind Street Peddler, Barcelona
1933
Gelatin silver print
Image: 39.3 x 29.3 cm (15 1/2 x 11 9/16 in.)
Gift of David Raymond
The Cleveland Museum of Art
© 2013 Artists Rights Society (ARS), New York / ADAGP, Paris

η παύση

Θα πάψω πια να ακολουθώ το σύννεφο
αποκομμένο από της γης τον έρωτα που στέκει
γιατί είναι η μάνα του η παύση
κι όχι η κίνηση
μια βάρκα που τσιμεντώθηκε
μαζί
με τον βυθό της

θα πάψω πια να ακούω τον αντίλαλο
αφού και τη λαλιά του
έχω ήδη πάψει
στάσιμος καιροφυλακτεί
δήθεν αδιάφορος
ανάμεσα στα δύο βουνά
με δέρμα αδύναμο
λευκός ωκεανός
κι ένα φαράγγι
από θρυμματισμένα βότσαλα
τρίχες
των άγριων Μάστανγκ
(επιβήτορες,
πάντοτε πορεύονταν
δίχως χάμουρα και δίχως αναβάτη)

Θα πάψω πια να ακολουθώ την επανάσταση
σαν καρτ ποστάλ απ’ το Νοβοσιμπίρσκ·
οι φλόγες της
στο αιώνιο τζάκι παγωμένες
κι οι σύντροφοι
που υποδαυλίζανε με φρύγανα
αιώνιοι ήσκιοι
γέρνουν πιο κει για να ταιριάξουν
τις αιχμές τους

Θα πάψω πια να ακολουθώ την παύση σας

ετούτη η παύση,
είναι μη ζωή

ο ίδιος ο θάνατος
που τον καταλαβαίνεις._

ΚΛ – 12/08/2019
photo: Jan Tschichold (1902-1974)
Laster der Menschheit / Vice of Humanity
1927
Plakat (Raster- und Tiefdruck) / Poster (halftone and intaglio)
© Staatliche Museen zu Berlin, Kunstbibliothek
© Familie Tschichold

φαράσι

Λες
καλοκαίρι
στη σταγόνα που αφρίζει τη θάλασσα
κι η σπηλιά της
το γαλάζιο σαλάχι
στο μετάξι τον έρωτα έπινε,
εκστρατείες μυρμηγκιών
λιποτάκτες σε εξέλιξη που γεννούσαν στα πόδια της
τα ζώα του πάθους για όσες ώρες τη μέτραγα
πίσω μου
γλίστραγε η μάνα μου
– δόντια προσώπου που μού τρωγαν το κεφάλι –
ήλιε
που είσαι λέξη
μα εγώ ψάχνω μια σκιά από χώμα
αδερφέ μου
που με τον θάνατό τους μάκρυνες
στο υγρό ασήμι του Ωρίωνα
στα στερεότυπα για το Α του Κενταύρου
στην Ελευσίνα
σκιές
που σκαιωδώς κολυμπούσατε
στης Καλντέρας το κατάμαυρο χιόνι
αγάπη μου
που αλήτεψες στην μηχανιστική σου δροσιά και στα ανάλεκτα
λες
κι ήσουν αυτόματο
ή κώδικας
ή μια φέτα ναυτίλου αποσχισμένη
τα πανιά σου σαν άνοιξες
πώς τυλίχθηκα σε μια νύχτα που έχυνα φως
λες
καλοκαίρι και πάλι
λες
χρόνε που υποδύεσαι τα σάρωθρα
μην είσαι απλά ένα φαράσι;

ΚΛ – 17/08/2019

photo: Willi Ruge (German, 1892-1961)

Selbstbildnis aus der Regenwurm-Perspektive / Self-portrait from earthworm perspective
c. 1927
Gelatin silver print
© Staatliche Museen zu Berlin, Kunstbibliothek
© Erbengemeinschaft Ruge

το χρώμα που απομένει

Γεμάτα χρώμα
στάζουν τα ποιήματα
απ’ τα όνειρα/
μια λίμνη με χρυσάνθεμα
ένας μαχαιρωμένος γλάρος
το άλικο – του έρωτα – το θάμπος
στο στήθος της
ιώδης άλως,
κι η τερακόττα
στη γραμμή της πλάτης/
τυφλό φως πριν
την μπλε στιγμή που σιώπησε τη μάνα μας
έπειτα από εβδομάδες αφωνίας
κι εκείνες οι υποκίτρινες πτυχώσεις
ενός ημιθανούς δέρματος·
όλα σημάδια πώς το χρώμα
είναι αρκετό/
όμως
λευκή
κατάλευκη
του χρόνου η νυχιά,
μαύρο
κατάμαυρο
του θάνατου το χάδι
για αυτό όταν γράφονται
ασπρόμαυρα ψυχορραγούν·
ανήμπορος να υπογραμμίσει αλλιώς ο ποιητής
τις αναγκαστικές
φωτοσκιάσεις._

ΚΛ – 08/06/2019

photo: Oscar G. Rejlander (British, born Sweden, 1813-1875)

The Infant Photography Giving the Painter an Additional Brush

c. 1856

Albumen silver print

6 × 7.1 cm (2 3/8 × 2 13/16 in.)

Courtesy The J. Paul Getty Museum, Los Angeles

 

Θεών νταμάρι

(στον Γιάννη Τ.)

Η πόλη μου είναι μια κραυγή

δεμένη σε ένα βράχο·

κατακόρυφα μεγαλώνει

οριζόντια μεγαλώνει

η κραυγή της πόλης μου

ήρθα και σου έφερα τα κλεμμένα

μα το κεφάλι σου ήταν

ασπίδα της βροχής

αντεστραμμένη

κατακόρυφα μεγαλώνει

οριζόντια μεγαλώνει

η ασπίδα σου

εγώ ας μικραίνω•

μια σφαίρα σαλιώνω

που έχει τον ιδρώτα σου

κι είναι μέταλλο ευγενές

είναι λευκόχρυσος

θα πάρει τη ζωή

που ποτέ δεν πρόσφερε

όλο ψέματα και χάδια

σε ένα πηγάδι

σθένους

στα χέρια εμείς πιανόμαστε

τα χέρια δίνουμε

άγνωστοι άνθρωποι

που μας δένει ο κοινός νεκρός

που τον βλαστημήσαμε

και τον επαινέσαμε

μα τώρα δεδικαίωται

καθώς

στο ναό παρείσφρησε

ένα αφρικανικό χελιδόνι

πάνω από το φέρετρο

πετά,

μαύρο φέρετρο

και λευκές δαντέλες

η κοιλιά του·

φωλιάζει

στο δεξί μάτι του Ιησού παντοκράτορος,

ταΐζει τους νεοσσούς του

μερικά σκουλήκια

που βρίθουν στο κοιμητήριο

παρά

το βραχώδες έδαφος·

δύσκολο για τους εκσκαφείς

δύσκολο και για τα φουρνέλα._

ΚΛ – 05/06/2019

photo: Robert Mapplethorpe

τα ναύλα

Σαφάρι πήγαμε
ένας βουβός σαμάνος
μας κυνηγούσε όλη τη νύχτα

πήρε τα μάτια μας

μια κοκκινοσκουφίτσα
πηγαινοερχόταν
και καθάριζε

έβγαινε στη βεράντα
έκλαιγε λίγο
μετά επέστρεφε

από εδώ όλο φεύγουν τα αποδημητικά
με τις βαλίτσες τους,
λέει

τα ναύλα σας
να τα φοράτε μες στις κόγχες
αντί για μάτια

έπειτα μάς ξεσκόνισε
και μάς φίλησε στο μέτωπο

πάνω απ’ το τζάκι
κοιτούσε αμήχανη
ταριχευμένη
η κεφαλή του ποιητή

ΚΛ – 23/02/2019

photo: Graciela Iturbide (Mexican, b. 1942)
Los Pollos, Juchitán, México (Chickens, Juchitán, Mexico)
1979
Gelatin silver print
Courtesy of the Museum of Fine Arts, Boston
© Graciela Iturbide

 

προθάλαμος

Όταν θα γίνεις ανάμνηση
οι στάχτες σου
θα ακροβατούν
ουράνιο εναιώρημα
σε κείνο τον ιστό που φτιάξαμε
από παιδιά
ονειροπαγίδα
κι η συνοχή τους
θα υποσκάπτεται
απ’ την ατομικότητα
του κάθε κόκκου
σαν ένας διαρκής βιασμός
που αποτάσσεται
τη βία του
καταργώντας
την κλιμάκωση
τη διάρκεια
και το ορμέμφυτο
τα πόδια σου
θα μεγαλουργούν
κρυστάλλινα δόρατα
ως υπήρξαν
γεμάτα κόκκινο
αίμα
και κόκκινο κρασί,
θα θρυμματίζονται
και φίνα θα ματώνεις
κρασί και γυάλινες
καρφίτσες
κι η νύχτα που ξέρει
πώς
να γυαλίζει τα άστρα πιο δυνατά και από το ίδιο τους το φως
θα επιχειρεί
να σβήσει όσες φωτιές απλώθηκαν στη μέρα
σαν σαλιγκάρια
γεμάτα άγχος για ζωή στον ήλιο
δίχως βροχή

μα για τον επιούσιο
οι άνθρωποι ακόμη θα σκοτώνονται
ένας ένας

και εσύ θα στέκεις
στην άκρη το ίδιο
αδιάφορος
κι ανόητος δανδής,
ένας προθάλαμος αναμονής
για πεθαμένους·

από τώρα να στο πω
πριν γίνεις ανάμνηση·
κι εσύ
νεκροτομείο
θα καταλήξεις,
επαναστάτη μου._

ΚΛ – 14/11/2018

photo: Yves Klein (1928-1962)
Leap into the Void
1960
Black and white argentic print
© Succession Yves Klein c/o Adagp, Paris
© Photo Collaboration Harry Shunk and Janos Kender
© J. Paul Getty Trust. The Getty Research Institute, Los Angeles

στην Ελευσίνα, ο χρόνος δεν φοβάται

Στην Ελευσίνα
ο χρόνος δεν φοβάται να μεγαλώσει
κάτω από μια Φρυκτωρία
των ποιημάτων και των καημών
Μάζεψα τα κομμάτια μου
που εκθέτω
ξένοι και δικοί
να τα κοροϊδεύουν
και θλιμμένα τους εξηγώ·
γιατί φουσκώνει η θάλασσα πια
με τη νοτιά
ως τον Ασπρόπυργο
και πώς βρέθηκαν τόσοι πνιγμένοι
μες στο δάσος
με τις πυτζάμες τους ακόμη
ζεστές·
νέοι άνθρωποι πως ανθίζουν στον κήπο μας
και πως χαϊδεύονται ξανά οι λεμονιές μας·
πως έγινε αυτή η επίθεση από φως
λευκότερο απ’ το γάλα
και πώς
αντιρροπεί μέσα στο σπίτι
εκείνη τη μακριά σιωπή
που χρόνια αγωνιζόταν
να γίνει τραγούδι
Με τα μάτια των παιδιών ζαλίζομαι·
εκεί κρύβεται ο χρόνος των άστρων
που έχει κλαπεί._

ΚΛ – 10/11/2018

photo: Konstantinos Loukopoulos –  2018

ποτάμι

Ζω σε ένα ποτάμι
σ’ ένα σημείο
που βουλιάζει
ή φουσκώνει
με τον καιρό
ανάποδα κωπηλατώ
με τη βάρκα μου
για να οριστώ
μα οι λέξεις αρνούνται τη βαρύτητα
που τους αναθέτω·
πχ τ’ όνομά μου
το δαγκάνουν
οι αρκουδιάρηδες
και το κάνουν γαργάρα,
κάθε αλήτης
και κάθε βασανιστής
πριν σκοτώσει
με λέει αλλιώς,
η Εφτέρπη της μάνας μου
αποκτά ένα ύψιλον
και τα πρώτα γράμματα
γίνονται βαβυλώνια
ή σανσκριτικά·
για αυτό κάποιος από πέρα
ψέλνει
μήπως συγκινηθώ,
όμως πέρα ψέλνει
ή πέρα βρέχει·
φορώ ένα σκούφο υπέργηρο
και βαρύ,
σαν τον βαρύ το θάνατο
κι όπως ρεμβάζω,
περνάτε που και που
και με σκουντάτε
καθώς κωπηλατώ·
στη λάσπη πατάτε
ή στο νερό;

ΚΛ – 03/11/2018 – συλλογή ΚΑΤΩ ΧΩΡΕΣ

photo: Robert B. Talfor
Plate VI of the photographic album Photographic Views of Red River Raft
1873
Hand-coloured albumen print, mounted recto only to pages with a stylised U.S. Corps of Engineers printed border
7 x 9¼ inches (17.8 x 23.5 cm)